Mechanical Desktop

توجه: به دلیل آنکه مالکین سایت مایل به ارائه متن تایپ شده نیستند، آن را به صورت کاملا به هم ریخته در این قسمت قرار داده اند. برای دسترسی به مطالب آموزشی، از سایت www.learninweb.com استفاده کنید.
در فصل قبل، آموختيد كه چگونه چندين قطعه را در يك فايل ايجاد كنيد. در اين فصل، روشها و تكنيك‌هاي مونتاژ (اسمبل) قطعات را ياد خواهيد گرفت. يك فايل اسمبلي به فايلي گفته ميشود كه داراي بيش از يك قطعه منفرد باشد. قطعات يك فايل اسمبلي شده ممكن است كه قطعات محلي (موجود در داخل همان فايل) و يا قطعه‌هاي خارجي و يا شامل هر دو نوع باشد.  
 
  دو روش براي طراحي فايلهاي مونتاژ شده (اسمبلي) وجود دارد: 
-	روش از بالا به پائين 
-	روش از پائين به بالا
شما در طي اين فصل نحوه استفاده از هر دو روش را  فراگرفته و همچنين مي‌آموزيد كه از انواع قيدها براي كنترل قطعات استفاده نماييد. MDT از يك تحليل‌گر قدرتمند براي مقيد كردن قطعات استفاده مي‌كند. اين نوع اسمبل كردن (مونتاژ كردن) به يك رابط بين انواع مختلف مكانيزم نياز دارد.
 
  قبل از شروع كار اسمبل كردن, نگاهي به قسمت Assembly از پنجره Option مي‌اندازيم. زيرا گزينه‌هاي موجود در اين قسمت براي تعيين خصوصيات كلي عمل مونتاژ مهم مي‌باشند.
روي دكمه Option واقع در قسمت پايين مرورگر كليك كنيد. 
 
روي برگه AM : Assembly كليك كنيد. 
 
   همانطور كه مشاهده مي‌كنيد برگه AM : Assembly فعال شده است و از دو قسمت كلي  Assembly Options در سمت چپ و Options Scene در سمت راست تشكيل شده است. 
    روي هر يك از گزينه‌هاي اين پنجره كه داخل كادر قرمز قرار دارند كليك
نماييد تا اطلاعات بيشتري در مورد آن گزينه بدست آوريد. سپس براي ادامه، روي كليد OK كليك كنيد تا پنجره Options بسته شود.

View Restore with Assembly Activation: 
با انتخاب اين گزينه، قطعات به موقعيت مقيد شده خود در زمان فعال شدن، اسمبلي, جابجا مي‌شوند.

Update Assembly as Constrained: 
انتخاب اين گزينه موجب مي‌گردد قطعات به قيدهاي اسمبلي اعمال شده جابجا ‌شوند. در صورت عدم انتخاب اين گزينه, عمل اسمبلي كردن نياز به بروزرساني (Update) دارد تا قيدهاي جديد در نظر گرفته شوند.

Update External Assembly Constraints: 
وقتي كه اين گزينه تيك زده شود، با ويرايش قيود فايل‌هاي خارجي نيز بروزرساني (Update) خواهند شد.

Lock Purging when Saving Assembly: 
با انتخاب اين گزينه، فايلهاي قفل شده در هنگام ذخيره فايل اسمبلي حذف مي‌شوند.

Attach and Insert Parts: براي وارد كردن يك قطعه, ميتوانيد يكي از حالتهاي قرارگيري در مركز هندسي قطعه موجود و يا قرارگيري در نقطه انتخابي توسط كاربر را انتخاب كنيد كه گزينه‌هاي مربوط به اين دو انتخاب در اين قسمت قرار دارد.

Naming Prefix: در اين قسمت نام پيش فرضي براي اجزاي مونتاژ تعيين مي‌كنيد. هر جزء اسمبل بعدي نيز با يك عدد ضميمه مي‌شود.

Lock part positions when a suppressed feature is encountered:
وقتي اين گزينه تيك زده مي‌شود, هر قطعه كه داراي اجزاي توقيف شده و قيدهاي اسمبلي اعمال شده باشد, در صحنه‌هاي مختلف قفل مي‌شود. اما اگر اين گزينه انتخاب نشود، يك قطعه آزاد خواهد بود به هر طرف كه قيدهاي اسمبلي بر آن اعمال شده‌اند, جابجا شود.

Update Scene as Modified: در صورت انتخاب اين گزينه، قطعات در هر صحنه با اعمال قيدهاي اسمبلي جابجا مي‌شوند.

Naming Prefix (Scene): در اين قسمت يك نام پيش فرض براي صحنه‌هاي در حال ساخت تعيين مي‌گردد.
 
  همانطور كه در فصول گذشته بحث شد, MDT به صورت پيش فرض در حالت اسمبلي راه‌اندازي مي‌شود. هنگامي كه شما كار در يك فايل جديد را آغاز مي‌كنيد، بخش Model در مرورگر فعال مي‌شود. در حالت مدلسازي مي‌توانيد يك قطعه منفرد يا چندين قطعه جداگانه ايجاد نماييد.

روش اسمبل كردن از بالا به پايين, اشاره به روش مونتاژي دارد كه در آن، تمام صفحات در يك فايل قرار داده شده‌اند. به عبارت ديگر, هر قطعه ساخته مي‌شود بدون آنكه در سطح بالايي مونتاژ گردد. اين قطعات بعداً بعنوان مرجع به صورت آشكار, براي اسمبل كردن مورد استفاده قرار مي‌گيرند. مزيت استفاده از اين روش آن است كه تمام قطعات در يك فايل ذخيره شده و اداره كردن آنها در يك فايل به سادگي قابل انجام است.

اسمبل از پايين به بالا, بيانگر آن است كه تمام قطعات مورد نظر در فايلهاي جداگانه ساخته شده و براي عمل كردن از فايلهاي مختلف به صورت نمونه, فراخواني مي‌شوند. مزيت استفاده از روش پايين به بالا آن است كه اندازه فايل ايجاد شده خيلي كوچكتر از فايل ايجاد شده در حالت قبلي بوده و نيز از فايل اسمبل ايجاد شده و قطعات ديگر, مي‌توان براي اسمبل كردن‌هاي جديد, استفاده نمود. هر كاربر مي‌تواند براي ساختن قطعات اسمبل شده بسته به نوع كار خود از بهترين روش استفاده مي‌كند.

بر طبق آنچه كه گفتيم، زماني كه چندين فايل محلي در يك فايل وجود داشته باشد، لازم است عمل اسمبل كردن از بالا به پايين انجام شود. اگر مي‌خواهيد چندين قطعه را در يك فايل منفرد ايجاد كنيد, نبايد دستور
New Part از منوي File را به كار ببريد. اين دستور به شما فقط اجازه ايجاد يك قطعه منفرد در يك فايل را مي‌دهد.

در MDT مي‌توانيد تعداد زيادي فايل (تا حدي كه نياز داريد), باز كنيد و اين قابليت وجود دارد كه صفحه نمايش مي‌تواند به تعداد تمام قطعه‌ها و فايلهاي باز شده تقسيم شود. همچنين شما مي‌توانيد از بين فايلهاي باز شده فايل مورد نظر را انتخاب كرده و آن را ويرايش نماييد. به كمك محيط پروفايلهاي چندگانه، مي‌توانيد توسط فشردن كليد ماوس و كشيدن آن، محتواي يك فايل را به يك فايل ديگري منتقل كنيد. بنابراين وقتي كه آن فايل را باز مي‌كنيد قطعه كپي شده را در آن فايل خواهيد ديد. فايل كپي شده در فايل ديگر هيچگونه رابطه‌اي با فايل اصلي ندارد.

در اينجا ما خودمان دو فايل را براي شما باز كرده‌ايم. براي مشاهده همزمان هر دو فايل، از منوي Window استفاده مي‌كنيم.
منوي Window را باز كنيد.

در اين منو، گزينه‌هاي Tile Horizontally و Tile Vertically ، محيط طراحي را بصورت افقي يا عمودي به تعداد فايلهاي باز شده تقسيم كرده و همگي را نمايش ميدهند. انتخاب گزينه Cascade موجب ميگردد كه هر يك از فايلها بصورت يك پنجره جداگانه بازشده و به ترتيب در زير ديگري قرار بگيرند.
گزينه Tile Horizontally  را انتخاب نماييد.

مشاهده مي‌كنيد كه نحوه نمايش فايلها تغيير كرده است. براي تمرين، مي‌خواهيم قطعه موجود در فايل بالايي را به فايل پائين كپي كنيم.  براي اين منظور، ابتدا روي قطعه فايل بالايي كليك كنيد تا انتخاب شود.

كليد راست ماوس را روي قطعه انتخاب شده، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را به محيط طراحي فايل پائين، كه با كادر قرمز مشخص شده است ببريد و كليد ماوس را رها كنيد. 
برنامه‌نويس: كليد صفحه بعد فعال باشد.

به اين ترتيب، يك منوي ميانبر باز شده كه از طريق گزينه‌هاي موجود در آن ميتوانيد نوع عمل كپي را تعيين كنيد. براي آشنايي بيشتر با گزينه‌هاي منوي باز شده، روي هر يك كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه يه صفحه بعد برويد.

Copy Here: قطعه در محل اشاره‌گر ماوس در فايل كپي شده و به صورت يك قطعه مجزا تعريف مي‌گردد.

Paste as Block: قطعه در فايل كپي شده و بعنوان يك بلوك تعريف گردد. (براي آشنايي با بلوكها ميتوانيد به CD آموزش مقدماتي  AutoCAD انياك مراجعه كنيد.)

Paste to Orig Coords: قطعه در همان مختصاتي كپي مي‌شود كه در فايل اصلي در آن قرار داشت.

Cancel: اين فرمان ترتيب تمام دستورات را باطل مي‌كند.

از منوي باز شده گزينه Copy Here را انتخاب نماييد.

هنگامي كه شما بر روي اسمبل كردن قطعه‌اي كارمي‌كنيد, نياز خواهيد داشت اسم قطعات را عوض كنيد و يا ببينيد كه چه قطعه‌هايي در يك فايل وجود دارد و كدام قطعه خارجي و كدام محلي است و يا يك نمونه يا مرجع داخل اسمبل خود قرار دهيد. دستور  Assembly Catalog كه قبلاً با آن آشنا شديد، تمام اين كارها را انجام مي‌دهد. براي بررسي اين موضوع، ما خودمان فايل جديدي را در صفحه بعد براي شما باز خواهيم نمود.

براي اعلان دستور Assembly Catalog مي‌توانيد در خط فرمان، عبارت AMCATALOG را وارد نماييد و يا با كليك بر روي آيكون  Catalog واقع در زير جدول مرورگر, اين دستور را فعال كنيد و يا بر روي صفحه نمايش
راست كليك كرده و از منوي باز شده, منوي فرعي Assembly و سپس گزينه Catalog را انتخاب نماييد.
روي دكمه Catalog واقع در پانل مرورگر كليك كنيد.

در اين پنجره شما مي‌توانيد بفهميد كه چه قطعاتي در يك فايل موجود مي‌باشد. همچنين مي‌توانيد يك قطعه نمونه, يا مرجع را وارد كنيد. پنجره شامل دو برگه All  و External است. جدول مربوط به برگه External ، همه فايلهاي خارجي كه به اين فايل جاري اسمبل شده, ملحق شده است را نشان مي‌دهد.
روي برگه All كليك كنيد.

جدول مربوط به برگه All ، تمام فايلهاي خارجي ملحق شده به فايل جاري اسمبل شده را در سمت چپ و فايلهاي محلي موجود در فايل جاري اسمبلي شده را در سمت راست نشان مي‌دهد. اگر در فايل اسمبل شده فايلهاي محلي موجود باشد, شما مي‌توانيد بر روي اسم قطعه راست كرده و از گزينه‌هاي
منوي باز شده براي مديريت آن قطعه استفاده نماييد.
روي عبارت  Part راست كليك كنيد.

براي آشنايي بيشتر با گزينه‌هاي منوي باز شده، روي هر يك كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه يه صفحه بعد برويد.

Instance: يك نمونه از قطعه (مانند ساختن بلوك در اتوكد) ايجاد مي‌كند. اگر نمونه تغيير كند, قطعه نيز تغيير خواهد كرد.

Copy Definition: يك قطعه جديد مبتني بر يك قطعه انتخاب شده مي‌سازد. اين قطعه هيچگونه بستگي به قطعه اصلي ندارد.

Rename Definition: به قطعه انتخاب شده يك نام جديد مي‌دهد.

Replace: قطعه انتخاب شده را به جاي قطعه ديگر, در فايل جاري قرار مي‌دهد. قطعه انتخاب شده اسم خود را حفظ مي‌كند, ولي شكل هندسي آن با قطعه جديد, جايگزين مي‌گردد.

Externalize: قطعه انتخاب شده را بيرون فايل جاري, در يك فايل جديد ايجاد مي‌كند. اين فايل جديد به فايل جاري متصل مي‌باشد.

Remove: قطعه انتخاب شده را حذف مي‌كند.

براي خارج شدن از اين پنجره، روي كليد Cancel كليك نماييد.

روش اسمبلي كردن از پايين به بالا, زماني مورد استفاده قرار مي‌گيرد كه فايلهاي مرجع در فايل اسمبلي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. براي استفاده از اين روش, لازم است قطعات مورد نياز را دريك فايل منفرد ايجاد كنيد. در ادامه اين فصل به بررسي اين روش مي‌پردازيم. در صفحه بعد، ما يك فايل خالي براي شما باز خواهيم كرد.

روي دكمه Catalog واقع در مرورگر كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، پنجره Assembly Catalog ظاهر شده است و بخش  External در حالت انتخاب است. اين بخش به دو قسمت اصلي تقسيم مي‌شود: 
- قطعه و اجزاي اسمبلي تعريف شده, در قسمت چپ قرار دارد كه فايلهاي موجود در شاخه جاري نشان مي‌دهد. 
- قسمت سمت راست بخش مربوط به كل شاخه‌ها مي‌باشد و شاخه‌هايي كه فايلها در آنها يافت مي‌شوند را نشان مي‌دهد. معمولاً همه شاخه‌هاي موجود ظاهر نخواهند شد, بلكه آنهايي كه اهميت بيشتري دارند به صورت پيش فرض نمايش داده مي‌شوند.
در كادر Directories (داخل كادر قرمز) راست كليك كنيد.

منوي باز شده، براي مديريت و پيمايش شاخه‌ها كاربرد دارد.
براي آشنايي بيشتر با گزينه‌هاي منوي باز شده، روي هر يك كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه يه صفحه بعد برويد.

Add Directory: يك مرورگر ظاهر خواهد شد كه به شما اجازه ايجاد يك شاخه جديد با نام دلخواه را خواهد داد.

Release Directory: شاخه انتخابي را از تنظيم جاري شاخه‌ها خارج مي‌كند.

Browse & Attach: به شما اين اجازه را مي‌دهد كه فايلها را به صورت انفرادي از هر شاخه كه مايليد، انتخاب نماييد.

Release All: همه شاخه‌ها را از تنظيمات تعيين شده براي شاخه‌ها خارج خواهد كرد.

Include Subdirectories: همه زيرشاخه‌ها (شاخه‌هاي فرعي) را به صورت ليست درمي‌آورد. اين گزينه قبل از افزودن يك شاخه جديد، احتياج به تنظيم دارد.

براي تمرين، مي‌خواهيم مسير فايلهاي اين فصل را تعيين نماييم.
روي گزينه Add Directory كليك كنيد.

ما خودمان شاخه درايو G را باز كرده‌ و فقط كافي است كه شما شاخه مورد نظر را انتخاب و تاييد نماييد. توجه داشته باشيد كه در هر كامپيوتري ممكن است فايلها در درايو و شاخه خاصي قرار داشته باشد.
روي شاخه AsnbV كه ا فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

روي كليد OK كليك كنيد.

توجه كنيد كه فايلهاي شاخه انتخاب شده در ليست سمت چپ قرار گرفته‌اند. براي ديدن يك تصوير پيش نمايش از يك فايل، كافيست بر روي
نام آن فايل كليك كنيد. به اين ترتيب، در كادر Preview پيش نمايشي از آن فايل يك عكس مختصر ظاهر خواهد شد. 
در قسمت خالي پائين ليست فايلها (محل مشخص شده با كادر قرمز)،
راست كليك كنيد.

توسط اين منو، فايلها مي‌توانند برحسب حروف الفبا (Alphabetical) يا زمان ذخيره‌سازي (Chronological) آن فايل رديف شوند.
روي گزينه Sort Chronological كليك كنيد.

براي داخل كردن يك فايل به طرح، مي‌توانيد بر روي نام آن دابل كليك كنيد. بعد از آن به ناحيه ترسيمات بازخواهيد گشت, تا نقطه‌اي را كه مي‌خواهيد قطعه در آن قرار گيرد, انتخاب نماييد.
روي فايل CRANK كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك نماييد.

حال بايد نقطه‌اي را كه مي‌خواهيد قطعه در آن محل قرار گيرد را تعيين نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

شما ميتوانيد به هرتعداد كه بخواهيد در طرح كليك كرده و نمونه‌اي از اين قطعه را در آن قرار دهيد و در انتها، لازم است كليد Enter را بفشاريد.

ملاحظه مي‌كنيد كه پنجره Assembly Catalog مجدداً باز شده است تا قطعات ديگر را نيز انتخاب كنيد.ما براي تكراري نشدن كار،  
در طي اين فصل، تكنيكهاي پيشرفته مدلسازي شامل توقيف كردن اجزاء، ايجاد قطعات پوسته‌اي، تقسيم كردن قطعات به دو يا چند قطعه و تركيب چند قطعه در يك قطعه را خواهيد آموخت. براي شروع، به بحث توقيف نما

قابليت توقيف اجزاء (Feature Suppression) , كارايي و توان ايجاد قطعه را افزايش مي‌دهد. توقيف اجزاء مانند نگه داشتن موضوعات در لايه‌ها عمل مي‌كند. عمل توقيف مي‌تواند در مورد قطعات خيلي ساده مورد استفاده قرار گيرد, به طوريكه ميزان كارايي را افزايش دهد. همچنين اين عمل
مي‌تواند مراحل ايجاد قطعه را در فرايند ساخت و توليد نشان دهد و نمايش و مشاهده وجوه و لبه‌هايي كه طرف ديگر آن قابل رويت نيست را امكان پذير نمايد.
 
براي مثال، اگر بخواهيد محل تقاطع يك لبه را كه گرد شده است اندازه‌گذاري نمائيد, مي‌توانيد قطعه Fillet شده را توقيف كرده و بعد از انجام اندازه گذاري آن را از توقيف خارج نماييد. سه راه براي توقيف اجزا و از توقيف خارج كردن آنها وجود دارد كه در صفحه بعد آن را شرح خواهيم داد.
 
   راه‌هاي دسترسي به دستورات توقيف اجزا عبارتند از:
-	راست كليك بر روي نام قطعه درمرورگر و انتخاب گزينه Suppress 
-	راست كليك بر روي صفحه كاري و انتخاب گزينه Suppress by type از منوي فرعي Edit Features 
-	استفاده از دكمه‌هاي توقيف (Suppression) از طريق نوار ابزار 
Part Modeling 
ما براي تمرين، راه دوم را مورد استفاده قرار مي‌دهيم.
روي صفحه و داخل محيط طراحي راست كليك كنيد.
 
منوي فرعي Edit Features را باز كنيد.
 
همانطور كه مشاهده مي‌كنيد در اين منو گزينه‌هاي Suppress و Unsuppress كه مرتبط با عمل توقيف هستند وجود دارند.
از منوي فرعي باز شده، گزينه Suppress by Type را انتخاب نماييد.
 
اكنون ميتوانيد در پنجره Suppression by Type اجزاي مورد نظر خود را بر اساس نوع آنها توقيف نماييد. براي مثال، ما ميخواهيم كليه سوراخها، لبه‌هاي گرد و پخها را توقيف كنيم. بنابراين، به ترتيب  روي گزينه‌هاي Holes ، Fillets  و Chamfers كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد تا انتخاب شوند.
 
روي كليد OK كليك كنيد.

در خط فرمان، پيغامي مبني بر اعمال دستور Suppression ديده ميشود. از آنجا كه پاسخ پيش فرض، Yes ميباشد، لذا كافيست كليد Enter را بفشاريد.

هنگامي كه يكي از اجزاي طرح توقيف مي‌شود، علامت مربوط به آن قسمت در مرورگر به رنگ خاكستري تيره درمي‌آيد و خاموش مي‌گردد. به اين ترتيب، تمام اجزاي اين قطعه در حالت توقيف در آمده‌اند و قابليت ويرايش بر روي
آنها وجود ندارد.
برنامه نويس: قسمت Browser در كادر قرمز

وقتي قطعه‌اي را ايجاد مي‌كنيد ممكن است بخواهيد همه ابعاد آن را به يك نسبت بزرگ و يا كوچك نماييد و يا آن را مثلاً از ابعاد ميلي‌متري به اينچ تبديل نماييد. دستور (SCALE)Scale Part در مكانيكال اين كار را انجام مي‌دهد. بعد از وارد كردن اين دستور, بايد قطعه يا قطعات مورد نظر را انتخاب كنيد و سپس كليدEnter را فشار داده و در آخر نقطه مبنا را انتخاب نماييد. براي تفهيم كامل اين موضوع، ما در صفحه بعد فايلي را براي شما باز كرده‌ايم.

نقطه مبنا, نقطه‌اي است كه قطعه بر اساس آن مقياس مي‌شود. پس از انتخاب نقطه مبنا، مي‌توانيد ضريب بزرگنمايي (Scale Feature) را وارد كنيد. اعداد بزرگتر از يك, اندازه قطعه را افزايش داده و اعداد كوچكتر از يك، اندازه
ابعاد را كاهش مي‌دهند. زاويه‌ها در اين دستور هيچ تغييري نمي‌كنند. براي مثال اگر مقدار زاويه‌اي  درجه باشد, بعد از اعمال دستور نيز ثابت خواهد ماند. 
     كليد چپ ماوس را روي دكمه New Part واقع در نوار ابزار 
Part Modeling، كه با فلش قرمز مشخص شده است، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه Scale Part ، كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

همانطور كه از پيغام خط فرمان متوجه ميشويد، نوبت به انتخاب اشياء مورد نظر است.
روي قطعه كليك كنيد.

براي اتمام انتخاب قطعه، كليد Enter را فشار دهيد.

مشاهده مي‌كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده است. در اين مرحله بايد نقطه مبنا را انتخاب كنيد.
درمحل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

بسيار خوب, نقطه مبنا انتخاب شد. در اين حالت اگر ماوس را حركت دهيد، شكل قطعه به طور مكرر رسم خواهد شد. شما همچنين مي‌توانيد يك مقدار عددي را براي مقياس رسم وارد كنيد.     
عدد   .    را تايپ نماييد.

كليد Enter را فشار دهيد.

گاهي ممكن است نياز به ايجاد كردن مجدد يك قطعه با ديواره‌هاي نازك پيدا كنيد. راحتترين راه براي ايجاد يك قطعه با جداره نازك، ساختن قطعه به صورت كامل و سپس استفاده از دستور Shell مي‌باشد.
روي كليد Open كليك كنيد.

دستور Shell مواد داخل قطعه را خالي مي‌كند و قطعه, بصورت جداره نازك درمي‌آيد. هر قطعه فقط يك بار مي‌تواند تحت اين دستور واقع شود, ولي هر وجه از قطعه مي‌تواند ضخامت متفاوتي با بقيه داشته باشد. اگر قسمتي از
قطعه  كه داراي ضخامت كمي باشد در هنگام پوسته كردن قطعه باريكتر ‌شود، دو وجهي كه بر هم مماس هستند در هنگام عمل پوسته سازي هر دو به يك
اندازه نازك مي‌شوند.
روي فايل  - TU دابل كليك كنيد.

براي وارد كردن دستور (AMSHELL)Shell مي‌توانيد روي كليد مربوط به آن در نوار ابزار كليك كنيد و يا توسط راست كليك كردن در صفحه نمايش و انتخاب گزينه Shell عمل نماييد. بعد از وارد كردن دستور, پنجره Shell ظاهر خواهد شد.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Hole كه با فلش قرمز مشخص شده است، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه Shell ، كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Shell باز شده است.
روي هر يك از قسمتهاي مختلف اين پنجره كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Inside: ضخامت پوسته را از لبه خارجي قطعه, به سمت داخل درنظر
مي‌گيرد و بقيه را خالي مي‌نمايد.

Outside: ضخامت پوسته را از لبه خارجي قطعه, به سمت خارج درنظر مي‌گيرد و بقيه را خالي مي‌نمايد.

Mid-Plane: ميزان ضخامت پوسته را كه بستگي به مقدار داده شده دارد تعيين مي‌كند. نيمي از آن داخل قطعه و نيم ديگر در خارج از آن ايجاد مي‌شود.

Add:  با اين كليد مي‌توانيد وجوهي كه مي‌خواهيد باز شود را انتخاب كنيد.

Reclaim:  با استفاده از اين كليد, وجوهي كه به عنوان وجوه باز در نظر گرفته شده‌اند را مي‌توان به صورت وجوه بسته درآورد.

Thickness:  به كمك اين گزينه ضخامتهاي مختلف وجوه قطعه قابل تعيين ميباشد.

New: با كمك اين كليد مي‌توانيد ضخامتهاي متفاوتي را براي وجوه مورد نظر كه به وسيله Add آنها را انتخاب كرده‌ايد, در قسمت Thickness وارد كنيد.

Delete:  با اين كليد وجهي را كه مي‌خواهيد به ضخامت قبلي خود باز گردد, انتخاب مي‌كنيد.

Add:  با اين كليد مي‌توانيد وجه يا وجوهي كه مي‌خواهيد ضخامتشان تغيير كند انتخاب نماييد.

Reclaim: با انتخاب اين كليد مي‌توانيد وجوهي كه ضخامتشان عوض شده است را به مقدار پيش فرض خود درآوريد.

اكنون كه با قسمتهاي مختلف اين پنجره آشنا شديد، به مقداردهي پارامترهاي آن ميپردازيم. 
عدد   .   را در قسمت Inside تايپ نماييد.

براي انتخاب وجه مسطح زير شكل،  روي كليد Add در قسمت Excluded Faces كليك كنيد.

در حال حاضر شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع براي انتخاب اجزاء شده است. 
درمحل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد تا وجه مسطح زير
شكل انتخاب شود.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

در صورتي  كه در اين مرحله دوباره كليك كنيد، وجه انتخاب شده تغيير مي‌كند. براي تأييد اين مرحله، کليد Enter را فشار دهيد.

براي خاتمه دادن به مرحله انتخاب و بازگشت به پنجره Shell ، 
كليد Enter را بفشاريد.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Shell كه موقتاً بسته شده بود, باز شده است.
روي كليد New كليك كنيد.

براي تعيين ضخامت قطعه, مقدار مورد نياز  را در جعبه متن Thickness وارد مي‌نماييم.
عدد   .    را در جعبه متن Thickness تايپ نماييد.

حال براي تعيين وجه كناري قطعه ، از كليد Add در قسمت Faces استفاده مي‌كنيم. 
روي كليد Add  از قسمت Faces ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

روي وجه كناري (در محل مشخص شده با فلش قرمز) كليك كنيد.

براي تأييد عمل انجام شده، بايد  بار كليد Enter را بفشاريم تا مجدداً پنجره Shell باز شود. 
كليد Enter را فشار دهيد .

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Shell باز شده است. براي اينكه عمليات پوسته كردن قطعه را به اتمام رسانده و تمام انتخابها را تأييد نماييم، 
روي كليد OK كليك كنيد.

بسيار خوب, عمل Shell پوسته كردن قطعه به اتمام رسيده است. ما خودمان در صفحات بعد& چند بار قطعه را با ابزار D orbit مي‌چرخانيم تا مشاهده نماييد كه چگونه داخل جسم خالي شده است.
روي كليد صفحه بعد كليك كنيد.

روي كليد صفحه بعد كليك كنيد.

شما ميتوانيد وجوه مختلف را توسط دستور Face Draft داراي شيب نماييد. شيب وجه مي‌تواند براي قطعه‌هاي پوسته شده توسط دستور Shell و يا هر وجه مخصوص ديگري بكار گرفته شود. بعد از وارد كردن دستور, پنجره Face Draft ظاهر مي‌شود. ما خودمان در صفحه بعد فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم.

براي وارد كردن دستور Face Draft ،  روي دكمه Hole از نوار ابزار
Part Modeling ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليد چپ ماوس را فشرده و نگاه داريد و همزمان اشاره‌گر را روي دكمه Face Draft ، كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

براي شروع، بهتر است شما را با محتويات اين پنجره آشنا كنيم. ليست Type براي تعيين نوع شيب به كار ميرود.
روي ليست بازشونده Type كليك نماييد.

روي هريك از گزينه‌هاي ليست باز شده، كه با كادر قرمز مشخص شده است، كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

From Plane: با انتخاب اين گزينه, زاويه شيب ازصفحه انتخاب شده در قسمت FaceDraft اندازه گذاري مي‌گردد, و اين صفحه جايي است كه شيب از آن شروع مي‌شود.

From Edge: شيب وجه از لبه انتخابي و يا خط تقسيم شروع مي‌شود. اين گزينه باعث مي‌شود كه لبه انتخاب شده ثابت باقي بماند و براي شيب دار كردن وجه لبه‌هاي ديگر تغيير كنند.

Shadow: اين گزينه اين امكان را مي‌دهد تا وجوهي كه بر هم مماس هستند بعد از اعمال شيب نيز, مماس باشند.
new-
اكنون از ليست باز شده گزينه From Edge را انتخاب نماييد.

با استفاده از جعبه متن Angle مي‌توانيد مقدار زاويه شيب را  بيان كنيد كه بايد بين   تا  باشد. مقادير منفي در اين قسمت پذيرفته نمي‌شوند. جهت شيب, موقعيكه جهت فلش را تعيين مي‌نماييد مشخص خواهد شد.
روي جعبه متن Angle دابل كليك كنيد.

عدد    را تايپ نمائيد.

صفحه Draft Plane محل شروع شيب را مشخص مي‌نمايد و بهتر است كه بر صفحه‌اي كه مي‌خواهيد داراي شيب شود عمود باشد. لبه‌هايي كه صفحه شيب (Draft Plane) را مشخص مي‌كنند, با عمل شيب‌دار كردن تغيير نمي‌كنند و در مقابل, لبه‌هاي ديگر وجهي كه مي‌خواهيد داراي شيب شود, حركت خواهند كرد.
روي كليد Draft Plane كليك نماييد.

در حال حاضر پنجره Face Draft موقتاً مخفي شده است و اشاره‌گر ماوس به شكل مربع انتخاب درآمده است. ما بايد وجه بالايي را انتخاب نماييم.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض ميشود.

بعد از انتخاب صفحه شيب, مانند قبل مي‌توانيد با ادامه كليك ماوس بين تمام صفحات, گردش نمائيد تا به صفحه مورد نظر برسيد. سپس لازم است كليد Enter را براي قبول آن صفحه فشار دهيد.
كليد Enter را بفشاريد.

توجه كنيد كه يك مخروط به همراه يك فلش ظاهر شده است كه جهت شيب را مشخص مي‌كند. عمل پخ زدن, در راستاي فلش انجام خواهد شد و زاويه شيب نيز از راستاي آن اندازه‌گيري مي‌شود. شما مي‌توانيد با فشار دادن كليد سمت چپ ماوس, جهت فلش را تغيير دهيد. براي تاييد جهت انتخاب شده، كافيست كليد Enter را فشار دهيد.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Face Draft ظاهر شده است. در اين مرحله توسط كليد Add, وجوهي كه مي‌خواهيد داراي شيب‌ شوند را انتخاب نماييد. به اين ترتيب كه با كمك كليد سمت چپ ماوس, بين صفحات مختلف گردش نموده و پس از فشردن كليد Enter صفحه مورد نظر را تأييد نماييد. در صورتيكه چند وجه در اين مرحله انتخاب شوند، همگي به صورت يك جزء شيب‌دار, در قسمت مرورگر ظاهر خواهند شد.
روي كليد Add كليك نماييد تا دوباره به محيط ترسيم بازگرديد.

در اين مرحله، بايد از صفحه انتخاب شده، وجوهي كه ميخواهيد داراي
شيب شوند را انتخاب نماييد. ما ميخواهيم تمام وجوه بالايي را انتخاب كنيم. براي اين منظور، به ترتيب، روي هريك از وجوه كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد.
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض ميشود.
در ضمن، قبل از هر كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

براي تأييد و اتمام انتخابها، كليد Enter را فشار دهيد.

در جواب پيغام Select fixed edge در خط فرمان، بايد خط تقسيم بين قطعه را انتخاب نمود.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

كليد Enter را فشار دهيد.

شما با استفاده از كليد Reclaim مي‌توانيد وجهي را كه قبلاً براي شيب‌دار كردن انتخاب كرده‌ايد, از انتخاب خارج نمائيد. همچنين در صورت انتخاب گزينه Include Tangencies , هر وجه كه به وجه مورد نظر مماس باشد نيز ‌داراي شيب خواهد شد.
روي كليد OK كليك كنيد.

نتيجه كار را مشاهده مي‌كنيد. توجه كنيد كه چطور وجوه انتخابي با زاويه   درجه شيب پيدا كرده‌اند. در صفحات بعد، در مورد آرايه‌ها صحبت خواهيم كرد و شما با انواع آن آشنا مي‌شويد. براي اين منظور، در صفحه بعد ما خودمان فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم.

در MDT سه نوع آرايه وجود دارد: آرايه مستطيلي(Rectangular) , آرايه قطبي (Polar) و آرايه محوري (Axial). قبل از شروع كار با آرايه‌ها، لازم است صفحه‌اي كه مي‌خواهيد آرايه‌ها روي آن قرار بگيرند را فعال كنيد. همچنين قبل از ايجاد آرايه‌هاي قطبي و محوري, يك نقطه كاري يا محور كاري يا لبه دايره‌اي مورد نياز مي‌باشد.

با وارد كردن دستور (AMPATTERN) ، پنجره Pattern ظاهر خواهد شد. اين پنجره شامل هر سه نوع آرايه مي‌باشد. همچنين، اين امكان وجود دارد
كه  از طريق نوار ابزار Part Modeling آرايه مورد نظر خود را انتخاب كنيد و يا بر روي صفحه نمايش راست كليك كرده و از منوي Features Placed, گزينه Pattern را انتخاب نماييد. 
در خط فرمان،  عبارت   AMPATTERN    را تايپ نماييد.

كليد Enter را فشار دهيد.

توجه كنيد كه در خط فرمان پيغام Select a Feature to Pattern براي انتخاب قطعه ظاهر شده است.
روي سوراخ Hole كه با فلش قرمز مشخص شده است كليك نماييد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

در اين مرحله با فشردن كليد Enter ، قسمت انتخابي شما پذيرفته مي‌شود. شما توسط گزينه Add مي‌توانيد اجزاي بيشتري را انتخاب كنيد. در اين حالت يك دستگاه مختصات كه جهت ايجاد طول و عرض آرايه‌هاي مستطيلي را نمايش مي‌دهد و پنجره Pattern ظاهر مي‌گردد.
كليد Enter را بفشاريد.

بسيار خوب, پنجره Pattern , باز شده است. در ليست بازشونده Type از اين پنجره، ميتوانيد نوع آرايه مورد نظر خود را انتخاب كنيد. همانطور كه ميبينيد، در حال حاضر، گزينه Recatangular از اين ليست انتخاب شده است و گزينه‌هاي ديگر موجود در پنجره، همگي مربوط به تنظيمات اين نوع آرايه مي‌باشند. ما قصد داريم در اين صفحه گزينه‌هاي مختلف نوع آرايه‌ Rectangular را براي شما شرح دهيم. براي اين منظور، روي هر يك از گزينه‌هاي مختلف برگه Pattern Control كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه نويس: با هر كليك، Capture هم عوض ميشود.

Instances: تعداد اجزاي ايجاد شده در راستاي قائم يا افقي را نشان مي‌دهد.

Incremental  Spacing: اين گزينه فاصله بين ابتداي هرقسمت (درايه) با قسمت بعدي را در حالت افقي يا عمودي در جعبه متن Spacing مشخص مي‌كند.

Included Spacing: اين گزينه فاصله بين اولين و آخرين درايه را در حالت افقي يا عمودي در جعبه متن Spacing تعيين مي‌كند.

Flip Column Direction: با انتخاب اين گزينه مي‌توانيد جهت قرار گرفتن افقي يا عمودي درايه‌ها را تغيير دهيد.

Align to Edge: با انتخاب اين گزينه مي‌توانيد زاويه بين درايه‌ها را به وسيله انتخاب يك لبه خطي از قطعه كنترل كنيد.

Angle: زاويه بين درايه‌هاي افقي و عمودي را مي‌تعيين ميكند. اين مقدار در حالت پيش فرض  درجه درنظر گرفته مي‌شود.

Preview: به شما اجازه مي‌دهد تا يك پيش نمايش واقعي از آرايه داشته باشيد.

Dynamic: انتخاب اين گزينه به شما كمك مي‌كند تا هر گونه تغيير در پنجره را به صورت عملي در صفحه نمايش ببينيد.

Suppress Instance: به وسيله اين كليد مي‌توان هر درايه ايجاد شده در آرايه را حذف نمائيد.

Plane Orientation: اين كليد به شما اين امكان را مي‌دهد تا بتوانيد توزيع درايه را در صفحه‌اي غير از صفحه جاري انجام دهيد.

حال مي‌خواهيم اطلاعاتي راجع به نوع آرايه قطبي (Polar) به شما بدهيم.
روي ليست بازشونده Type كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده گزينه Polar را انتخاب نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، گزينه‌هاي مربوط به آرايه قطبي با نوع مستطيلي تفاوت دارد. روي هر يك از گزينه‌هاي برگه Polar كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه نويس: با هر كليك، Capture هم عوض ميشود.

Instances: تعداد درايه‌هاي ايجاد شده را مشخص مي‌كند.

Incremental Angle: با انتخاب اين گزينه و وارد كردن يك مقدار عددي به عنوان زاويه در جعبه متن Spacing Angle مي‌توانيد زاويه مركزي بين هر دو درايه متوالي رامشخص كنيد.
 
   مرحله بعد از ايجاد هر قطعه و يا اسمبل كردن قطعات با هم، به وجود آوردن نماهاي ترسيم (Drawing Views) مي‌باشد. نماهاي ترسيم هر زمان بعد از ايجاد قطعه مي‌تواند ايجاد شود. براي ايجاد نماهاي ترسيم نيازي به تمام كردن قطعه نيست، بلكه هر قدر كه ترسيم كاملتر مي‌شود، نماي ترسيم قطعه نيز خود به خود كاملتر مي‌گردد. وقتي كه يك اندازه‌گذاري پارامتري در نماهاي ترسيمي تغيير مي‌كند، ابعاد قطعه نيز تغيير خواهد كرد.
 
بهتر است قبل از ايجاد نماهاي ترسيم، تنظيمات مورد نياز را در بخش AM:Drawing كه در پنجره  Mechanical Optins واقع است انجام دهيم. 
روي دكمه Optins واقع در پايين پنجره Browser (مرورگر) كليك كنيد.
 
همان طور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Optins باز شده است. براي دسترسي به برگه AM:Drawing  لازم است  بار روي كليد حاوي فلش سمت راست كليك كنيد.

روي كليد مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

روي برگه AM:Drawing كليك كنيد.

روي هر يك از گزينه‌هاي قسمت Suppress و Hatch، كه با كادر قرمز مشخص شده است، كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Hidden Line Calculations : زماني كه اين گزينه غيرفعال باشد، محاسبات مربوط به خطوط مخفي (يعني خطوطي كه در زاويه ديد شما قرار ندارند) انجام نمي‌گردد و نماي ترسيم مانند مدل قاب سيمي 
(Wireframe) ظاهر خواهد شد.

Automatic View Updates : در صورت فعال بودن اين گزينه، اجزاي ترسيم به طور خودكار بعد از ايجاد تغييرات در مدل ارتقاء مي‌يابند.

Drawing Viewport Borders : با انتخاب اين گزينه، كادر دريچه‌هاي ديد در تصوير ديده نمي‌شوند.

Thread Lines : با انتخاب اين گزينه، خطوط مربوط به رزوه‌هايي كه در هنگام سوراخكاري ايجاد شده، در مد نقشه‌كشي نشان داده مي‌شود.

Surface UV Flow Lines : با فعال كردن گزينه، خطوط  UV در نماي سايه‌گذاري شده نشان داده مي‌شود.

Pattern : با فشردن اين كليد مي‌توانيد الگوي هاشورخورده نيز نحوه هاشور زدن را مي‌مشخص كنيد.

On Layer for Hatch Pattern : در صورت انتخاب اين گزينه، همه هاشورها در لايه‌اي به نام AM_ ايجاد مي‌شود. در غير اين صورت، هر هاشور براي هر نماي برشي در لايه مربوط به آن ذخيره مي‌گردد.

Display Hatch in Iso Views : ا انتخاب اين گزينه‌, يك هاشور در نماي ايزومتريك ظاهر مي‌شود.

كد مربوط به نوع هاشور و نحوه هاشور زدن را نمايش ميدهد.

براي تمرين، نوع و نحوه هاشور مورد استفاده را تغيير ميدهيم.
روي كليد Pattern كليك كنيد.

روي ليست باز شونده Pattern كليك كنيد.

از ليست باز شده گزينه Brick را انتخاب نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، داخل كادر مقابل كليد  Pattern، نام BRICK نوشته شده است. ليست Visible Edge كه در پائين پنجره قرار دارد، براي تعيين رنگ خطوط لبه‌هاي جسم و يا رنگ مدل سيمي آن كاربرد دارد.
روي ليست بازشونده Visible Edges ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

در صورتي كه در اين ليست گزينه Use Layer Color انتخاب شود، قطعه از رنگ لايه براي لبه‌هاي قابل ديد استفاده مي‌كند و با انتخاب گزينه
 Use Part Color ، لبه‌ها به رنگ قطعه  (Part) مربوط به خود درمي‌آيند. درصورتي كه از گزينه Use Part & Feature Color استفاده شود، از رنگ قطعات و اجزاي وابسته‌ به آن براي لبه‌‌هاي قابل ديد استفاده مي‌شود. براي بستن ليست باز شده، كليد Esc را از صفحه كليد فشار دهيد.

در مورد ليست Hidden Edges نيز به همان ترتيبي كه در حالت قبل بيان شد بر حسب انتخاب كاربر، قطعه از رنگ لايه (Use Layer Color) يا رنگ قطعات (Use Part Color) و يا از رنگ قطعات و اجزاي وابسته  به آن 
(Use Part and Feature Color) براي رنگ خطوط و لبه‌هاي مخفي استفاده مي‌كند. در مورد ليست Hatch نيز مانند قبل براي هاشور زدن در نماي برش استفاده مي‌كند.
برنامه نويس: اطراف قسمتهاي توضيح داده شده، كادر قرمز

براي به دست آوردن  اطلاعات در مورد گزينه‌‌هاي قسمت 
Parametric Dimension Display ، روي هر كدام از آنها كليك نماييد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Active Part Views : در صورت انتخاب، اندازه‌گذاريهاي قطعه فعال در نماهاي ترسيم آن ظاهر مي‌شود.

Scenes, Gruops and Selected Objects : در صورت انتخاب اين گزينه، اندازه‌گذاريهاي پارامتريك قطعه فعال براي اطلاعات تنظيم شده از صفحات، گروهها و اشياء انتخابي نشان داده مي‌شود.

Section View : در صورت فعال كردن اين گزينه، اندازه‌گذاريها در نماي برشي ظاهر مي‌شوند.

Hide Zoro-Length Dims : با انتخاب اين گزينه، اندازه‌گذاريهاي داراي طول صفر نشان داده نمي‌شوند.

Automatically Arrange : در صورت انتخاب، اندازه‌گذاريها با توجه به سبك تعيين بعد (Dimension Style) جاري جايگزين مي‌شوند.

On External Parts as Referece Dims : در صورت  انتخاب اين گزينه، اندازه‌گذاريهاي پارامتريك روي قطعات خارجي در نماهاي ترسيم، مانند اندازه‌گذاريهاي مرجع انجام مي‌شود.

با فعال كردن گزينه Automatic Conterlines ، تمام محورهاي موجود (خطوط مركزي) در نماها بصورت خودكار نمايش داده مي‌شوند.
روي كليد Settings كليك كنيد.     
برنامه نويس: اطراف قسمت توضيح داده شده، كادر قرمز

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، پنجره Conterlines ظاهر شده است. اين پنجره در مورد ظاهر شدن خطوط ‌مركزي سوراخها (Holes)، فيلت‌‌ها و لبه‌هاي دايره‌اي و نيز در مورد نوع نما از شما سوال خواهد كرد.
روي كليد Cancel كليك كنيد.

در صورت انتخاب گزينه  Save Orphaned Annotations ، اگر يك حاشيه‌نويسي كه به يك موضوع مشخص در يك نماي ترسيم ملحق شده است حذف گردد، نتايج حاشيه‌نويسي در گروهي به نام Orphan ذخيره مي‌شوند. همچنين با انتخاب گزينه Copy Cutting Lines With Section Views خطوط برش دهنده (Cutting Lines) نيز در هنگام كپي كردن نماهاي برشي كپي خواهند شد.
روي كليد Cancel كليك كنيد.

قبل از ايجاد نماهاي ترسيم، لازم است قطعه را ايجاد كرده و يا قطعات
را سرهم (اسمبل) كرده باشيد. سپس براي ايجاد نماهاي ترسيم قطعه
جاري، دستور (AMDWGVIEW) New View را از طريق نوار ابزار
 Drawing Layout و يا توسط راست كليك كردن و انتخاب آن دستور از منوي باز شده وارد نماييد. 
روي كليد Drawing Layout ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

به محيط Drawing Layout خوش آمديد. تمام نماهاي ترسيم در حالت رسم كاغذي (Paper Space) رسم مي‌شوند كه پس از وارد كردن دستور
New View و دادن اطلاعات لازم، به طور خودكار در آن فضا قرار خواهيد گرفت. تمام تنظيمات مورد نياز و اطلاعات لازم براي نماهاي ترسيم را مي‌توانيد در پنجره Create Drawing View وارد نماييد.
روي دكمه New View واقع در نوار ابزار Drawing Layout كليك كنيد.

اكنون پنجره Crate Drawing View باز شده است. حال مي‌خواهيم گزينه‌هاي موجود در ليست باز‌شونده View Type را شرح دهيم توجه نماييد كه بعضي از گزينه‌ها در شرايط خاصي به اين ليست اضافه مي‌شوند.
روي ليست بازشونده View Type كليك كنيد تا باز شود.
برنامه نويس: Capture اين صفحه وجود ندارد و بايد از روي  ساخته شود.

روي هر يك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Base : اولين نما از يك قطعه يا مجموعه‌اي از قطعات است. اين نما قبل از به وجود آوردن نماهاي ديگر مورد نياز مي‌باشد. اين بستگي به شما دارد كه
كدام نما را به عنوان نماي پايه در نظر بگيريد.

Multiple : در اين حالت مي‌توانيد با انتخاب يك نقطه، تصوير نماهاي پايه و ايزومتريك را بر روي صفحه داشته باشيد.

Borken : نمايي كه نيمي از قطعه در آن حذف مي‌شود و باقيمانده آن نمايش داده مي‌شود ولي اندازه‌‌گذاريها در اين حالت همان اندازه‌هاي واقعي مي‌باشد.

Ortho : در اين نماي ترسيم، شكل در حالت افقي و يا عمودي تصوير مي‌شود.

Aux : نماي ترسيمي كه بر يك لبه انتخابي از نماي ديگر عمود مي‌باشد.

Iso : يك نماي ايزومتريك  درجه  از شكل نشان مي‌دهد. اين نما مي‌تواند در هر چهار ربع دايره حول جسم واقع شود.

Detail : با انتخاب اين گزينه، يك ناحيه انتخاب شده از نماي موجود با يك مقياس معين بزرگنمايي مي‌شود.

لازم است بدانيد كه گزينه‌هاي موجود در ليست باز شونده DataSet چه هستند و به چه كار مي‌آيند.  بنابراين به شرح گزينه‌هاي موجود در اين ليست مي‌پردازيم. با انتخاب گزينه Scene ، صحنه‌اي كه نماي ترسيم از آن توليد خواهد شد را مشخص مي‌كنيد. اين گزينه براي نماهاي ترسيم مجموعه قطعات اسمبل شده كاربرد دارد. با انتخاب گزينه Select فقط قطعات و اجزاي انتخابي در نماهاي ترسيم ظاهر مي‌شوند.

با استفاده از ليست باز شونده Layout ، مي‌توانيد نام صفحه‌آرايي (Layout) مورد نظري كه نماي ترسيم (نماي نقشه كشي) بايد در آن واقع باشد را
 انتخاب مي‌كنيد.

پنجره Create Darwing View داراي  برگه است كه بهتر است هر يك از  آنها را نيز براي شما توضيح دهيم. روي هر يك از گزينه‌هاي موجود در كادر قرمز كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري به دست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Calculate Hidden Lines : محاسبات مربوط به خطوط مخفي را نيز انجام ميدهد و آنها را از خطوط ممتد و قابل رويت متمايز مي‌كند. در حالت غيرفعال، همه خطوط مانند حالت سيمي (Wireframe)، به صورت ممتد نشان داده مي‌شود.

Display Hidden Lines : در صورت انتخاب، خطوط مخفي نيز در نماي ترسيم ظاهر مي‌شوند.

Display Tangencies : با انتخاب اين گزينه،  وجوه مماس نمايش داده Display Tangencies   : باانتخاب اين گزينه,  وجوه مماس نمايش داده 
مي شود.

Remove Concident Edges : لبه‌هاي تكراري را در ترسيم حذف مي‌نمايد.

Display Interference Edges : با انتخاب اين گزينه، نتايج مربوط به تداخل لبه‌ها در هنگام جفت شدن در محيط اسمبلي، محاسبه گشته و نمايش داده مي‌شوند.

دو گزينه داخل ليست بازشونده Display As وجود دارد كه با غير فعال بودن Calculate Hidden Lines فعال مي‌شود.

با استفاده از قسمت Section، امكان ايجاد نماي برشي را خواهيد داشت. اين نما مي‌تواند به عنوان نماي پايه (Base) و يا مستقيم (Ortho) باشد. همچنين در MTD مي‌‌توانيد نماي ايزومتريك را نيز بصورت يك نماي برشي نمايش دهيد. 
روي برگه Section كليك كنيد تا گزينه‌هاي موجود در آن را مشاهده نماييد.

روي ليست بازشونده تايپ كليك كنيد تا باز شود.
برنامه نويس: Capture اين صفحه وجود ندارد

روي هريك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

با انتخاب گزينه None ، هيچ نماي برشي ايجاد نخواهد شد.

با انتخاب گزينه Full، نما ر ا به طور كامل و مستقيم از يك نقطه انتخابي و
يا يك صفحه كاري (Work Plane) برش خواهد زد. در صورت انتخاب نقطه
روي شكل مركز كمان ويا دايره و يا نزديكترين نقطه انتهايي (Endpoint) ، يك خط انتخابي در نظر گرفته مي‌شود.

انتخاب گزينه Half، يك نماي نيمه برش خورده عمود بر نقطه انتخابي ايجاد مي‌كند. شما مي‌توانيد با كمك گزينه‌هاي Accept و Flip در همين پنجره، جهت برش را تاييد كنيد و يا بچرخانيد.

با انتخاب گزينه Offset ، يك نماي برشي بر پايه يك خط برشي ايجاد مي‌گردد.

برش نوع  Aligned، نياز به وجود يك خط برش (Cutline) قبل از ايجاد نماي برشي دارد. نماي برشي شامل خطي است كه بايد بر نمايي كه از آن تصوير شده عمود باشد و بقيه خطوط مي‌توانند زاويه‌دار باشند.

گزينه Break out نماي برش موضعي را ايجاد مي‌نمايد. نماي برشي موضعي نياز به وجود يك خط مشخص كننده موضع در شكل دارد. اين گونه خطوط مي‌توانند يك خط، كمان، دايره و يا يك Spline باشند.

برش چرخشي (Redial) نمائيست كه به اندازه مشخص مي‌چرخد تا نماي برشي ايجاد شود و به صورت عمود بر زاويه تصوير مي‌شود.

گزينه Symbol نوع سمبل مورد استفاده را براي استفاده در نماي برشي مشخص مي‌كند.

براي بستن ليست باز شده، كليد Esc را از صفحه كليد بفشاريد.

گزينه‌هاي ديگري نيز در برگه Section وجود دارد كه براي تنظيم خصوصيات مربوط به گزينه انتخاب شده در ليست Type به كار مي‌روند. با استفاده از جعبه متن Label مي‌توانيد متن برچسب نماي برشي را مشخص كنيد. همچنين، انتخاب گزينه Hatch ، نماي برشي را هاشور مي‌زند.  با انتخاب گزينه Hide Obscure Hatch، در نماي ايزومتريك در  صورت برش خوردن هاشورهايي كه به واسطه پنهان شدن پشت لبه ديگري نبايد نشان داده شوند را مخفي مي‌كند.
روي برگه Standard Part كليك كنيد.

با تنظيمات داخل برگه Standard Part امكان كنترل نمايش قطعه در
نماي ترسيم در اختيار شما قرار مي‌گيرد. گزينه‌هاي موجود در  ليست باز شونده D Representation عبارتند از : 
Simplify : يك نماي برشي از قطعه بدون نشان دادن تمام جزئيات در نماي ترسيم را نمايش مي‌دهد.
Standard : يك نماي برشي از قطعه را همراه با تمام جزئيات در نماي ترسيم نشان مي‌دهد.
True : نمايش قطعه در نماي ترسيم را همراه با تمام جزئيات انجام مي‌دهد.
روي جعبه متن Scale دابل كليك كنيد. 
برنامه نويس: موارد اين صفحه در كادر قرمز قرار بگيرد.

براي ايجاد يك نماي پايه،  بعد از وارد كردن دستور (AMDWGVIEW) 
New Drawing View  مقياس مورد نظر را در كادر باز شده وارد نماييد و سپس روي كليد OK كليك كنيد. با اين كار شما به مدل و يا مجموعه اسمبلي باز خواهيد گشت. سپس يك وجه يا صفحه يا صفحه كاري را براي منطبق شدن با صفحه XY نماي پايه انتخاب نماييد.
مقدار    .    را تايپ كنيد.

ترتيب اين عمليات، مشابه فعال ساختن يك صفحه براي رسم طرح مي‌باشد. بعد از انتخاب صحيح جهت, بايد كليد Enter را فشار دهيد. در مرحله بعد، يك لبه يا يك محور را براي هم‌راستايي نما با آن انتخاب كنيد و كليد Enter را فشار دهيد. پس از آن به حالت Paper Space (محيط كاغذي) باز خوهيد گشت. در اين مرحله لازم است يك نقطه را در آن براي محل قرار‌گيري نما  مشخص نماييد. انتخاب نقطه را تا رسيدن به نقطه صحيح ادامه دهيد و در انتها، كليد Enter را بفشاريد. به اين ترتيب، نما در آن نقطه ظاهر خواهد شد.
در ادامه، روش انجام اين مراحل را قدم به قدم توضيح خواهيم داد.
روي كليد OK كليك كنيد.

ملاحظه مي‌كنيدكه وارد محيط شده‌ايم. با حركت دادن ماوس روي سطوح مختلف قطعه، آن سطح به حالت Highlight نمايش داده مي‌شوند.
روي سطح بالايي قطعه كليك كنيد تا انتخاب شود.

بسيار خوب، سطح بالايي انتخاب شده است. 
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

براي پاسخ به پيغام موجود در خط فرمان، لبه بالايي و افقي از صفحه انتخاب شده قبلي را انتخاب مي‌كنيم.
در محل  مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

مشاهده مي‌كنيد كه يك فلش آبي ظاهر شده كه هم جهت با محور  Z مي‌باشد.در اين حالت، در صورتي كه توسط كليد چپ ماوس كليك كنيد، جهت محورهاي Y و X تغيير خواهد كرد و با راست كليك كردن و يا فشردن كليد Enter ، جهت انتخاب شده تأييد خواهد شد.
كليد Enter را بفشاريد تا جهت خارج از قطعه پذيرفته شود.

بعد از اينكه طرح اوليه را رسم كرده و آن را پروفايل, مقيد و اندازه‌گذاري كرديد، نوبت به تبديل آن به يك قطعه سه بعدي است. در اين فصل درباره نماهاي مختلف (Views) ، برجسته كردن (Extrude)، دوران (Revolve) و ويرايش اجزاي اصلي يك قطعه سه بعدي بحث خواهيم كرد.
 
    در فصل قبل، شما فقط با طرح‌هاي دو بعدي در صفحه  XY كار مي‌كرديد كه بسيار شبيه ترسيم دو بعدي در محيط AutoCAD بود. مرحله بعد اينست كه طرح دو بعدي را در راستاي  Z (عمق) قرار دهيد. براي ديدن هندسه سه بعدي كافيست مدل را از دريچه‌هاي ديد متفاوت مشاهده كنيد.
 
در AutoCAD ، گزينه‌هاي فراواني براي ديدن مدل از ديدگاه پرسپكتيو وجود دارد و هر گزينه در واقع نماهاي از پيش مشخص شده مدل مي‌باشد. در MDT علاوه بر آنكه اين قابليت وجود دارد، دو گزينه ديگر نيز براي تجسم سه‌بعدي مدل در اختيار شما گذاشته شده است كه عبارتند از اعداد كليدي و چرخش ديناميكي.
 
      براي استفاده از نماهاي از پيش تعيين شده, مي‌توانيد از منوي فرعي 
D Views واقع در منوي View استفاده كنيد. 
منوي View را باز كنيد.

منوي فرعي D Views را باز كنيد.
 
همانطور كه مي‌بينيد، از طريق اين منوي فرعي، نماهاي مختلفي در دسترس شما قرار مي‌گيرد. كساني كه با روشهاي نقشه‌كشي در كامپيوتر آشنا هستند، اين نماها را كاملا ميشناسند.
 هرجا خارج از منوهاي باز شده كليك كنيد تا بسته شوند.
 
    شما ميتوانيد به جاي استفاده از منوي فرعي D Views از روش اعداد كليدي استفاده كنيد. در اين روش، كافيست عدد مربوط به نماي مورد نظر را در خط فرمان تايپ كرده و كليد Enter را فشار دهيد. اعداد ، ,  و 
صفحه را به تعداد دريچه‌هاي ديد متناظر تقسيم مي‌كنند كه هر دريچه ديد نقطه ديد (View Point)  متفاوتي دارد. در جدول اين صفحه، عملكرد هر كليد را مشاهده مي‌كنيد.

T
نماهاي فعال	كليد 	نماهاي فعال	كليد
جلو		آخرين نقطه ديد فعال را در صفحه مي‌آورد.	
پهلو		نماهاي بالا – ايزومتريك	
ايزومتريك جنوب شرقي		نماهاي بالا - جلو -  ايزومتريك	
ايزومتريك جنوب غربي		نماهاي بالا - جلو – پهلو – ايزومتريك	
نمايي از صفحه طراحي جاري		نماي بالا

براي استفاده از اعداد جدول، بايد عدد مورد نظر را در خط فرمان وارد نموده, كليد Enter را فشار دهيد. براي اينكه اين روش را تمرين كنيم، ما يك فايل از پيش ترسيم شده را براي شما باز كرده‌ايم. حال اعداد را وارد مي‌كنيم تا نماي متناظر آن را مشاهده كنيم.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.

ملاحظه ميكنيد كه نماي ايزومتريك و نماي از بالاي جسم در دو كادر جداگانه قابل مشاهده شده است.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.

اكنون، نماي بالا، نماي جلو و نماي ايزومتريك نمايش داده شده است.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.

در حال حاضر، هر سه نماي دوبعدي و استاندارد بالا، جلو و پهلو، به همراه نماي ايزومتريك ديده ميشوند.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.
برنامه نويس: در تمام حالات بالا، اطراف قسمت طراحي كادر قرمز وجود داشته باشد. در ضمن، Capture مربوط به تايپ عدد  حذف شد.

شما به همين ترتيب مي‌توانيد خودتان اعداد ديگر را نيز وارد كرده و نماهاي ديگر را مشاهده كنيد. در ادامه، به تشريح نحوه مشاهده نماها توسط چرخش ديناميكي مي‌پردازيم.

براي استفاده از قابليت چرخش ديناميكي در MDT ، كافيست قطعه يا قطعات مورد نظر را انتخاب نموده و سپس يكي از دستورات چرخش را انتخاب نماييد. آنگاه در نقطه‌اي از محيط ترسيم، كليد چپ ماوس را پائين نگاه داريد و ماوس را حركت دهيد تا مدل طبق دستور انتخاب شده، متناظر با حركت ماوس در فضا دوران پيدا كند. زماني كه نماي مورد نظر خود دست يافتيد، كافيست كليد ماوس را رها نماييد.

براي دسترسي به دستورات دوران، بايد از نوار ابزار Mechanical View استفاده كنيم. البته روش ديگر براي دستيابي به دستورهاي Rotation و گزينه‌هاي آن وارد كردن دستور D orbit در خط فرمان و يا راست كليك كردن بر روي طرح و انتخاب گزينه مورد نظر مي‌باشد.
منوي View را باز كنيد.

منوي فرعي Toolbars را باز كنيد.

از طريق اين منوي فرعي، امكان افزودن، حذف و يا ويرايش نوار‌هاي ابزار موجود است.
منوي فرعي Desktop Toolbars را باز كنيد.

از آخرين منوي فرعي باز شده، گزينه Mechanical View را انتخاب نماييد.

به اين ترتيب، نوار ابزار Mechanical View باز شده است و ما خودمان آن را در موقعيتي از صفحه قرار داده‌ايم كه مزاحم نباشد. در  اين نوار ابزار  كليد وجود دارد كه  عدد از آنها در واقع يك گروه از ابزارها هستند كه با نگاه داشتن كليد ماوس باز ميشوند.
 روي هريك از كليدهاي نوار ابزار Mechanical View كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه‌نويس: اطراف نوار ابزار مورد بحث، كادر قرمز
Pan Real time امكان حركت دادن تصوير به اطرف را مي‌دهد. اين ابزار زماني استفاده ميشود كه ترسيمهاي موجود بطور كامل در محيط نمايش ديده نشوند.

Zoom  Real time : اين  گروه ابزار، دربرگيرنده دستورات بزرگنمايي و كوچكنمايي (Zoom) مي‌باشند.

D Orbit : اين گروه ابزار شايد بيشترين كاربرد را در  اين نوار ابزار داشته باشد. كليدهاي اين گروه باعث چرخش شكل به روشهاي مختلف مي‌شوند.

Sketch View : نماهاي استاندارد و از پيش تنظيم شده را نمايش ميدهد.

Restore View اين امكان را مي‌دهد كه يك نماي ايجاد شده را براي استفاده در آينده ذخيره نموده و يا نماهاي ذخيره شده را نمايش ميدهد.

Toggle Shading/Wireframe : اين علامت و منوي باز شونده آن به شما اجازه مي‌دهد مدل را در حالت سايه‌گذاري شده و توپر و يا حالت مدل سيمي به همراه بعدهاي قابل ديد، مشاهده نماييد.

همانطور كه گفتيم، در نوارهاي ابزار كليدهايي وجود دارند كه داراي
يك علامت فلش كوچك در قسمت پائين و سمت راست خود مي‌باشند. اين نوع كليدها شامل گروهي از ابزارهاي مختلف ميباشند. به عنوان مثال، 
روي دكمه D Orbit  كه با فلش قرمز مشخص شده است، چند لحظه كليد چپ ماوس را نگه داريد تا باز شود.

اكنون گروه ابزارهاي  D Orbit را مشاهده مي‌كنيد. البته بايد توجه داشته باشيد در صورتي كه كليد ماوس را رها كنيد، اين منوي ابزار بسته خواهد شد. ولي از آنجا كه مي‌خواهيم شما را با اين ابزارهاي بيشتر آشنا كنيم،  اين نوار ابزار را به صورت باز نگه داشته‌ايم.
روي هريك از اعضاي گروه ابزار D Orbit كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

D Orbit : چرخاندن مدل حول مركز هندسي آن

‌New Rotation Center : قبل از چرخاندن, هندسه را روي صفحه در مركز قرار مي‌دهد.

Select Rotation Center : مدل را حول يك نقطه انتخابي مي‌چرخاند.

Lighting  Control : به وسيله اين كليد مي‌توان نورپردازي انجام شده بر روي اجسام را تنظيم كرد.

D Continuous Orbit : مدل را پيوسته در جهت و با سرعت حركت ماوس مي‌چرخاند.

D Pan : عمل حركت دادن تصوير را در حالت سه‌بعدي انجام مي‌دهد.

D Zoom : عمل بزرگ نمايي و كوچك‌نمايي را در حالت سه بعدي انجام مي‌دهد.

D Siwvel : حالتي را نشان مي‌دهد كه يك دوربين دور قطعه در حال گردش باشد.

D Adjust Distance : فاصله قطعه و دوربين را تنظيم مي‌نمايد.

D Adjust Clip Panes : امكان تنظيم صفحات برش (Clip) را مي‌دهد.

Front Clip On/Off : امكان خاموش يا روشن كردن صفحات برش جلويي را مي‌دهد.

Back Clip On/Off : امكان خاموش يا روشن كردن صفحات برش پشتي را مي‌دهد.

حال مي‌خواهيم چگونگي چرخش ديناميكي طرح را بياموزيم. براي اين كار،
روي ابزار  D Orbit واقع در نوار ابزار  Mechanical View كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، شكل اشاره‌گر ماوس تغيير يافته است. براي آموزش چگونگي عمل چرخش، يك فيلم آموزشي در اين صفحه آماده كرده‌ايم. 
روي كليد پخش فيلم كليك كنيد و يا به صفحه بعد برويد. 
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض شود.

در اين فيلم، ما طرح را توسط ماوس به هر جهتي كه بخواهيم در حول مركز ثقل طرح دوران ميدهيم. يعني كليد چپ ماوس را فشرده و همزمان ماوس را به محل دلخواه حركت ميدهيم. توجه كنيد كه در حين دوران، جهت محورهاي سه‌گانه واقع در گوشه پائين و چپ طرح نيز تغيير ميكنند.
برنامه نويس: در اين صفحه و تمام صفحات ديگر كه داراي فيلم ،  ثانيه بعد از اتمام فيلم، برنامه بطور خودكار به صفحه بعد برود. مشروط در صورت وجود متن و صوت،  صداي در حال پخش به اتمام رسيده باشد.

حال مي‌خواهيم دوران را به صورت مداوم و با حالتهاي سايه‌گذاري و توپر (Shaded)، مدل سيمي (Wire Farme)، مدل شفاف (Transporent) و حالت ابعاد مخفي شده (Hidden)  نشان دهيم.

در اين فيلم، عمل دوران اشياء توسط دستور D Continuous Orbit انجام ميشود. اين دستور موجب ميگردد كه دوران ايجاد شده تا زماني كه بخواهيد، ادامه پيدا كند. توجه داشته باشيد كه براي خروج از حالت چرخش مداوم از كليد Esc استفاده خواهيم كرد. ما سعي كرده‌ايم در حين دوران دادن اجسام، حالات مختلف نمايش آنها مانند حالت سايه گذاري، سيمي، شفاف و غيره را نشان دهيم. بهتر است قبل از ادامه اين درس، به محيط واقعي MDT مراجعه كنيد و كاملاً با اين حركات آشنا شويد.

يكي از ويژگيهاي جالب MDT آن است كه اگر فقط يكي از اشياء موجود را انتخاب كنيد و سپس به آن دوران دهيد، تنها همان Object حركت خواهد كرد. براي مثال، در اين مرحله نيز ما چرخش ديناميكي بدون وقفه را بر روي جسم مكعب امتحان خواهيم كرد.

دقت كنيد كه براي انتخاب جسم مكعب، تنها كافيست كه روي يكي
از اضلاع آن كليك نماييد. پس از انتخاب جسم، خطوط لبه‌هاي آن بصورت خط‌چين در‌مي‌آيند. ما دوران اين مكعب را در حالت شفاف نيز نشان داده‌ايم.

در فصل اول، نحوه پروفايل كردن يك طرح ساده را آموزش داديم. مرحله بعدي، تبديل پروفايل به يك قطعه سه بعدي مي‌باشد. اولين پروفايل يك قطعه كه به يك جسم سه بعدي تبديل مي‌شود، به عنوان  قطعه اصلي جسم مشخص مي‌شود.

به غير از قطعه اصلي، اجزاي ديگري نيز وجود دارند. براي مثال، در جايي كه شما يك طرح را روي يك صفحه كاري رسم مي‌كنيد و يا يك قطعه را ويرايش كرده و تكه‌اي را از آن حذف نموده و يا به آن مي‌افزاييد، در طرح خود از
اجزاي ترسيمي استفاده كرده‌ايد. دستورات Extrude ، Revolve، Sweep و Loft همگي اجزاي ترسيمي را به وجود مي‌آورند.

همچنين، مي‌توانيد در جسم اجزاي موضعي مانند گرد كردن لبه‌ها (Fillet)، پخ زدن (Chamfer) و سوراخكاري (Hole) به وجود آوريد. اجزاي موضعي نياز به يك قطعه پايه يا اصلي دارند تا به آن قطعه اضافه شوند.

تمام اجزايي كه  در مورد آنها بحث شد، بلوكهاي ساختاري هستند كه يك قطعه را به وجود مي‌آورند. براي مثال، يك ورق و يك سوراخ در وسط آن،
يك جزء اصلي در مرورگر خواهد داشت كه وجود يك ورق (  Plate) در طرح را بيان مي‌كند. همچنين، جزء Hole وجود سوراخ در شكل را بيان مي‌كند.

هنگامي كه يكي از اجزاء تعريف شده به قطعه اضافه مي‌شود، مرورگر نيز ظاهر مي‌گردد تا پرونده ايجاد شكل و مراحل به وجود آمدن آن را مشخص كند. تمام اجزاء مي‌توانند در هنگام نياز حذف، ويرايش و يا دوباره جايگزين شوند. در فصول بعدي درباره افزودن وحذف اجزاء به روش‌هاي مختلف بحث خواهيم كرد.

يكي از عمليات متداول براي ايجاد قطعات سه بعدي، برجسته كردن (Extrude) پروفايل آن مي‌باشد كه به پروفايل در جهت  Z  ارتفاع مي‌دهد. قبل از برجسته سازي پروفايل بهتر است در يك نماي ايزومتريك باشيد، زيرا MDT از يك پيكان (در جهت مثبت يا منفي) براي نمايش جهت  Extrude استفاده مي‌نمايد. قبلاً فرا گرفتيد كه براي رفتن به نماي ايزومتريك مي‌توانيد از عدد  در خط دستوري استفاده نماييد.

توجه داشته باشيد كه اگر شما پروفايل را به طور مستقيم از بالا نگاه كنيد و پيكان به سمت شما بيايد، فلش به صورت يك دايره و يك نقطه در مركز آن ديده مي‌شود. اگر جهت پيكان به سمت داخل صفحه باشد، بصورت يك دايره
و علامت ضرب در داخل آن خواهد بود.     
 روي كليد Open در نوار ابزار كليك كنيد.

روي فايل TU- ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك كنيد.

براي برجسته‌سازي اين پروفايل بايد از دستور Extrude استفاده نماييم تا پنجره Extrusion ظاهر ‌شود. (توجه داشته باشيد كه اين فايل از قبل پروفايل شده است. در صورتي كه خودتان رسم جديدي را آغاز كرديد بايد ابتدا آن طرح را پروفايل كنيد.)
روي دكمه Extrude از نوار ابزار مشخص شده كليك كنيد.

پنجره Extrusion حاوي پنج بخش است كه عبارتند از: 
Draft Angle, Distance, Termination, Operation و كليد Flip 
وقتي كه در هر بخش تغييراتي انجام مي‌شود، در سمت راست اين پنجره
پيش نمايشي از تنظيم انجام شده نمايش داده ميشود.
روي ليست بازشونده Operation  كليك كنيد تا باز شود.

اگر قطعه موجود در طرح، جزء اصلي باشد، بخش Opertion خاموش شده و 
عبارت Base در آن قرار مي‌گيرد. اما اگر پروفايلي كه قصد  Extrude آن را داريد پروفايل اصلي نباشد، در اين بخش مي‌توانيد آن را از يك قطعه موجود كسر كرده و  يا به آن اضافه نماييد. در اين حالت، چهار گزينه وجود دارد كه عبارتند از: Join, intesect, Cut و Split در آينده با هر يك از اين گزينه‌ها بيشتر آشنا خواهيد شد.
هر جا خارج از ليست باز شده كليك كنيد تا بسته شود.

بخش Termination در اين پنجره ، حدود و ميزان برجسته كردن (Extrude) را مشخص مي‌نمايد. اين بخش نيز مانند قسمت  Operation ، وقتي كه روي پروفايل اصلي يا پايه كار مي‌شود، غير فعال مي‌باشد. 
روي ليست باز شونده Type  كليك كنيد تا باز شود.
برنامه نويس: اطراف بخش Termination كادر قرمز

توجه داشته باشيد كه محتويات اين ليست بر اساس انتخاب انجام شده در ليست Operation تغيير ميكند. براي مثال، در صورتي كه در ليست Operation گزينه Base انتخاب شود، در اين ليست گزينه‌هاي كمتري وجود خواهد داشت.
روي هر كدام از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Blind : در يك فاصله خاص در راستاي  Z و در جهت مثبت يا منفي ، عمل برجسته سازي را انجام مي‌دهد.

Through : در يك جهت و بصورت بي انتها برجسته مي‌كند.

Mid_Plane 
      تا اين مرحله، شما طرحها را روي صفحاتي كه بر روي قطعه قرار داشت ايجاد كرده و آن را قيد گذاري و تعيين ابعاد مي‌نموديد و سپس آن را برجسته كرده و يا دوران مي‌داديد. اما  گاهي اوقات نياز به ايجاد طرح بر روي صفحاتي خواهيد داشت كه روي قطعه واقع نيستند. براي اين منظور لازم است كه صفحه كاري (Work Plane), محور كاري (Work Axis) و نقطه كاري (Work Point) را ايجاد ‌كنيد.
 
  محور كاري (Work Axis) خطي است كه از مركز دايره و يا لبه يك منحني و يا از يك نقطه انتخابي ديگر عبور ‌‌كند. همچنين اين محور مي‌تواند روي يك صفحه رسم شود.
 
   مشاهده مي‌كنيد كه ما فايلي را براي شما باز كرده‌ايم. براي ايجاد يك محور كاري (Work Axis) ، دستور Work Axis (AMWORKAXIS) را وارد مي‌كنيم . براي دسترسي به اين دستور مي‌توانيد به جاي تايپ آن در خط فرمان، از طريق راست كليك كردن در طرح و بازكردن منوي فرعي Sketched & Work Features اقدام نماييد و يا از طريق نوار ابزار 
Part Modeling روي كليد مربوط به  اين دستور كليك كنيد. 
داخل محيط طراحي راست كليك كنيد.

منوي فرعي  Sketched & Work Features را باز نماييد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Work Axis را انتخاب كنيد.

حال اگر اشاره‌گر ماوس را روي صفحه حركت دهيد مشاهده خواهيد كرد كه فقط يك قسمت از شكل به صورت Highlight درمي‌آيد. همانطور كه در خط فرمان مشاهده مي‌كنيد بايد يك استوانه, مخروط, ستون و يا يك طرح را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: وقتي ماوس روي خط مشخص شده قرار ميگيرد، Hi ilight شود.

محور كاري، از مركز دايره يا كمان انتخابي عبور كرده و در هر طرف نقطه امتداد پيدا خواهد كرد. اگر كمان يا لبه دايره‌اي شكل در هر طرف قطعه
موجود باشد، فرقي نمي‌كند كه كدام طرف شكل انتخاب گردد. براي مثال، دريك استوانه تفاوت نمي‌كند كه دايره بالايي يا پائيني انتخاب شود. زيرا در هر دو حالت يك نتيجه واحد بدست مي‌آيد. محور كاري به صورت پارامتري به كمان يا لبه دايره‌اي شكلي كه براي به وجود آوردن آن انتخاب شده بود، وابسته مي‌شود. يعني اگر موقعيت كمان و يا لبه دايره‌اي شكل عوض شود، محل محور كاري نيز تغيير خواهد كرد .

محورهاي كاري از تقريبي كه براي خطاي زاويه‌اي نسبت به خطوط افقي و عمودي در پنجره Mechanical Options معرفي شده است, پيروي مي‌كنند. توجه داشته باشيد كه براي افقي يا عمودي  رسم كردن يك محور كاري، بايد حالت Ortho را فعال نماييد.

يك صفحه كاري (Work Plane) صفحه‌اي است مستطيل شكل كه در وضع مطلوب به صورت پارامتري به قطعه متصل است و پهنايي بيشتر از وسعت
قطعه دارد. قبل از اينكه تصميم به ايجاد صفحه كاري ( Work Plane) بگيريد، مهم است بدانيد كه چرا صفحه كاري ايجاد مي‌شود. اگر روي قطعه وجهي باشد كه بتواند به عنوان صفحه طراحي استفاده شود, بهتر است آن را
به عنوان صفحه فعال طراحي قرار ‌دهيد. اما در جايي كه وجه مورد نظر موجود نباشد, بايد يك صفحه كاري ايجاد نماييد. صفحه كاري مي‌تواند به عنوان صفحه فعال طراحي قرار بگيرد و به جاي دستورات Sweep، Revolve و Extrude به كار رود. همچنين، صفحه كاري براي مشخص كردن جهت برش
در نماهاي ترسيم كاربرد دارد.

اگر صفحه كاري بصورت پارامتري ايجاد شده باشد, در صورت حركت قطعه حركت خواهد كرد. براي مثال، اگر يك صفحه كاري به وجه بيروني يك
استوانه به قطر  مماس باشد و قطر استوانه را به  تغيير دهيم، صفحه كاري همراه با وجه خارجي استوانه حركت خواهد كرد.
روي كليد Open كليك كنيد.

بطور كلي ميتوان گفت كه صفحه كاري يكي از اجزاي طرح است و مي‌تواند ويرايش و يا حذف شود. قبل از ايجاد صفحه كاري تصميم بگيريد كه اين صفحه بايد كجا ايجاد شود و بايد بدانيد كه چه اطلاعاتي درباره محل ايجاد آن داريد. براي مثال، آيا مي‌خواهيد كه صفحه كاري, مماس بر يك وجه مشخص
و يا موازي با صفحه ديگري باشد و يا از مركز دو كمان بگذرد.
روي فايل TU- دابل كليك كنيد.

موقعي كه يك صفحه كاري را ايجاد مي‌كنيد، بهتر است كه آن را از يك قطعه MDT به وجود آوريد. همچنين مي‌توانيد صفحه كاري را از طريق
سيستم مختصات ايجاد نمائيد. ولي با اين كار در صورت چرخش قطعه در فضاي سه بعدي، امكان دارد به دليل تبعيت نكردن صفحه كاري از حركت
قطعه، نتايج غير منتظره‌اي بدست آوريد.
روي صفحه كليك كنيد تا به حالت فعال درآيد.

در ادامه، با انجام يك تمرين چگونگي كار با Work Plane و Axis را به شما مي‌آموزيم.
     كليد چپ ماوس را روي دكمه Work Plane واقع در  نوار ابزار 
Part Modeling فشرده و نگاه داريد تا مجموعه ابزارهاي آن باز شود و 
بدون رها كردن كليد ماوس، اشاره‌گر را  روي دكمه Work Axis برده و كليد ماوس را رها نماييد.
برنامه نويس: كليد صفحه بعد در اين صفحه فعال باشد.

اگر اشاره‌گر ماوس را در كادر سمت راست حركت دهيد، متوجه خواهيد شد
كه اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك شده است. در اين حالت شما
بايد يكي از مواردي كه در خط فرمان مشخص شده است را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس در كادر سمت راست عوض ميشود.

روي صفحه راست كليك كنيد.
New-
روي گزينه Repeat Work Axis كليك كنيد.

مجدداً مي‌خواهيم لبه منحني سمت چپ را انتخاب نمائيم.
روي لبه منحني سمت چپ كه با فلش قرمز مشخص شده‌اند، كليك كنيد.

به اين ترتيب، دو محور كاري ايجاد شده است.
روي كليد Work Plane واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

پنجره Wok Plane از چهار بخش اصلي تشكيل شده است. بخشهاي nd Modifier , st Modifier تعريف كننده‌هاي اول و دوم صفحه كاري مي‌باشند و مشخص مي‌كنندكه صفحه كاري چگونه به قطعه مربوط و به آن ملحق شود. مهم نيست كه كدام معرف و خصوصيت بعنوان معرف اول يا دوم مطرح شود. (به استثناي صفحه كاري ايجاد شده د رحالت Sweep كه به معرف دوم نياز ندارد).
روي كليد OK كليك كنيد.

حال بايد هر دو محور كاري (Work Axis) را انتخاب كنيم.
به ترتيب، روي محورهايي كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد.

روي محور مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، MDT يك صفحه كاري پس از دو خط ايجاد كرده است. شما مي‌توانيد سيستم مختصات را توسط كليك ماوس به صورت متوالي انتخاب نمائيد. با رسيدن جهت دستگاه به حالت مورد نظر، كافيست راست كليك كنيد تا حالت مورد نظر پذيرفته شود. بنابراين از آنجا كه ما حالت فعلي را قبول داريم، روي صفحه راست كليك كنيد.

در ادامه، يك Work Plane جديد ايجاد مي‌كنيم. پس لازم است مجدداً پنجره Work Plane را باز نماييم.
روي كليد Work Plane واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

توجه كنيد كه درقسمت nd Modifier , st Modifier  ، گزينه 
On Edge / Axis انتخاب شده است. 
روي گزينه Planar Angle در قسمت nd Modifier  كليك كنيد.

دقت كنيد كه با انتخاب گزينه Planar Angle گزينه Angle فعال شده است.
روي جعبه متن Angle دابل كليك كنيد تا مقدار داخل آن انتخاب شود.

عدد  را تايپ كنيد.

براي تأييد مقدار جديد، روي كليد OK كليك كنيد.

در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك براي
انتخاب شده است. درابتدا بايد يك Work Axis را انتخاب نمائيد.
روي محور كاري سمت چپ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، 
كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض مي‌شود.

حرف U را تايپ کنيد.

کليد Enter را فشار دهيد.

به اين ترتيب، يك صفحه با زاويه  درجه نسبت به صفحه‌اي كه انتخاب كرده‌ايد ظاهر شده است.
کليد Enter را فشار دهيد.

نتيجه كار را مشاهده مي‌كنيد. صفحه كاري (Work Plane) با زاويه  درجه از صفحه اول ايجاد شده است.

يك نقطه كاري (Work Point) جزئي از قطعه مي‌باشد كه از يك نقطه كوچك و سه جهت در راستاي محورهاي سه‌گانه تشكيل شده است. نقطه كاري مي‌تواند به عنوان محور چرخش در آرايه‌هاي قطبي و محوري, جايگذاري سوراخ و يا تعيين موقعيت مسير Sweep به كار رود.

براي ايجادنقطه كاري، دستور (AMWIRPT)Work Point را از نوار ابزار Part Modeling انتخاب كرده و يا اين عمل را با راست كليك كردن در صفحه و انتخاب  از منوي فرعي Sketched & Work Features انجام دهيد. سپس بايد نقطه‌اي روي صفحه فعال طراحي انتخاب كنيد. از آنجا كه نقطه كاري يك نمايه است, نيازي به پروفايل كردن آن نمي‌باشد، ولي نياز به اندازه گذاري و مقيد كردن در آن وجود خواهد داشت. براي حذف نقطه كاري، دستور (AMEDLFEAT)Delete Features را به كار برده و نقطه كاري مورد نظر را انتخاب كنيد.

هنگامي كه در اتوكد كار مي‌كنيد، براي كنترل قابليت رويت اجزاي قطعه مي‌توانيد لايه‌هاي مربوط به آن اجزاء را خاموش و يا روشن نماييد. براي
كنترل قابليت رويت انواع اجزاي انتخابي (مستقل از روشن بودن لايه مربوط به آن، بايد از دستورPart Visibility (AMVISIBLE) در خط فرمان و يا از نوار ابزار Part Modeling استفاده كنيد. در صفحه بعد، ما فايل جديدي را براي شما باز خواهيم كرد.

روي دكمه Part Visibility ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

در پنجره Desktop Visibility ، شش قسمت وجود دارد كه همه اين قسمتها ممكن است در كادر ظاهر شده, بسته به به وجود يا عدم وجود مصداق آنها, وجود نداشته باشند. براي مثال، عدم وجود صحنه‌هاي (Scenes) مختلف درMDT باعث مي‌شود قسمت Scene در اين كادر ديده نشود. براي مخفي يا ظاهر كردن تمام موضوعات، از گزينه‌هاي Hiide يا Unhide استفاده ميشود. با استفاده از قسمت Objects ميتوانيد قسمتهاي مورد نظر خود براي مخفي يا آشكار شدن را برگزينيد. در صورتي كه گزينه All  را انتخاب كنيد، كل موضوعات طرح مخفي و يا ظاهر خواهند شد.
روي گزينه All كليك كنيد.

روي دكمه Apply كليك كنيد.

در قسمت Object ، اين امكان وجود دارد كه  قابليت رويت اجزاي مختلف طرح از قبيل خطوط, كمانها, دايره‌ها, Splineها, قطعات, سطوح و غيره را تنظيم نمائيد. روش ديگر براي تنظيم قابليت رويت قطعات و نمايه‌هاي كاري مانند Work Plane, راست كليك بر روي اسم آنها در مرورگر و انتخاب گزينه Visibility از منوي بازشده است.
روي گزينه Unhide كليك كنيد.

روي کليد OK كليك كنيد.

استفاده از دستور Part Visibility، در بسياري از موارد كه شما با يك قطعه پيچيده و يا با اسمبلي پيچيده سروكار داريد بسيار مفيد واقع ميشود.
با اين كار مي‌توانيد مدلسازي خود را بطور ساده‌تري پيش ببريد.

روش ديگر براي ايجاد ويا تعريف قطعه، روئيدن (Sweeping) است. در اين بخش خواهيد آموخت كه چگونه يك رويش دو بعدي (D Sweep) را توسط گزينه‌هاي (Pipe)D Poly line ، Helical ، Edge و Spline انجام دهيد.

روش رويش مشابه برجسته سازي مي‌باشد, با اين تفاوت كه رويش از يك مسير تعيين شده تبعيت مي‌كند ولي برجسته سازي فقط در يك امتداد و جهت انجام مي‌گردد.

قبل از انجام يك رويش دوبعدي D Sweep ، شش مرحله براي اين كار وجود دارد: ايجاد مسير رويش, مقيد كردن آن, ايجاد صفحه كاري, ترسيم طرح و پروفايل كردن آن, مقيد كردن پروفايل و بالاخره، رويش پروفايل در طول مسير.

هدر اينجا ما خودمان مسيري را توسط دستورات Arc و Line ايجادكرده‌ايم. توجه داشته باشيد كه اين مسير مي‌تواند بسته يا باز باشد ولي بايد روي يك صفحه قرار داشته باشد. حال بايد اين شكل را با استفاده از دستور D Path تبديل به يك مسير نماييم.
روي صفحه راست كليك كنيد.

منوي فرعي Sketch Solving را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه D Path  را انتخاب نمائيد.

توجه كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك شده است. پيغام Select Object در خط فرمان به ما مي‌گويد كه بايد مسير رويش را انتخاب نمائيم.MDT اين مسير را مانند يك پروفايل بررسي كرده و از شما مي‌خواهد نقطه شروع رسم پروفايل را تعيين نماييد.
به ترتيب، در محلهاي مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

در محل مشخص شده با فلش قرمز کليک کنيد.

براي تأييد عمليات انجام شده، كليد Enter را بفشاريد.

در صورتي كه ماوس را حركت دهيد و آن را به ابتدا و انتهاي مسير نزديك نماييد، مشاهده خواهيد كرد كه نشانه‌اي به رنگ آبي, ابتدا يا انتهاي مسير را نشان مي‌دهد. 
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: مطابق مطلب اين صفحه، شبيه سازي شود.

عبارتي كه در خط فرمان ظاهر شده است، درباره ايجاد صفحه كاري عمود
بر مسير سوال مي‌كند. پيشنهاد مي‌شود كه اجازه دهيد MDT خود اين صفحه كاري را ايجاد نمايد. زيرا درغير اين صورت لازم است آن را به صورت دستي در نقطه شروع مسير ايجاد نماييد.
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

اكنون مي‌توانيد جهات X و Y  صفحه كاري ايجاد شده را در صورت نياز با كليك ماوس چرخانده و تغيير دهيد. از آنجا كه همين جهت فعلي براي كار ما مناسب مي‌باشد، كليد Enter را فشاردهيد.

در اين مرحله بايد صفحه‌اي كه مسير برروي آن قرار دارد را به عنوان صفحه فعال طراحي قرار داده و اندازه‌گذاريها و قيود لازم را به مسير (همانگونه كه در مورد پروفايل انجام مي‌داديد) اضافه نماييم. اگرچه نياز مبرمي به مقيد كردن مسير نيست، ولي پيشنهاد مي‌شود كه اينكار  را انجام دهيد.
روي صفحه راست كليك كنيد.

روي گزينه New Sketch Olane کليک کنيد.

در حال حاضر اگر اشاره‌گر ماوس را روي خط Work Plane حركت دهيد، مشاهده خواهيد كرد كه آن خط Highlight مي‌شود. 
روي خط Work Plane كليك نمائيد تا انتخاب شود.
برنامه نويس: Highlight شدن خط در هنگام Over شدن ماوس، شبيه سازي شود.

كليد Enter را فشار دهيد.

مرحله بعد، رسم پروفايل براي رويش (Sweep) در طول مسير است. اين پروفايل مانند پروفايلي است كه براي برجسته سازي (Extrude) و يا دوران (Revolve) ايجاد كرديم.
عدد   را در خط فرمان تايپ نماييد.

كليد Enter را بفشاريد.

به اين ترتيب، نماي ديد تغيير كرده است. ما خودمان در صفحه بعد يك طرح براي رويش (Sweep) ايجاد كرده و آن را پروفايل خواهيم نمود.

مرحله نهايي دراين روند, رويش پروفايل در طول مسير مي‌باشد. شما مي‌توانيد روي دستور (AMSWEEP) Sweep از نوار ابزار Part Modeling كليك كنيد و يا بر روي صفحه راست كليك كرده و سپس منوي فرعي Sketched & Work Feature را باز كرده و گزينه  Sweep را انتخاب نماييد.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Extrude فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي گزينه Sweep برده و كليد ماوس را رها نماييد.
برنامه نويس: كليد صفحه بعد فعال باشد.

پنجره Sweep شامل چهار قسمت Termination ، Body Angle ، Operation و Draft Angle مي‌باشد. ما در فصلهاي قبل قسمتهاي Operation و Darft Angle را توضيح داده‌ايم.

در ليست Type از قسمت Termination ، يك گزينه جديد به نام
Path Only اضافه شده كه باعث مي‌گردد كه پروفايل مسير مشخص شده از نقطه آغاز تا پايان مسير تبعيت كند و تنها در آن مسير رويش نمايد.
برنامه نويس: در اين صفحه و صفحه بعد از كادر قرمز استفاده شود.

درقسمت Body Type ، درباره چگونگي حركت پروفايل در طول مسير دو گزينه Normal و Parallel وجود دارند. با انتخاب گزينه Normal ، پروفايل همواره عمود بر مسير حركت خواهد بود و با انتخاب گزينه Parallel ، پروفايل هميشه با صفحه پروفايل اوليه موازي خواهد بود.
روي كليد OK كليك كنيد.

براي تغيير نما،  عدد      را در خط فرمان تايپ نمائيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

مشاهده مي‌كنيد كه چطور پروفايل در طول مسير حركت كرده است. ما در صفحه بعد، عمل نزديكنمايي (Zoom) را انجام خواهيم داد.

براي وضوح بيشتر و تجسم كامل قطعه، از روش نمايش سايه گذاري (توپر) استفاده ميكنيم. براي مشاهده آن ميتوانيد به صفحه بعد برويد.

در ادامه اين فصل، كار با مسيرها و رويشهاي سه بعدي را شرح مي‌دهيم.
در رويش سه بعدي، مسير مي‌تواند در جهت محور  Z نيز تغييرات داشته باشد. براي اين كار مي‌توانيد از گزينه‌هاي Helical  ،  Edge، D Pipe و Spline استفاده نماييد. 
روي دكمه Open از نوار ابزار اصلي كليك كنيد. 
ي
    آسانترين روش براي ايجاد يك مسير سه بعدي، استفاده از لبه
(Edge) قطعه موجود مي‌باشد. مسير مي‌‌تواند مقادير Z مختلفي داشته باشد, ولي همواره بايد بر لبه‌ها مماس باشد. مسير به صورت پارامتري به قطعه وابسته خواهدشد، يعني اگر شكل لبه قطعه تغيير كند، شكل مسير نيز تغيير خواهدكرد. 
روي فايل TU- دابل كليك كنيد.

براي آنكه لبه را براي استفاده به عنوان مسير انتخاب نماييد، بعد از وارد كردن دستور (AMDPATH)D Path ، حرفE را تايپ كنيد و كليد Enter را فشار دهيد.
دستور AMDPATH را در خط فرمان تايپ كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

روي گزينه Edge کليک کنيد
فصل اول : ايجاد طرحهاي دو بعدي 
 
از آنجا كه  Mechanical Desktop برمبناي نرم افزار Autocad طراحي شده است، لذا ضروريست كه كاربران به اين نكته توجه داشته باشند كه براي استفاده از اين نرم افزار, تسلطي هر چند مقدماتي بر نرم افزار AutoCAD از جمله آشنايي با دستورات Line, Arc, Polyline, Cricle, Erase ، Fillet و غيره مورد نياز مي‌باشد. براي يادگيري اين دستورات و مفاهيم، ميتوانيد از CD آموزشي مباحث دوبعدي و سه بعدي AutoCAD محصول شركت انياك استفاده نماييد. بايد توجه داشت که Mechanical Desktop با AutoCAD Mechanical متفاوت است لذا بايد Mechanical Desktop را از منوي Start اجرا کرد. 
روي منوي Start کليک کنيد.

روي گزينه All Programs کليک کنيد.

روي گزينه Autodesk کليک کنيد.

روي گزينه Autodesk Mechanical Desktop  کليک کنيد.

حال كه توضيح در مورد اجزاء برگه AM:Preferneces تمام شده است، شما را با برگه مهم ديگري از پنجره Options آشنا ميكنيم.

روي گزينه as  Save کليک کنيد.

روي گزينه Hor کليک کنيد.

روي محل مشخص شده  کليک کنيد.

آخرين مرحله، اندازه‌گذاري يك پروفايل، يعني تعيين ابعاد مدل مي‌باشد. اين اندازه‌ها درنماهاي ترسيمي ظاهر مي‌شوند . لازم نيست نگران محل قرارگيري اندازه‌ها باشيد. زيرافصل ششم
 
در طي اين فصل، تكنيكهاي پيشرفته اندازه‌گذاري،قيدگذاري و ترسيم طرح را  خواهيد آموخت. در MDT مي‌توانيد، طرحهاي چندگانه‌اي داشته باشيد كه هريك بطور مجزا پروفايل شده باشند و يابه صورت يك جا در يك دستور پروفايل شوند. نتيجه اين كار به نام پروفايل چندگانه حلقه‌اي ناميده مي‌شود.
 
اگر طرحها را به صورت منفرد پروفايل كرده باشيد, در هنگام Extrude, Revolve يا Sweep كردن از شما درباره انتخاب پروفايلي كه مي‌خواهيد با آن كار كنيد، سوال مي‌شود. تا وقتي كه بيش از يك پروفايل در طرح وجود داشته باشد, از شما سوال مي‌شود كه مي‌خواهيد از كدام پروفايل استفاده نماييد. اگر بيش از يك طرح را پروفايل كنيد، در هنگام كار با دستورات Extrude, Revolve يا Sweep ، قسمتهايي به شكل جزيره‌اي از قطعه كم مي‌شود.
 
پروفايلهاي منفرد تا هنگامي كه طرحها در يك پروفايل بتوانند با يكديگر اندازه‌گيري شوند, قابل اندازه‌گذاري نيستند. وقتي كه يك مجموعه طرح را ويرايش مي‌كنيد، مي‌توانيد پروفايلهايي به آن اضافه نموده و يا از آن كم كنيد. اين كار توسط دستور Append to Sketch (AMSOLVESK) انجام مي‌شود.
 
در اينجا، همانطور كه مشاهده مي‌كنيد ما خودمان مربعي را به اضلاع *
رسم كرده‌ و مي‌خواهيم آن را پروفايل نماييم.
روي دكمه Profile a Sketch كليك كنيد.
 
در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس به يك مربع تبديل شده است. در اين حالت، لازم است مطابق پيغام Select objects for  sketch در خط فرمان، مربع رسم شده را انتخاب نماييم.
روي يكي از اضلاع مربع كه با فلش قرمز مشخص مي‌شود كليك كنيد.
 
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.
 
براي تغيير نماي ديد، عدد    را تايپ كنيد.
 
كليد Enter را فشار دهيد.

حال مي‌خواهيم پروفايل را به اندازه  واحد برجسته نماييم. براي اين كار نياز به پنجره‌ Extrusion داريم.
روي دكمه Extrude كليك كنيد.

روي كليد OK كليك كنيد.

در صفحه بعد، ما خودمان يك دايره به قطر  واحد در گوشه بالا وسمت چپ رسم نموده و آن را پروفايل خواهيم كرد.

حال اگر دستور Extrude را اجرا كرده و عملگر Cut را انتخاب نماييم، سوراخي در شكل پديد مي‌آيد.
روي دكمه Extrude در نوار ابزار كليك كنيد.

توجه كنيد كه عملگر پيش‌فرض روي Cut قرار دارد و مقدار فاصله برابر يك واحد مي‌باشد. 
روي كليد OK كليك كنيد.

براي مشاهده بهتر كار، روي كليد Toggle Shading كليك كنيد.

شما مي‌توانيد با انتخاب نام قطعه در قسمت مرورگر, فشردن كليد راست ماوس و انتخاب گزينه Edit Sketch ، اندازه هر يك از اجزاء سوراخ و يا قطعه گسترده شده را تغيير داده و به دلخواه خود در آوريد. بعد از انجام هر تغيير،
كافيست با اجراي دستور Update Part, قطعه خود را ارتقاء دهيد.

در ادامه، خواهيد آموخت كه چگونه طرحهايي را كه روي قطعات موجود رسم مي‌شوند و باز هستند را به وسيله لبه‌هاي موجود قطعه ببنديد. در صورت نياز, يك طرح باز مي‌تواند از بيش از يك لبه براي بسته شدن در هنگام ايجاد پروفايل, استفاده كند.

وقتي براي بستن طرح از لبه‌ها استفاده مي‌نماييد, از همان مراحلي كه قبلاً آموختيد تبعيت خواهيد كرد. يعني يك صفحه را به عنوان صفحه فعال طراحي تعيين كرده و طرح را روي آن رسم كنيد. اگر طرح اوليه مي‌تواند توسط يك لبه موجود روي قطعه بسته شود، طرف آن را رسم نكنيد. توجه داشته باشيد كه شكل باز نبايد فاصله‌اي بيش از اندازه مربع انتخاب (PickBox ?)  داشته باشد.

بعد از بستن طرح و پروفايل كردن آن، تعداد قيود و اندازه‌هاي مورد نياز در خط فرمان ظاهر خواهد شد. آنگاه بايد قيود و اندازه‌هاي مورد نياز را اضافه نماييد. توجه داشته باشيد طرحهايي كه از لبه‌هاي قطعه براي بسته شدن استفاده مي‌كنند، نمي‌تواند كپي و يا آرايه شوند. ما در صفحه بعد فايل جديدي را براي تمرين باز كرده‌ايم.

در ابتدا مي‌خواهيم صفحه افقي بالايي قطعه را به صورت يك صفحه فعال طراحي (Active Sketch Plane)  درآوريم. براي اين منظور، لازم است كه
روي دكمه New Sketch Plane واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

روي صفحه افقي بالا كليك كنيد.
برنامه نويس: با Over  شدن ماوس، سطح بالايي Hilight  ميشود.

براي تأييد انتخاب صفحه، كليد Enter را  بار بفشاريد.

يك بار ديگر،كليد Enter را فشار دهيد.

حال بايد طرحي را با استفاده از دستور Line رسم نماييم.
روي صفحه راست كليك كنيد.

شما قبلاً با دستور Line كار كرده‌ايد و ميدانيد كه اين دستور در منوي فرعي D Sketching قرار دارد.
منوي فرعي D Sketching را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Line را انتخاب نماييد.

حال بايد اولين نقطه خط را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.    
برنامه نويس: مراحل ترسيم شبيه‌سازي شود.

نوبت انتخاب نقطه بعدي براي رسم خط مي‌باشد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.

به همين ترتيب، با انتخاب نقطه بعدي خط دوم رسم خواهد شد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.

براي پايان دادن به رسم خط، بايد آن را تأييد نماييم.
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

همانطور كه ديديد، ما براي رسم يك مستطيل فقط دو ضلع از آن را رسم كرديم و براي دو ضلع بعدي از قطعه موجود استفاده خواهيم كرد. حال مي‌خواهيم شكل را پروفايل نماييم.
روي دكمه Profile a Sketch كليك كنيد.

پس از اجراي دستور Profile بايد اضلاع طرح را انتخاب كنيم.
به ترتيب، روي دو ضلع جديد كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

در حال حاضر اگر يك بار ديگر Enter را بفشاريد MDT طرح شما را به صورت يك طرح باز (Open Profile) در نظر خواهد گرفت. ما براي بستن مستطيل، لبه‌هاي لازم را انتخاب مي‌كنيم.
به ترتيب، در محلهاي مشخص شده با فلش قرمزكليك  كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

به اين ترتيب، مستطيل كوچك، خود يك صفحه مجزا و جدا محسوب مي‌گردد. شما مي‌توانيد توسط دستور Extrude يك ارتفاع و برجستگي بر روي صفحه بالايي بسازيد.
روي دكمه Extrude روي نوار ابزار كليك كنيد.

ما تمام پيش‌فرض‌هاي موجود در پنجره را قبول مي‌كنيم. بنابراين، كافيست كه شما روي كليد OK كليك كنيد.

به نتيجه كار توجه كنيد. ملاحظه مي‌كنيد كه مستطيل كوچك به تنهايي برجسته شده است. براي نمايش بهتر قطعه، روي كليد Toggle Shading كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

به وسيله دستور Text Sketch مي‌توانيد عباراتي با اندازه و قلمهاي متفاوت, بر روي يك قطعه ايجاد كنيد. براي اين منظور، كافيست فرمان (AMTEXTSK) را در خط فرمان تايپ نموده و يا بر روي صفحه نمايش راست كليك كرده, از منوي فرعي Sketch Solving, گزينه Text Sketch  را انتخاب نماييد. همچنين امكان دسترسي به اين دستور از طريق نوار ابزار
Part Modeling نيز ممكن مي‌باشد. توجه داشته باشيد متني كه توسط اين دستور ايجاد مي‌شود، نيازي به پروفايل شدن ندارد.

در اينجا ما خودمان مستطيلي به ابعاد . در  واحد ايجاد كرده و سپس آن را توسط دستور Extrude به اندازه . واحد برجسته كرده‌ايم. همچنين، صفحه بالايي مستطيل را به عنوان صفحه فعال طراحي انتخاب نموده‌ايم.
فرمان   AMTEXTSK  را تايپ كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

در پنجره Text Sketch مي‌توانيد نوع قلم و اندازه و سبك نگارش را تعيين نماييد و همچنين عبارت دلخواه خود را در جعبه متن Text واقع در پائين پنجره تايپ نماييد.
عبارت AFSHINفصل سوم

در اين فصل قصد داريم چگونگي فعال كردن وجهي از يك قطعه را براي طراحي آموزش دهسم تا شما بتوانيد پروفايل‌ها را در محيط طراحي ايجاد
كرده و شكل اجسام را توسط كم و زياد كردن اشياء ديگر تغيير دهيد و نيز
فرا خواهيد گرفت كه چگونه اجزاي موضعي مانند گردكردن, پخ كردن و سوراخكاري را ايجاد نماييد.
 
هميشه قبل از ترسيم يك شكل، فكر كنيد كه شكل در پايان چگونه خواهدشد. سپس آن را به اشكال ساده‌تر تقسيم نمائيد. سپس رسم قطعه را با يك شكل ساده شروع كرده و قسمتهاي ديگر را به آن افزوده ويا از آن كم نمائيد. اگر براي ايجاد قطعات پيچيده هنوز تازه كار هستيد, با قطعات ساده شروع كنيد.
 
 هنگامي كه مي‌خواهيد كه يك قطعه طرح ريزي شده را به يك قطعه اضافه كنيد , ممكن است نياز داشته باشيد كه همزمان روي بيش از يك صفحه كار كنيد. صفحه طراحي (Sketch Plane) صفحه‌اي است كه طرح دوبعدي روي آن رسم مي‌شود و مي‌تواند صفحه كاري و يا هر يك از وجوه مسطح قطعه باشد. صفحه فعال طراحي (Active Sketch Plane)  صفحه‌اي است كه پروفايل روي آن رسم مي‌شود. در يك زمان، تنها يك صفحه به عنوان صفحه فعال طراحي مي‌تواند وجود داشته باشد. هر وجه مسطح يك قطعه و يا هر صفحه كاري (WorkPlane) مي‌تواند به عنوان صفحه فعال برگزيده شود.
 
   دو شرط براي فعال ساختن يك صفحه روي يك قطعه وجود دارد: 
- قطعه‌اي كه صفحه روي آن جايگذاري مي‌شود, بايد يك قطعه تعريف شده 
در MDT باشد.
- قطعه بايد شامل يك وجه مسطح و يا صفحه كاري باشد.
(در مورد وجه لازم نيست كه لبه آن صاف باشد. براي مثال يك قطعه
استوانه‌اي دو وجه مسطح  دارد, يكي بالا و ديگري در پائين كه هيچكدام لبه صاف ندارند.)
روي صفحه راست كليك كنيد.
 
براي تمرين، يك پروفايل چهارگوش رسم كرده و در مراحل بعد، قطعه مورد نظر را از روي آن ايجاد مي‌نماييم.
منوي فرعي D Sketching را باز كنيد.
 
گزينه Rectangle را انتخاب نماييد.
 
در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده است. براي رسم چهارگوش، در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

مجددا در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

حال كه مربع مورد نظر رسم شده است،  بايد آن را پروفايل كنيم.
روي كليد Part Modeling Profile a Sketch ، كه با فلش قرمز مشخص شده است،كليك كنيد.

پيغام موجود در خط فرمان، بيانگر آن است كه بايد شكل مورد نظر براي تبديل به پروفايل را انتخاب نماييد.
روي يكي از اضلاع مربع كليك كنيد.
برنامه نويس: از دو ليبل داخل هم استفاده شود تا بتوان روي اضلاع كليك كرد ولي امكان كليك در داخل مربع وجود نداشته باشد.

حال بايد انتخاب خود را تأييد كنيد. كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

بهتر است ادامه كار را در نماي ايزومتريك ادامه دهيم. براي انتقال به نماي ايزومتريك، كافيست عدد مربوط به نما را در خط فرمان تايپ كرده و كليد Enter را بفشاريد.
    عدد      را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد فشار دهيد.

اكنون وارد نماي ايزومتريك شده‌ايد. ما در صفحه بعد با استفاده از ابزار Zoom  اندازه نما را كوچك كرده‌ايم.

براي برجسته كردن پروفايل، از كليد Extrude واقع در نوار ابزار  Part Modeling استفاده خواهيم كرد.
روي كليد Extrude كليك كنيد.

ما قصد داريم مقدار  واحد فاصله را براي فيلد Distance و زاويه شيب - درجه را براي فيلد Draft Angle در نظر بگيريم.
عدد      را تايپ كنيد.

روي جعبه متن Draft Angle دابل كليك كنيد.

مقدار    -    را تايپ كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

توجه كنيد كه پروفايل برجسته شده و يك جسم سه بعدي به وجود آورده است. حال بايد صفحه‌اي را به عنوان صفحه فعال انتخاب نمائيم. براي اين منظور، از دستور New Sketch Plane استفاده خواهيم كرد. براي دسترسي به اين دستور مي‌توانيد در خط فرمان عبارت AMSKPLN  را وارد كرده و كليد Enter را فشار دهيد و يا بر روي صفحه ترسيم راست كليك نموده و از منوي باز شده، گزينه New Sketch Plane را انتخاب كنيد. راه ساده‌تر آن است كه  از نوار ابزار Part Modeling , روي كليد  New Sketch Plane كليك كنيد. (اين كليد توسط فلش قرمز مشخص شده است)

مشاهده مي‌كنيد كه در خط فرمان عبارتي ظاهر شده است كه به معني انتخاب يك صفحه كاري دلخواه و يا انتخاب يكي از گزينه‌هاي ارائه شده است.
حالت پيش فرض، انتخاب يك وجه مسطح و يا يك صفحه كاري (Workplane) مي‌باشد. براي كمك به انتخاب وجه مورد نظر، MDT به طور ديناميك و متحرك وجوه، و لبه‌هاي مختلف را نشان مي‌كند. يعني اگر ماوس
را روي وجه مورد نظر حركت دهيد، آن وجه به صورت پررنگ (Highlight) درمي‌آيد.
روي وجه پائيني كه توسط فلش قرمز مشخص شده است كليك كنيد.

از منوي فرعي روي گزينه Accept کليک کنيد تا صفحه (Plane) مربوط به آن ديده شود.

به اين ترتيب، تصوير Plane وجه پائيني ظاهر شده و شكل اشاره‌گر ماوس نيز تغيير كرده است. با هر بار كليك بر روي اين صفحه، محورهاي مختصات مربوط به آن تغيير ميكنند. پس از انتخاب صحيح صفحه مورد نظر, بايد دكمه سمت راست ماوس را فشار دهيد تا صفحه انتخاب شده به عنوان صفحه فعال طراحي پذيرفته شود.
سه بار روي صفحه كليك كنيد تا ببينيد كه چطور جهت محورهاي سه‌گانه عوض ميشوند.   
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض شود و كليد صفحه بعد در اين صفحه فعال باشد.

براي اينكه صفحه فعال انتخاب شده تاييد و تثبيت شود، كافيست
روي صفحه راست كليك كنيد.

شما تا اينجا توانستيد چگونگي فعال كردن يك وجه از يك طرح را فرا بگيريد. براي اينكه بتوانيم صفحه فعال را بهتر درك كنيم، روي هر وجه شكل يك دايره رسم ميكنيم.
يك بار ديگر روي صفحه راست كليك كنيد.

منوي فرعي D Sketching را باز كنيد.

از منوي فرعي ظاهر شده روي گزينه Center , Radius کليک کنيد.

در حال حاضر، MDT آماده رسم يك دايره است و شما بايد محل مركز دايره را مشخص كنيد. 
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

حال ماوس را حركت دهيد تا مشاهده كنيد چگونه دايره تغيير اندازه مي‌دهد. 
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد تا دايره رسم شود.

شما موفق شديد دايره را در وجه انتخاب شده رسم كنيد. براي آشنايي بيشتر با اين كار، روي كليد پخش فيلم كليك كنيد.ويا براي ادامه به صفحه بعد برويد.

اجزاي ترسيمي, قسمتهايي از طرح هستند كه بر روي صفحات خاصي رسم شده، پروفايل مي‌گردند و پس از قيد گذاري به وسيله عملگرها و دستورهاي Loft, Sweep, Revolve, Extrude به قطعه متصل مي‌شوند. محدوديتي براي تعداد اين گونه اجزاء وجود ندارد. بعد از فعال كردن يك صفحه به عنوان صفحه طراحي, آسانتر است كه از نماي آن صفحه به طرح نگاه كنيد. اين كار به وسيله تايپ عدد  در خط فرمان و يا دستور (AM View) Sketch View قابل انجام است.

تا به حال قطعاتي را ايجاد كرده‌ايد كه مركب نبوده‌اند و به وسيله دستور Extrude و يا Revolve به وجود آمده‌اند. براي ايجاد قطعات مركب و پيچيده‌تر مي‌توان طرح اوليه را روي يك صفحه رسم كرد و پس از
 Sweep ، Revolve و Extrude كردن به وسيله يكي از چهار عملگر Intersect, Join, Cut و Split آنرا از قطعه كم كنيد و يا به آن اضافه كنيد. در ادامه، به تعريف عملگر (Operator) خواهيم پرداخت.

عملگرها دستوراتي هستند كه بر روي اشكال و قطعات اجرا ميشوند.
مهمترين آنها عبارتند از :
Base: اين گزينه براي اولين قطعه انتخاب مي‌شود. بعد از ساخته شدن قطعه از يك پروفايل اين گزينه خاموش مي‌شود.
اين صفحه داراي تصوير است

Cut   : قسمتي از حجم به وجود آمده را كه با قطعه اشتراك دارد, ازقطعه
كم مي‌كند.
اين صفحه داراي تصوير است

Intersect : محل اشتراك دو قطعه را حفظ مي‌كند.
اين صفحه داراي تصوير است

Split: قسمتي از قطعه كه برداشته مي‌شود, قطعه جديدي را به وجود مي‌آورد. اين قطعه جديد هيچگونه رابطه (بستگي) به قطعه اوليه ندارد مگر اين كه براي ايجاد پروفايل از متغيرهاي عمومي استفاده شده باشد. اين قطعه جديد همچنين از تنظيمات اجزايي كه در قطعه ديگر وجود دارد حفاظت مي‌كند.
اين صفحه داراي تصوير است

براي تكميل توضيحات ارائه شده، مشروح گزينه‌هاي موجود در فيلد Termination در جدول موجود در اين صفحه ارائه شده است.
t

نام گزينه	كاربرد	دستور مورد استفاده
Blind	در يك جهت مثبت يا منفي برجسته مي‌نمايد.	Extrude
Through	در تمام قطعه در يك جهت مي‌رود.	Extrude
MidPlane	از نقطه موجود به يك اندازه در دو جهت مثبت و منفي مي‌رود.	Revolve, Extrude
Mid-Through	در تمام قطعه در دو جهت مثبت و منفي مي‌رود. 	Extrude
To Face/Plane	پروفايل را ادامه مي‌دهد تا به يك صفحه ديگر ويا يك سطح صاف برسد.	Extrude
From To	از يك وجه يا صفحه شروع مي‌كند و به وجه يا صفحه ديگر ختم مي‌شود.	Sweep, Revolve, Extrude
By Angle	در يك جهت به اندازه خاصي دوران مي‌دهد.	Revolve
Path Only	باعث مي‌شود كه پروفايل از مسير مشخص شده تبعيت كند.	Sweep

براي ويرايش اجزاء، از دستور (AMEDIT FEAT) Edit Feature استفاده مي‌شود. در هنگام ويرايش مي‌توانيد گزينه‌هاي Operation, Termintion و هرمقدار ديگري را به دلخواه تغيير دهيد. اگر بعد از ويرايش قطعه,اسم‌آندر مرورگر MDT به رنگ قرمز درآمد، نشاندهنده آن است كه اين قطعه در حالت غير صحيح مي‌باشد. يعني قطعه از لحاظ اصول رياضي داراي تناقض است. در اين حالت، با كمك دستورUndo دستور قبل را لغو نموده و اطلاعات را دوباره وارد كنيد. براي تمرين، ما درصفحه بعد فايل جديد رابراي شماباز نموده‌ايم.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد ، ما فايلي را براي شما باز كرده‌ايم, در ادامه مي‌خواهيم صفحه مربوط به وجه جلويي (Front) شكل را به عنوان صفحه فعال در نظر بگيريم. براي اين منظور، از دستور New Sketch Plane استفاده مي‌كنيم.
داخل محيط طراحي راست كليك كنيد.

از منوي باز شده گزينه New Sketch Plane را انتخاب نماييد.

ملاحظه مي‌كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس به يك مربع كوچك تبديل شده است. در اين حالت، MDT منتظر انتخاب يك وجه شكل مي‌باشد. در صورتي كه ماوس را بر روي سطح حركت دهيد، وجوه مختلف جسم در حالت انتخاب (Highlight) قرار ميگيرند. براي آنكه انتخاب وجه را تثبيت كنيد، كافيست روي آن كليك نماييد. در حال حاضر، وجه پشتي جسم كه بر روي صفحه مورد نظر ما واقع است، در حالت Highlight قرار دارد. بنابراين، كافيست كه شما
داخل صفحه كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

در اين حالت اشاره گر ماوس تغيير پيدا مي کند و يک منوي فرعي ظاهر مي شود چنانچه روي گزينه Next کليک شود وجه انتخابي تغيير خواهد کرد. با کليک بر روي گزينه Accept وجه انتخابي تائيد مي شود.
روي گزينه Accept کليک کنيد.

مشاهده مي‌نماييد كه صفحه (Plane) مربوط به وجه انتخاب شده ظاهر شده است و محورهاي X و Y و Z  نيز مشاهده مي‌شوند. اين بار با كليك چپ محورهاي X و Y تغيير خواهد كرد و با راست كليك، همه جهات تأييد خواهد شد.
روي وجه انتخاب شده،  راست كليك كنيد. (اين محل با فلش قرمز مشخص شده است).

كاري كه بايد بر روي اين قطعه انجام شود آن است كه از قسمت مياني بالاي آن، بطور كامل يك تكه مكعب مستطيل حذف شود. براي انجام اين عمل، لازم است يك مستطيل رسم كرده و آن را پروفايل و برجسته سازي نموده و در نهايت آن را توسط دستور Cut از قطعه موجود كم كنيم. قبل از اين كار بهتر است نماي ديد را به نماي صفحه جاري تبديل كنيم.
عدد    را وارد كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

بسيار خوب‌, براي رسم مستطيل نياز به دستور Rectangle داريم. براي دسترسي به اين دستور، روي صفحه راست كليك كنيد.

منوي فرعي D Sketching را باز كنيد.

گزينه Rectangle را انتخاب نماييد.

ملاحظه مي‌نمائيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده و MDT منتظر است كه شما يك مستطيل رسم كنيد.
درمحل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

در محل مشخص شده با فلش آبي كليك نماييد.
برنامه نويس: رسم كادر شبيه سازي شود.

پس از رسم مستطيل، نوبت به پروفايل كردن آن مي‌رسد. 
روي كليد Profilea a Sketch از نوار ابزار  Part Modeling كليك كنيد.

روي يكي از اضلاع مستطيل كليك كنيد.
برنامه نويس: از دو ليبل داخل هم استفاده شود كه قبلاً توضيح داده شد.

براي تاييد انتخاب، كليد Enter را بفشاريد.

در اين مرحله، مي‌خواهيم از قيد گذاري استفاده نماييم. دليل اين كار آن است كه بايد مطمئن شويم كه كار با دقت انجام مي‌شود و برش بطوركامل انجام مي‌گردد.
كليد چپ ماوس را روي كليد Constraints كه با فلش قرمز مشخص شده است فشرده و نگاه داريد تا مجموعه ابزارهاي آن باز شود. سپس بدون رها كردن كليد ماوس، اشاره‌گر را روي قيد Collinear كه با فلش آبي مشخص شده است برده و كليد ماوس را رها نماييد.

برنامه نويس: فلش قرمز در هنگام Drag حذف شود و به جاي آن فلش آبي در محل ابزار Collinear قرار بگيرد.

حال روي ضلع پائيني مستطيل کليک کنيد ( اين محل با کادر قرمز مشخص شده است .)

روي ضلع پاييني پروفايل اصلي کليک نماييد (اين محل با کادر قرمز مشخص شده است )

مشاهده مي‌كنيد كه مستطيل كاملاً همسطح با پروفايل اصلي شده است. براي تاييد اعمال انجام شده،  بار كليد Enter را بفشاريد.

يك بار ديگر كليد Enter را فشار دهيد.

براي ادامه كار بهتراست در نماي ايزومتريك كار كنيم.
عدد    را تايپ نمائيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

براي برجسته كردن مستطيل بايد از دستور Extrude استفاده كنيم.
روي كليد Extrude واقع در نوار ابزار  Part Modeling ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

مشاهده مي‌‌كنيد كه پنجره Extrusion ظاهر شده است.
روي ليست بازشونده Type كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده، گزينه Through را انتخاب نمائيد.

روي كليد OK كليك كنيد.

به اين ترتيب، برجسته سازي مستطيل انجام شد. در حالت پيش فرض، جهت برجسته سازي به سمت داخل قطعه مي‌باشد و چون در پروفايل دوم از گزينه Through استفاده شده است, عمل برجسته سازي تا آخر قطعه اصلي پيش مي‌رود. توجه داشته باشيد كه اگر از دستور Revolve به جاي Extrude استفاده مي‌گرديد, دوران همراه با برش به وجود مي‌آمد كه موضوع بعدي مورد بحث ما است.

براي آشنايي با قابليتهاي دستور Revolve ، يك پروفايل از پيش آماده شده را باز ميكنيم.
روي كليد Openكليك كنيد.

روي فايل TU- دابل كليك كنيد.

در اين مرحله، از فرمان Revolve(AMREVOLVE) استفاده نموده و خط سبز رنگ موجود را به عنوان محور دوران انتخاب خواهيم كرد. (توجه نماييد كه قبل از اين كار بايد عمل پروفايل كردن قطعه انجام شده باشد).
كليد چپ ماوس را روي كليد Extrude كه با فلش قرمز مشخص شده است فشرده و نگاه داريد تا مجموعه ابزارهاي آن باز شود. سپس بدون رها كردن كليد ماوس، اشاره‌گر را روي كليد Revolve كه با فلش آبي مشخص شده است برده و كليد ماوس را رها نماييد.
برنامه نويس: فلش قرمز در هنگام Drag حذف شود و به جاي آن فلش آبي در محل ابزار Revolve قرار بگيرد.

در حال حاضر، MDT در انتظار تعيين محور دوران مي‌باشد. همانطور كه گفتيم، مي‌خواهيم كه خط سبز رنگ به عنوان محور دوران در نظر گرفته شود.
روي خط مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

در اين پنجره، بايد پارامترهاي لازم را مقدار دهي نماييم.
روي ليست بازشونده Operation كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده، گزينه Intersect را انتخاب نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

به نتيجه كار توجه كنيد. در مواردي كه درك شكل سه بعدي دشوار ميشود، بهتر است با كمك دكمه Toggle Shading / Wire Frame جسم را در حالت توپر قرار دهيد.
روي دكمه Toggle Shading / Wire Frameكليك كنيد.

همانطور كه ميبينيد، نتيجه عمل دوران بسيار جالب ميباشد. با اين مثال كاملاً درك مي‌كنيد كه با تمرين مكرر و استفاده از ابزارهاي مختلف MDT و به دست آوردن مهارت كافي، ساخت اجسام پيچيده متقارن از راههاي كوتاه بسيار ساده‌تر است.

وقتي كه روي يك قطعه كارمي‌كنيد، ممكن است نياز به حذف يكي از اجزاي آن داشته باشيد. براي حذف يك جزء راه‌هاي مختلفي وجود دارد. اگر قطعه‌اي را حذف كنيد كه چند جزء وابسته دارد، آن اجزاي وابسته نيز حذف خواهند شد. براي مثال، در مورد يك سوراخ (Hole) كه با قيد هم مركز (Concenteric) با يك گوشه گرد (Fillet) هم مركز شده است، اگر Fillet حذف شود، سوراخ (Hole) نيز حذف خواهد شد. براي بررسي اين موضوع، فايل جديدي را باز ميكنيم.
روي دكمه Open از  نوار ابزار كليك كنيد.

روي فايل TU- دابل كليك كنيد.

اگر قططه‌اي كه توسط يك جزء‌ ديگر اندازه گذاري شده است حذف شود، اندازه‌گذاري بين اين دو نيز حذف خواهد شد. براي اندازه‌گذاري مجدد جزء باقيمانده، بايد به طرح اصلي بازگشته و آن را دوباره اندازه‌گذاري و قيدگذاري نماييد. 
داخل مرورگر واقع در سمت چپ صفحه، راست كليك كنيد.

گزينه Expand All را انتخاب نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، همه قسمتها درمرورگر باز شده اند. اكنون مي‌خواهيم با كمك مرورگز، تعدادي از اجزاء را حذف نماييم.
روي گزينه Fillet ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

با انتخاب  Fillet, آن قسمت از طرح به صورت نقطه چين درآمده است.
روي گزينه Fillet ، راست كليك كنيد. (كليد راست ماوس را بفشاريد)
برنامه نويس: قسمت نقطه چين شده در كادر قرمز

از منوي بازشده, گزينه Delete را انتخاب نماييد.

در خط فرمان از شما درباره ادامه كار پرسش ميشود. براي تاييد عمل حذف،
كليد Enter را بفشاريد.

دقت كنيد كه هم گوشه گرد  (Fillet) هم حفره (Hole) مربوط به آن حذف شدند.
روي عبارت Extrusion Blind واقع در مرورگر كليك كنيد تا انتخاب شود.
برنامه نويس: قسمتهاي حذف شده در كادر قرمز

روي عبارت Extrusion Blind واقع در مرورگر، راست كليك كنيد. (كليد راست ماوس را بفشاريد)
برنامه نويس: قسمت نقطه چين شده در كادر قرمز

از منوي باز شده گزينه Delete را انتخاب نماييد.

كليد Enter را فشار دهيد.

اگر بعد از انجام حذف (Delete Feature) نظر شما عوض شد، مي‌توانيد با كمك دستورUndo دستور انجام شده را لغو كنيد.
روي كليد Undo كليك كنيد.

در ادامه، در نظر داريم درباره ايجاد اجزاي موضعي (Placed Feature) توضيح دهيم و همزمان تمريني را با هم انجام دهيم. براي اين منظور، فايل جديدي را باز مي‌كنيم.
روي كليد Open كليك كنيد.

روي فايل  TU-  دابل كليك كنيد.

در فصلهاي قبل، در مورد اجزاي موضعي صحبت كرديم. تصاوير اجزاي موضعي از پيش تعيين شده‌ است و فقط نياز به جايگذاري دارند. اجزاي موضعي همچنين نياز به جايگذاري روي صفحه فعال طراحي ندارند. اينگونه اجزاء را مي‌توانيد مانند قطعات ترسيمي ويرايش نماييد. البته استفاده از اجزاي موضعي بهتر از استفاده از اجزاي ترسيمي مي‌باشد. براي مثال، يك سوراخ (Hole) را هم مي‌شود با كمك اجزاي موضعي ايجاد كرد و هم به وسيله برجسته كردن (Extrude) يك دايره , كه معمولاً ترجيح در حالت اول است.

بعد از ايجاد قطعه ممكن است بخواهيد بعضي لبه‌هاي تيز را گرد كنيد كه اين كار توسط دستور Fillet انجام مي‌شود.
روي صفحه راست كليك نماييد.

منوي فرعي Placed Feature را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده گزينه Fillet را انتخاب نماييد.

در پنجره Fillet مي‌توانيد يكي از چهار نوع Fixed With, Constant, Linear و يا Cubic را انتخاب نموده ومقدار آن را در صورت انتخاب گزينه Fixed Width و يا Constant وارد كنيد. Fillet نيز مي‌تواند مانند اجزاي ديگر ويرايش شود. در اينجا ما تمام مقادير پيش فرض راقبول مي‌كنيم.
روي كليد OK كليك كنيد.

عبارت موجود در خط فرمان، نشان دهنده آن است كه MDT در انتظار انتخاب يك لبه (Edge) ويا وجه (Face) براي گرد كردن مي‌باشد.
روي ضلع مشخص شده توسط فلش قرمزكليك كنيد.
برنامه نويس: اطراف خط فرمان كادر قرمز

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

توجه كنيد كه لبه انتخابي ما گرد شده است. در فيلت نوع شعاع
ثابت (Constant Fillet) عمل گرد كردن لبه بطور مستقيم انجام مي‌گيرد
و شعاع گرد كردن درتمام طول لبه يكسان است. در اين حالت، هيچ محدوديتي براي تعداد لبه‌هاي گرد شده وجود ندارد. با انتخاب گزينه
 Individual Radii Override  از پنجره Fillet ، مي‌توانيد به هر لبه شعاعي متفاوت با بقيه بدهيد.

در اين صفحه، ما فايل جديدي را براي شما باز كرده و قصد داريم بر روي آن دستور Chamfer را فعال نماييم. براي ايجاد پخهاي سه بعدي
 (D Chamfer) بر روي لبه‌هاي جسم، از دستور AMCHAMFER در خط فرمان استفاده مي‌شود.
عبارت  AMCHAMFER   را تايپ نمائيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

در ليست بازشونده Operation از پنجره Chamfer ، سه نوع عملگر وجود دارند كه عبارتند از
.	Equal distance
.	Two distances
.	Distance and angle
     به وسيله عملگر Distance Equal ، يك پخ  درجه روي لبه انتخابي ايجاد مي‌شود. اندازه پخ (Chamfer) به وسيله مقداري كه در جعبه متن Distance مشخص مي‌كنيد معلوم مي‌شود. اين اندازه، فاصله پخ از دو وجه مورد نظر را مشخص مي‌كند. بعد از وارد كردن مقادير مورد نياز، بايد روي
كليد OK كليك كرده و سپس لبه مورد نياز را انتخاب نمائيد. در اين دستور، چند لبه به طور همزمان مي‌توانند پخ زده شوند كه به يكديگر مربوط خواهند شد و در صورت حذف و يا تغيير يكي از آنها، بقيه نيز تحت حذف و يا همان تغيير واقع خواهد شد.

با استفاده از عملگر Two Distance (پخ با فواصل غير مساوي)، پخ  ايجاد شده, از هر وجه فاصله تعيين شده توسط كاربر را خواهد داشت. بنابراين، در اين حالت بايد هر دو مقدار Distance و Distance تعيين شوند. لازم است مقداري را كه به عنوان Distance وارد كرده‌ايد به خاطر داشته باشيد. بعد از انتخاب لبه,وجهي كه فاصله اول از آن گرفته مي‌شود پرسش خواهد شد. پس از انتخاب وجه مورد نظر به عنوان وجه اول, بايد كليد Enter را فشار دهيد تا پخ ايجاد شود. در اين دستور، در هر زمان فقط يك لبه مي‌تواند پخ زده شود. اگر بعد از ايجاد پخ متوجه شديد كه برعكس آنچه مي‌خواستيد انجام شده است, پخ زده شده را Edit نموده و پس از ظاهر شدن پنجره مربوطه، جاي دو فاصله را با هم عوض كنيد.

همچنين با استفاده از عملگر Distance& Angle (پخ با زاويه و فاصله) , پخ در لبه انتخابي از وجه توسط فاصله و زاويه داده شده ايجاد مي‌شود. بنابراين لازم است هر سه جعبه متن Distance ، Distance و Angle وارد ‌شوند و پس كليك روي كليد OK ، لبه مورد نظر انتخاب گردد. بعد از انتخاب وجه صحيح، كافيست كليد Enter را فشار دهيد. دراين حالت نيز تنها يك لبه مي‌تواند پخ زده شود.
روي ليست بازشونده Operation كليك كنيد تا باز شود.

جايي خارج از ليست بازشونده کليک کنيد.

روي جعبه متن Distance دابل كليك كنيد.

مقدار  .   را تايپ كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

اكنون بايد ضلعي كه قرار است پخ زده شود را انتخاب نماييم.
روي ضلع مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

نتيجه كار را مشاهده مي‌كنيد. همچنين، به عبارت Chamfer كه به مرورگر اضافه شده است  توجه نماييد.
برنامه نويس: اطراف پخ در طرح و عبارت Chamfer در Browser كادر قرمز

در MDT مي‌توان سه نوع سوراخ در قطعات ايجاد كرد:
- مستقيم(Drilled) 
- سر استوانه‌اي (Counterbore) 
- سرمخروطي(Contersink) 
 همچنينMDT مي‌تواند يك سوراخ داراي رزوه  را نيز شبيه سازي كند. در صفحه بعد، ما فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم.

براي ويرايش سوراخ(Hole) مي‌توان از دستور Edit Feature استفاده نمود. براي ايجاد يك سوراخ^ بايد دستور AMHOLE را در خط فرمان وارد كنيد و يا روي كليد Hole از نوار ابزار Part Modeling كليك نمائيد.
روي كليد Hole واقع در نوار ابزار Part Modeling ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

پنجره Hole داراي گزينه‌هاي بيشتري از پنجره‌هايي كه قبلاً ديديد ميباشد. 
روي هريك از قسمتهاي مشخص شده در كادر قرمز كليك كنيد تا توضيحاتي در مورد آن قسمت بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه نويس: با كليك روي هر قسمت، Capture عوض ميشود.
سوراخ نوع Drilled: يك سوراخ مستقيم رسم مي‌كند.

سوراخ نوع Counterbore: يك سوراخ سراستوانه‌اي كه قسمت بالايي آن داراي قطر بيشتري است, رسم مي‌كند.

Inches: با انتخاب اين گزينه، واحد طول بر حسب اينچ خواهد بود.

سوراخ نوع Countersink: يك سوراخ سرمخروطي (سرخزينه‌اي) كه قسمت بالاي آن مخروطي شكل است, رسم مي‌كند.

mm: با انتخاب اين گزينه واحد طول بر حسب ميلي متر خواهد بود.

حال مي‌خواهيم گزينه‌هاي مختلف ليست بازشونده Termination را توضيح دهيم. روي ليست Termination كليك كنيد تا باز شود.
و سپس روي هر يك از گزينه‌هاي آن كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد.

روي هر يك از گزينه‌هاي موجود در ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه نويس: با كليك روي هر قسمت، Capture عوض ميشود.
Through: سوراخ را در تمام طول نقطه ادامه مي‌دهد.

Blind: سوراخ را تا عمق مورد نظر ادامه مي‌دهد.

To Plane: سوراخ را تا رسيدن به يك صفحه انتخابي و يا يك وجه مسطح ادامه مي‌دهد.

روي ليست Placement كليك كنيد تا باز شود.

روي هر يك از گزينه‌هاي موجود در ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

-Edge: ابتدا دو لبه كه يك صفحه را مشخص مي‌كند و سپس يك نقطه در نزديكي جايي كه سوراخ (Hole) مي‌بايد باشد مشخص مي‌شوند. سپس دوباره فاصله تا هر لبه از شما سوال مي‌شود.

-Concentric: در اين گزينه يك صفحه را كه سوراخ از آن شروع مي‌شود و سپس يك كمان و يا لبه كماني شكل, كه با آن هم مركز است, انتخاب مي‌شود.

-On Point: سوراخ روي نقطه از پيش تعريف شده (work point) انتخابي قرار مي‌گيرد.

- From Hole: سوراخ روي صفحه انتخابي توسط كاربر و با فاصله‌هاي X و y ازمركز سوراخهاي انتخابي كه در خط دستور وارد مي‌شوند واقع مي‌شود.

اكنون روي هر يك از گزينه‌هاي باقيمانده، كه با كادر قرمز مشخص شده است، كليك كنيد توضيحاتي در مورد آن گزينه‌ها دريافت كنيد. براي ادامه ميتوانيد به صفحه بعد برويد.

Diameter: قطر سوراخ را مشخص مي‌كند.

Depth: عمق سوراخ كه در حالت Blind ايجاد شده باشد را تعيين ميكند.

Pt Angle: زاويه راس سوراخ (قسمت مخروطي ته سوراخ)كه در حالت Blind ايجاد شده باشد را معين مي‌نمايد.

C Dia: قطر قسمت بالايي سوراخ سر استوانه‌اي و سوراخ سرمخروطي (سرخزينه‌اي) را مشخص ميكند.

C Depth: عمق قسمت بالايي و گشاد سوراخ (براي سوراخ سراستوانه‌اي) را تعيين ميكند.

C Angle: زاويه مخروطي قسمت بالاي سوراخ (براي سوراخ سرخزينه‌اي) را معين ميكند.

تا اينجا با تمام قسمتهاي برگه Hole از پنجره Hole آشنا شديد. اما لازم است اطلاعاتي در مورد برگه Threads (رزوه) نيز به شما داده شود.
روي برگه Threads كليك كنيد.

اين برگه براي ايجاد رزوه در سوراخ به كار ميرود. (رزوه به خارهايي گفته ميشود كه بصورت مارپيچ در داخل سوراخ ايجاد ميشوند و براي سوراخهايي كه قرار است پيچ خاصي در آن قرار بگيرد و يا خوان لوله اسلحه كاربرد دارد).
براي آشنايي با هر يك از گزينه‌هاي اين برگه روي آن گزينه كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Thread Type: اين ليست باز شونده نوع رزوه را تعيين مي‌كند.

Inches: با انتخاب اين گزينه، واحد طول بر حسب اينچ خواهد بود.

mm: با انتخاب اين گزينه واحد طول بر حسب ميلي متر خواهد بود.

Full Depth: اگر اين گزينه علامت زده شود، عمل رزوه زدن در تمام طول سوراخ انجام ميشود.

Normal Size: اندازه اسمي رزوه رامشخص مي‌كند.

Pitch: شيب رزوه را تعيين مي‌كند.

Tap Depth: عمق رزوه در سوراخ را تعيين مي‌كند. اين گزينه زماني فعال مي‌باشد كه گزينه Full Depth انتخاب نشده باشد.

Minor Dia: قطر داخلي كوچكتر در قلاويز را معين مي‌كند. اين مقدار بايد بزرگتر يا مساوي قطر سوراخ باشد.

Magor Dia: بزرگترين قطر برش در قلاويز رامشخص مي‌كند. اين قطر در بسياري از موارد با قطر اسمي برابر است.

Fit Class: مقدار خطاي مجاز در عمل رزوه كردن را مشخص مي‌كند.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، ما خودمان مجدداً برگه Hole را فعال كرده‌ و قصد داريم يك سوراخ ايجاد كنيم. پس مراحل كار را به ترتيب با هم انجام مي‌دهيم. بصورت پيش فرض گزينه Drilled در حالت انتخاب مي‌باشد.
روي ليست بازشونده Termination كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده، گزينه Blind را انتخاب نماييد.

براي تسريع كار، مقادير پيش فرض Diameter و Pt. Angle را قبول مي‌كنيم و فقط مقدار Depth راتغيير مي‌دهيم.
روي جعبه متن Depth دابل كليك كنيد تا متن آن انتخاب شود.

عدد   .   را تايپ كنيد.

روي ليست بازشونده Placement کليک کنيد.

روي گزينه Concentric کليک کنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

عبارت موجود در خط فرمان بيانگر آن است كه بايد يك سطح انتخاب شود.
روي سطح مربع شكل بالايي، كه با فلش قرمز مشخص شده است،كليك كنيد.

روي گزينه Accept كليك كنيد.

پيغامي كه MDT در خط فرمان داده است، به معني آن مي‌باشد كه شما بايد يك لبه هم مركز را انتخاب نمائيد. براي اين كار، بايد يكي از دو دايره بالايي
يا پائيني استوانه بزرگتر را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

ملاحظه مي‌كنيد كه سوراخ ايجاد شده و شكل شما در اين مرحله كامل شده است. همچنين، به عبارت Hole در مرورگر توجه كنيد كه به اين ليست اضافه شده است. 
روي كليد Toggle Shading / Wireframe ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

شما به همين صورت مي‌توانيد با استفاده از عملگرها و ايجاد تغيير در گزينه‌هاي ديگر، تمرينهاي بيشتري انجام دهيد تا در ساخت قطعات تجربه بيشتري بدست آوريد. توجه داشته باشيد كه آموزش ساخت اجسام  سه‌بعدي و قطعات صنعتي، با هر روش و هر زمان، نميتواند ساخت تمام قطعاتي كه ممكن است در ذهن شما طراحي شده است را پوشش دهد. لذا اين شما هستيد كه بايد با تمرين و ممارست در كار، به پيشرفت بيشتري دست پيدا كنيد.
شما به انتهاي اين فصل رسيده‌ايد، روي كليد خروج كليك كنيد.

SBN   را تايپ نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

حال بايد محدوده كادري كه متن درون آن قرار خواهد گرفت را تعيين نماييم.
به ترتيب در محلهاي مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: مراحل رسم شبيه‌سازي شود.

به اين ترتيب، عبارت تايپ شده در محل مورد نظر قرار گرفته و بايد آن را برجسته (Extrude) نماييم. فراموش نكنيد كه متن توليد شده با اين دستور به صورت پيش فرض پروفايل مي‌شود.
روي كليد Extrude كليك كنيد.

شما با پنجره Extusion قبلاً آشنا شده‌ايد، ما بايد تنظيمات برجسته سازي متن را از طريق اين پنجره انجام دهيم.
روي جعبه متن Distance دابل كليك كنيد.

عدد  .  را تايپ کنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

براي مشاهده طرح در حالت توپر، روي دكمه Toggle Shading ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك نماييد.

طرحها مي‌توانند از يك قطعه بر روي قطعه‌اي ديگر كپي شوند. با كمك دستور (AMCOPYSKETCH) Copy Sketch مي‌توانيد يك طرح دوبعدي و يا اجزايي از طرح را از قطعه فعال كپي نماييد. طرح روي صفحه طراحي جاري همراه با اندازه‌هايي كه شكل آن را مشخص مي‌كنند كپي خواهد شد. اندازه‌هايي كه قرار گيري طرح در مختصات  X و Y را مشخص مي‌كنند كپي نخواهد شد.

در صورتي كه متغيرهاي محلي نيز بر روي طرح تعريف شده باشند، آنها فقط روي همان قطعه كپي خواهند شد و در غير اين صورت، تنها به صورت مقادير عددي نمايش داده مي‌شوند. اگر متغيرهاي عمومي تعريف شده باشد، روي قطعات ديگر مي‌توانند كپي شوند. در اين حين شما مي‌توانيد طرح را جابه‌جا نموده و يا آن را بچرخانيد. همچنين، اين امكان وجود دارد كه  پروفايل‌هاي چندگانه روي يك قطعه در يك زمان داشته باشيد. قابل توجه آنكه طرح, بايد ابتدا كپي شده سپس پروفايل و مقيد شود.

در هنگام كار با طرحهاي چندگانه و تصوير آنها روي صفحات مختلف, ممكن است نتوانيد طرح اصلي را روي صفحه جاري طراحي تشخيص دهيد. دستور (AMSHOWSKETCH) Show Active Sketch براي مشخص كردن طرحي كه روي صفحه جاري واقع مي‌باشد به كار ميرود. وقتي كه در خط فرمان پيغام Select Object to Consides  (انتخاب موضوع براي بررسي) داده شد، بايد كليد Enter را فشار دهيد و يا از تكنيك هاي انتخاب اتوكد براي ايجاد يك مجموعه انتخابي, براي تحليل در MDT استفاده نماييد.

روش ديگر براي نسخه‌برداري از موضوعات و يا وجوه سه بعدي، تصوير كردن آنها مي‌باشد. براي تصوير كردن يك موضوع يا وجه سه بعدي، ميتوانيد از دستور (AMPROJECTZPLN)Project to plane استفاده نماييد.

زماني كه در حال ترسيم هستيد، ممكن است نياز به رسم يك طرح  كه شامل لبه‌هاي يك قطعه مي‌شود, پيدا كنيد. به جاي ترسيم مجدد طرح مي‌توانيد لبه مورد نظر را به وسيله دستور (AMCOPYEDGE) Copy Edge كپي نماييد.
بعد از وارد كردن دستور, لبه‌هاي موردنظر را براي كپي بطور منفرد انتخاب كنيد و يا براي انتخاب همه لبه‌هاي روي يك وجه مسطح، حرف  F را تايپ كرده و كليد Enter را فشار دهيد. سپس بايد وجه مسطح مورد نظر را  انتخاب نماييد. در اين هنگام، وجه مشخص شده را با Enter تاييد و يا با وارد كردن حرف N ، وجه ديگري را انتخاب كنيد. لبه‌هاي كپي شده مي‌توانند در موقع نياز حذف شوند. بعد از كپي لبه‌ها، لازم است شكل به وجود آمده پروفايل و مقيد شود. در صفحه بعد ما فايل جديدي را براي شما باز خواهيم نمود.

MDT دستور ديگري براي اندازه‌گذاري پروفايل به نام (AMPOWERDIM) Power Dimension در اختيار شما قرار داده است. اين دستور را مي‌توان از طريق نوار ابزار Part Modeling و يا توسط راست‌كليك كردن در صفحه و انتخاب آن از منوي فرعي Dimensioning نيز وارد نماييد. اين دستور اين امكان را مي‌دهد  كه چگونگي ظاهر شدن اندازه‌گذاري را تغيير دهيد.
روي دكمه Dimensioning واقع در نوار ابزار  Part Modeling ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليد چپ ماوس را فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه Power Edit ، كه با فلش آبي مشخص شده است برده و كليد ماوس را رها نماييد.
برنامه نويس: كليد صفحه بعد فعال باشد.

در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع جهت انتخاب اجزا شده است. 
روي اندازه قطر دايره دايره كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: با Over شدن ماوس، قطر Hilight ميشود.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Power Dimensioning باز شده است. اين پنجره از قسمتهاي مختلفي تشكيل شده كه به توضيح آنها مي‌پردازيم.
روي هر يك از قسمت‌هاي پنجره  Power Dimensioning ، كه در كادر قرمز مشخص شده است، كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري به دست آوريد. سپس براي ادامه بخ صفحه بعد برويد.

Dimension text : شامل صفحه‌اي است كه متن را در حالت اندازه گذاري نمايش مي‌دهد.

Dimension Symbol : باعث فعال و غيرفعال شدن  Text مي‌شود.

Alternate Unit Symbol : مقدار اندازه‌گذاري را در هر دو واحد اينچ و ميليمتر نمايش مي‌دهد.

Underline Dimension text : يك خط در زير اندازه‌گذاري قرار مي‌دهد.

Box Dimension text : باعث ايجاد يك كادر در اطراف اندازه‌گذاري مي‌شود.

Special Charachr : اين گزينه به شما امكان مي‌دهد از مشخصه‌هاي مخصوصي در اندازه‌گذاري استفاده كنيد. با انتخاب اين گزينه، پنجره
 Special Character ظاهر مي‌شود.

Expression : مقدار اندازه‌گذاري را تعيين مي‌كند.

Precision : تعداد ارقام بعد از اعشار را تعيين مي‌كند. بيشترين دقت تا هشت رقم اعشار مي‌باشد.

Copy from : تنظيمات انجام شده براي يك اندازه‌گذاري ديگر, در مورد اندازه‌گذاري جديد نيز اعمال مي‌گردد.

Apply to : در صورت انتخاب اين دكمه، تنظيمات انجام شده را مي‌توان براي اندازه انتخابي ديگري نيز, پذيرفت.

Add Fit : با كليك روي اين دكمه، يك بخش جديد در سمت راستپنجره باز ميشود.

Add Tolerance : با كليك روي اين دكمه، قسمتهاي Deviation و Precision در سمت راست پنجره ظاهر مي‌گردند.

روي كليد Cancel كليك كنيد.

براي سرعت بخشيدن به روند اندازه‌‌گيري، مي‌توانيد از دستور اندازه‌گذاري خودكار  Automatic Dimensioning (AMAUTODIM) استفاده نماييد. اين دستور مي‌تواند اندازه‌گذاريهاي چندگانه را با چند انتخاب انجام دهد. براي اين منظور، ابتدا بايد طرح اوليه شكلي كه مي‌خواهيد اندازه گذاري نماييد را رسم كنيد. در صفحه بعد ما خودمان فايلي را باز كرده‌ايم تا با هم تمريني
انجام دهيم.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد ما خودمان طرحي رسم كرده و مي‌خواهيم آن را به روش اندازه‌گذاري خودكار, اندازه بزنيم.
روي صفحه راست كليك كنيد.

منوي فرعي  Dimensioning را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Automatic Dimensioning را انتخاب نماييد.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Automatic Dimensioning باز شده است. توجه نماييد كه موقعي كه در پارامترهاي پنجره تغييري ايجاد مي‌كنيد، تصوير موجود  در قسمت پيش نمايش، آن تغيير را منعكس خواهد كرد. با استفاده از ليست باز شونده Type ، مي‌توانيد اندازه‌گذاري خط پايه (Base line) و بهم پيوستگي اندازه‌ها در امتداد يكديگر را مشخص نماييد.

در صورتي كه جعبه چك Both Axes علامت زده شود, اندازه‌گذاري‌ها در هر دو جهت عمودي و افقي با تنظيم انجام شده ايجاد مي‌شوند.
روي گزينه Both Axes كليك كنيد تا انتخاب شود.

در صورت انتخاب گزينه Display Power Dimensioning Dialog ، ميتوانيد از لبه‌هاي دايره‌اي ديگري براي اندازه‌گذاري و مرتب كردن دوباره, استفاده كنيد. با انتخاب گزينه Rearrange into a New Style اندازه‌گذاريها در خط پايه (Base Line) به صورت پيوسته (Chain) و يا برعكس تغيير مي‌كنند و با انتخاب گزينه Select Additional Contour ، در هر زمان كه مكان يك اندازه‌گذاري مشخص شود، پنجره
Power Dimensioning Contour ظاهر خواهد شد.
روي كليد OK كليك كنيد.

اكنون بايد در پاسخ به پيغام خط فرمان، طرحمان را انتخاب نماييم.
روي قسمتي از طرح كليك كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده است. در اين حالت، بايد نقطه‌اي براي خط امتداد اول و نقطه ديگري براي خط امتداد دوم و سپس يك نقطه براي تعيين محل قرار گرفتن اندازه‌گذاريها مشخص نماييد.اگر گزينه Both Axis را انتخاب نماييد، لازم است دوباره همين مراحل را براي محور (عمودي يا افقي) ديگر طي نماييد. اين اندازه‌گذاري‌ها, پارامتري بوده و اندازه‌هاي شكلي كه مقابل آن مي‌باشند را نشان مي‌دهند.
روي خط خط افقي مشخص شده كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

در صورتي كه اكنون نقطه دوم را انتخاب نماييد، خطوط اندازه‌گذاري حالت چسبندگي به اشاره‌گر ماوس را پيدا خواهند كرد.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

در صورت حركت دادن ماوس، خطوط اندازه‌گذاري نيز متناسب با آن كشسان خواهند داشت. MDT بطور پيش فرض در بهترين نقطه، رنگ خطوط اندازه‌گذاري را قرمز ميكند.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: مراحل شبيه سازي شود.

شما موفق شديد عمل اندازه‌گذاري را در يك جهت انجام دهيد. به اين ترتيب، اندازه‌گذاري قسمتهاي ديگر بسيار آسان خواهد بود.
كليد Enter را بفشاريد.

کليد ESC را فشار دهيد.

توجه كنيد كه خطوط مجدداً حالت چسبندگي به اشاره‌گر ماوس را نشان مي‌دهند.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد. (در اين محل، رنگ خطوط اندازه‌گذاري قرمز خواهد شد)
برنامه نويس: مراحل شبيه سازي شود.

به اين ترتيب، شما موفق به اندازه‌گذاري خودكار طرح شده‌ايد. براي تأييد عمليات و خاتمه دادن به آن، كليد Enter را فشار دهيد.

وقتي قطعه‌اي را ايجاد مي‌كنيد, ممكن است بخواهيد كه رابطه‌اي بين اندازه‌هاي آن موجود باشد. به عنوان مثال، طول يك قطعه دوبرابر عرض آن باشد و يا سوراخ تعبيه شده، هميشه در وسط قطعه قرار بگيرد. در MDT روشهاي متنوعي براي قرار دادن رابطه بين اندازه‌گذاريها وجود دارد.

اولين روش، استفاده از يك برچسب است كه به طور خودكار در محل اندازه‌گذاري قرار مي‌گيرد. هر برچسب شامل يك حرف و شماره مخصوص به خود مي‌باشد. مانند d يا d. اولين اندازه‌گذاري كه انجام مي‌شود, برچسب d را مي‌گيرد و اندازه‌هاي بعدي از شماره  به بعد تبعيت مي‌كند. اگر يك اندازه‌گذاري حذف شود, اندازه‌گذاري بعدي به عقب بر نمي‌گردد و از شماره حذف شده دوباره استفاده نمي‌كند.

براي ديدن اندازه‌ها به صورت مقادير "d" دستور Dimension Display (AMDIMDSP) را وارد نماييد و گزينه Parammeters را انتخاب نماييد. در صفحه بعد ما فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم.

سه حالت مختلف براي نمايش اندازه‌ها وجود دارد كه عبارتند از حالت پارامتري (Parameters) , معادله‌اي (Equation) و عددي (Numeric). 
بعد از انتخاب حالت نمايش اندازه‌ها، همه اندازه‌گذاريها روي صفحه نمايش به آن حالت  تغيير خواهند كرد.

در حالت پارامتري (Parameters) ، اندازه‌گذاري به صورت شماره رديف اندازه‌گذاري همراه حرف "d" نشان داده مي‌شود. مانند “d”
حالت معادله‌اي (Equation) اندازه‌گذاري را به صورت يك تساوي نشان مي‌دهد. مانندd=. كه d شماره اندازه‌گذاري و . مقدار آن را نشان مي‌دهد.
حالت Numeric حالت پيش‌فرض مي‌باشد و اندازه‌ها را با مقادير واقعيشان نشان مي‌دهد. هنگامي كه اندازه‌گذاري‌ها ايجاد مي‌شوند, حالت نشان دادن اندازه‌گذاري جاري را منعكس خواهند كرد كه اين حالت تأثيري بر مقدار
اندازه ندارد.
دستور AMDIMDSP را در خط فرمان تايپ كنيد.

اکنون بايد از منوي ظاهر شده يکي از گزينه ها را انتخاب کنيم . مي توانيم با کليک کردن روي يکي از گزينه ها آنرا انتخاب کنيم . همچنين مي توان با تايپ کردن حرف اول گزينه مورد نظر و فشردن کليد Enter آن گزينه را انتخاب کرد.
از منوي ميانبر روي گزينه Parameters کليک کنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

از اين پس، اگر طرح را اندازه‌گذاري نماييم، اندازه‌ها به صورت پارامتري نمايش داده خواهند شد.
روي صفحه (داخل كادر قرمز) راست كليك كنيد.

منوي فرعي Dimensioning را باز كنيد.

براي ايجاد اندازه‌گذاري جديد، از منوي فرعي باز شده، گزينه
New Dimension را انتخاب نماييد.

براي انتخاب اولين جزء در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

حال نوبت انتخاب دومين محل براي اندازه‌گذاري است.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

مشاهده مي‌كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ براي انتخاب محل قرارگيري اندازه‌گذاري است.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.

توجه كنيد كه هنوز اندازه به صورت پارامتري نمايش داده نشده است. در
اين مرحله اگر بخواهيد مي‌توانيد اندازه جديدي را وارد كنيد. در غير اين صورت، كافيست با فشردن كليد Enter كار را تمام كنيد.
كليد Enter را بفشاريد.

در حال حاضر، اندازه به صورت پارامتري d  نمايش داده شده است. در صفحه بعد، ما به همين ترتيب خودمان بقيه اضلاع را اندازه‌گذاري كرده‌ايم.

در اين فصل، فرا گرفتيد كه از اشكال ساختاري براي مقيد كردن پروفايل استفاده نماييد و پروفايلهاي چندگانه را به كارببريد. همچنين، روش استفاده از لبه‌هاي جسم براي بستن پروفايل، كپي كردن طرحها و روشهاي قدرتمند
ايجاد و ويرايش اندازه‌گذاريها را آموختيد. اگر از فصل اول تا اينجا را به خوبي ياد گرفته باشيد، براي يادگيري تكنيكهاي پيشرفته مدلسازي كه موضوع فصل بعد مي‌باشد، آماده خواهيد بود.
شما در انتهاي اين فصل قرار داريد. روي كليد خروج كليك كنيد.
برنامه نويس: سعيدي چند Capture اضافي در آخر گرفته.

معمولاً اين اندازه‌گذاريها بطور خودكار در
جايي كه مورد نياز است در مدل قرار مي‌گيرد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده و به اين ترتيب، MDT آماده رسم خط مي‌باشد. براي تعيين نقطه ابتدايي خط، در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد. 
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود  , مراحل رسم خط و حالت كشسان آن شبيه سازي شود.
 
اكنون درمحل مقصد كه با فلش قرمز مشخص است كليك كنيد.

تا لبه (Edge) به عنوان نوع مسير انتخاب شود.

كليد Enter را فشار دهيد..

به ترتيب، روي لبه‌هايي كه توسط فلش قرمز مشخص مي‌شوند كليك كنيد تا انتخاب شوند.
برنامه نويس: هريك از خطوط قبل از كليك، با Over شدن ماوس Hilight ميشوند.

روي لبه‌اي كه توسط فلش قرمز مشخص شده كليك كنيد تا انتخاب شوند.

اكنون كليد Enter را بفشاريد  تا انتخابهاي شما پذيرفته شده و لبه‌هاي انتخاب شده  بعنوان مسير در نظر گرفته شوند.

حال بايد نقطه‌اي را به عنوان شروع مسير انتخاب نمائيد براي اين منظور،
در محل مشخص شده كليك نمائيد.

براي پاسخ به اين سوال كه آيا مي‌خواهيد در نقطه شروع يك صفحه كاري داشته باشيد, لازم است پاسخ مثبت بدهيد. بنابر‌اين،كليد Enter را فشار دهيد.

با فشردن كليد Enter ، يك صفحه كاري ايجاد مي‌شود. در صفحه بعد ما خودمان يك پروفايل را رسم خواهيم كرد.
يك بار ديگر كليد Enter را بفشاريد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد ما يك پروفايل مربع شكل را رسم كرده و مي‌خواهيم آن را در طول مسير تعيين شده از قطعه Cut نماييم.
كليد    را در خط فرمان وارد كنيد.

كليد Enter را بفشاريد تا به نماي ايزومتريك برگرديد.

كليد چپ ماوس را روي دكمه Extrude فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي گزينه Sweep برده و كليد ماوس را رها نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Sweep باز شده و نوع عملگر بر روي Cut تنظيم شده است. 
روي كليد OK كليك كنيد.

براي مشاهده بهتر قطعه، روي دكمه Toggle Shading / Wire frame كليك كنيد.

يكي از بيشترين امكانات مورد نياز, توانايي ايجاد فنر و ايجاد شكل مارپيچ مي‌باشد. گزينه Helical در دستور (AMDPATH)D Path اين امكان را مي‌دهد كه يك مسير مارپيچ را براي ايجاد يك فنر يا شكل مارپيچ ايجاد نمائيد.

قبل از ايجاد مسير سه بعدي، ابتدا بايد يك محور و يا وجه استوانه‌اي وجود داشته باشد. اگر مي‌خواهيد كه يك فنر به عنوان يك قطعه مجزا ايجاد كنيد، يك صفحه كاري ايجاد كرده و آن را بعنوان صفحه فعال طراحي نماييد. سپس يك محوركاري كه مشخصات طرح را داشته باشد و يك صفحه كاري عمود بر اين محور كاري ايجاد نمائيد. با اجراي دستور (AM D Path) D Path را وارد نمائيد.

مشاهده مي‌كنيد كه ما فايل جديدي را باز كرده و بعد از رسم دايره آن را پروفايل و برجسته نموده‌ايم و در حال حاضر يك استوانه داريم.
كليد چپ ماوس را روي كليد Profile در نوار ابزار، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه D Path برده و كليد ماوس را رها نمائيد.

حال بايد نوع مسير را مشخص كنيد.
روي گزينه Helical كليك كنيد.

روي استوانه كليك كنيد.
برنامه نويس: با با Over شدن ماوس، استوانه Hilight شود.

در اين هنگام پنجره Helix ظاهر شده است. هنگامي كه اطلاعات راوارد مي‌نمائيد، شكل نيز بطور همزمان در صفحه تصوير تغيير مي‌كند و شما مي‌توانيد نتايج را قبل از ايجاد ببينيد.ما در اين مرحله به توضيح قسمتهاي مختلف پنجره خواهيم پرداخت. 
روي ليست بازشونده Type كليك كنيد.

روي هر يك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Pitch and Revolution: با انتخاب اين گزينه فاصله بين هر دور پيچ و تعداد پيچها را در طول مارپيچ مشخص مي‌كند.

Revolution & Height: در اين گزينه تعداد پيچها را در يك ارتفاع مشخص معين مي‌كند.

Height and Pich: به وسيله اين گزينه ارتفاع مارپيچ و فاصله هر دو پيچ مشخص مي‌شود.

Spiral: توسط اين گزينه، يك مارپيچ دو بعدي ايجاد مي‌كنيد كه به وسيله آن تعداد دور پيچ و فاصله پيچها را كنترل مي‌نمائيد.
new-
از ليست باز شده، روي گزينه Revolution & Height كليك كنيد.

با استفاده از ليست بازشونده Orientation مي‌توانيد جهت چرخش مارپيچ (ساعتگرد يا پادساعتگرد) را مشخص نمائيد.

در قسمت Shape اين امكان وجود دارد كه تعيين نماييد مارپيچ به شكل دايره‌اي و يا بيضوي باشد و همچنين زاويه همگرايي يا واگرايي فنر را نيز قابل تعيين ميباشد.
روي ليست باز شونده Profile Plane كليك كنيد.

ليست Profile Plane مشخص مي‌كند كه صفحه كاري براي ايجاد پروفايل براي عمل Sweep ايجاد شود يا خير. همچنين، جهت صفحه نيز در اين ليست قابل تعيين است. گزينه‌هاي اين ليست عبارتند از:
None: هيچ صفحه كاري ايجاد نمي‌شود.
Center Axis / Path: يك صفحه كاري در مركز محور فنر ايجاد خواهد شد. Normal to Path: يك صفحه كاري عمود بر نقطه آغاز مسير ايجاد مي‌گردد.

در ادامه، يك مسير فنري در داخل استوانه ايجاد مي‌نماييم. در حين انجام اين كار، توجه داشته باشيد كه با تغييرات داخل پنجره Helix ، همزمان MDT تغييرات را در شكل شما اعمال مي‌كند تا نتيجه را همزمان مشاهده كنيد.
از ليست باز شده، گزينه Normal to Path را انتخاب نماييد.

روي جعبه متن Revolutions دابل كليك كنيد.

عدد     را تايپ كنيد.

روي جعبه متن Height دابل كليك كنيد.

عدد   .  را تايپ کنيد.

روي جعبه متن Diameter دابل كليك كنيد.

عدد   . را تايپ كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

اكنون براي تأييد تمام عمليات انجام شده، كليد Enter را بفشاريد.

ACDsee 
اگر قطعه‌اي داريد كه داراي چندين مقطع متفات باشد و يا از شكلي به
شكل ديگر تركيب (Transform) شده است و توسط دستورات Extrude و Revolve نمي‌‌توانيد آن را ايجاد نمائيد, بايد از قابليت  Lofted Solid استفاده كنيد. يك شكل Lofted Solid از تركيب دو يا چند مقطع متفاوت ايجاد ميشود.

قبل ازايجاد اينگونه اجسام, ابتدا لازم است پروفايلها يا لبه وجوه را در مقطعهايي كه مي‌خواهيد تركيب كنيد, مشخص نمائيد. ما در اين صفحه فايل جديدي را براي تمرين دستور Loft باز كرده‌ايم. دستور (AMLOFT) Loft از طريق نوار ابزار Part Modeling و يا منوي ميانبر حاصل از راست كليك كردن در صفحه قابل دسترسي است.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Extrude از نوار ابزار فشرده و نگاه داريد و همزمان اشاره گر روي دكمه Loft كه با فلش آبي مشخص ميشود برده و كليد ماوس را رها نماييد.

در اينجا نيز شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك شده است. 
به ترتيب روي هريك از دوايري كه توسط فلش قرمز مشخص مي‌شوند كليك كنيد تا انتخاب شوند.

روي لبه اي که توسط فلش قرمز مشخص شده کليک کنيد تا انتخاب شود.

روي لبه اي  که توسط فلش قرمز مشخص شده کليک کنيد تا انتخاب شود
 
روي لبه اي که توسط فلش قرمز مشخص شده کليک کنيد تا انتخاب شود

براي تأييد انتخابها، كليد Enter را بفشاريد.

در ليست بازشونده Operation از اين پنجره, گزينه Base بصورت
پيش فرض انتخاب شده است. اما در صورت وجود بيش از يك جزء، چهار گزينه Intersect, Cut, Join و Split نيز در اين ليست در اختيار شما خواهند بود. گزينه Join شكل به وجود آمده را به قطعه اضافه مي‌كند.گزينه  Cut شكل به وجود آمده را از قطعه كم مي‌كند. گزينه Intersect قسمت مشترك قطعه و شكل به وجود آمده را باقي نگه مي‌دارد و بالاخره انتخاب گزينه Split قطعه را توسط شكل به وجود آمده در دستور  Loft به دو قطعه تقسيم مي‌نمايد.

با انتخاب گزينه Sections از ليست باز شونده  Termination ، اجزاي Loft از پروفايلهاي انتخابي به وجود خواهند آمد.
روي ليست باز شوندهType  كليك كنيد تا باز شود.

روي هر يك از گزينه‌هاي ليست بازشونده Type كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Linear: دو پروفايل را با لبه‌هاي صاف به يكديگر متصل خواهد كرد. اين گزينه فقط براي (دو) پروفايل قابل انجام است.

Cubic: اين گزينه پروفايلها را با لبه‌هاي انحنادار به يكديگر متصل مي‌نمايد. اين گزينه حداقل دو پروفايل نياز دارد.

Closed Cubic: اين گزينه پروفايلها را با لبه‌هاي انحنادار به يكديگر متصل مي‌نمايد و قطعه حاصل، يك شكل بسته را تشكيل مي‌دهد. حداقل سه پروفايل براي اين گزينه مورد نياز است.

از ليست باز شده، گزينه Closed Cubic را انتخاب نماييد.

در صورتي كه جعبه چك Minimize Twist علامت زده شود،  MDT كمترين راه را براي تركيب پروفايلها با يكديگر بكار خواهد گرفت. اگر اين گزينه فعال نشود، پيچ خوردگي بيشتري در تركيب پروفايلها وجود خواهد داشت.

روي هر يك از كليدهاي قسمت Sections to loft كه با كادر قرمز مشخص شده است، كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Redefine: اين كليد پروفايلها را به ترتيبي كه Loft ايجاد خواهد شد انتخاب مي‌كند.

Star Points: با انتخاب اين گزينه مي‌توانيد نقطه شروع كشش را مشخص نمائيد.

Reorder: وقتي كه شكل ايجاد شده با Loft را ويرايش مي‌نماييد، توسط اين گزينه ميتوانيد ترتيب انتخاب پروفايلها را مجدداً تعيين نماييد.

Delete: در موقع ويرايش شكل ايجاد شده توسط  Loft, اين امكان را مي‌دهد كه يك پروفايل را از دستور Loft خارج نمائيد.

بهتر است براي تكميل توضيحات پنجره Loft ، در مورد گزينه‌هاي قسمت Start Section و End Section نيز اطلاعاتي بدست آوريد.
روي گزينه‌هاي موجود در كادر قرمز كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Tangent to Adjacent: در صورتيكه مي‌خواهيد كه شكل قطعه Loft بروجهي كه از آن Face شروع شده است مماس باشد، اين گزينه را انتخاب نماييد.

Angle: اين قسمت طرز تركيب مقاطع و زاويه‌هاي آنها را كنترل مي‌نمايد.

Weight: با مقدار بيشتر, پروفايل در شروع حركت تا ارتفاع بيشتر شكل خود را حفظ مي‌كند و سپس با پروفايل بعدي تركيب خواهد شد. محدوده آن بين صفر تا ده مي‌باشد.

Tangent to Adjacent: در صورتي كه مي‌خواهيد شكل Loft بروجهي كه بدان ختم مي‌شود Face مماس باشد، اين گزينه را انتخاب نمائيد.

Angle: اين قسمت طرز تركيب مقاطع و زاويه‌هاي آنها را كنترل مي‌نمايد.

Preview: اين كليد به شما اين امكان را مي‌دهد كه پس از تكميل مقدار‌دهي اوليه چگونگي ظاهر شدن شكل Loft را مشاهده نمائيد.

روي دكمه OK كليك نماييد.

از آنجا كه نتيجه كار در حالت سيمي مشخص نيست، بهتر است نوع ديد قطعه را به صورت مدل توپر تبديل نماييد.
روي دكمه Toggle Shading / Wire frame كليك كنيد.

قطعه Loft يك جزء پارامتري مي‌باشد و مي‌تواند ويرايش گردد. در هنگام ويرايش اين جزء، همان پنجره‌اي كه براي ايجاد آن ظاهر شده بود, ظاهر خواهد شد. هر پروفايل بايد روي صفحه كاري مربوط به خود قرار گرفته باشد و هركدام مي‌توانند اندازه‌گذاري و قيدگذاري شوند. پروفايلهايي كه براي عمل Loft استفاده مي‌شوند, نمي‌توانند به يكديگر مقيد گردند. در مقابل مي‌توانيد قبل از پروفايل كردن طرح اول، يك نقطه كاري ايجاد نموده و تمام
اندازه‌گذاريها را از طريق آن انجام دهيد. پروفايل اول و آخر Loft نمي‌توانند روي يك صفحه قرار داشته باشند. همچنين، احكام مربوط به قطعات ديگر، براي ويرايش نمايه Loft نيز صادق است. 
روي كليد Open كليك كنيد.

به وسيله دستور  BEND مي‌توانيد يك قسمت از قطعه را خم نماييد. بعد از آنكه خطي را كه قطعه از آنجا خم مي‌شود توسط يك پروفايل باز مشخص كرديد, مي‌توانيد آن قسمت از قطعه را كه مي‌خواهيد عمل خم شدن بر آن انجام شود انتخاب نماييد. همچنين، جهت, طول و شعاع خمش نيز قابل
تعيين مي‌باشد.
روي فايل TU-  دابل كليك كنيد.

در ابتدا بايد وجه مسطح فوقاني قطعه را فعال كنيد.
روي دكمه New Sketch Plane كليك كنيد.

توجه كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك براي انتخاب شده است.
روي وجه مسطح فوقاني قطعه كليك كنيد.
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض ميشود.

كليد Enter را از صفحه کليد فشار دهيد.

يك بار ديگر كليد Enter را فشار دهيد.

حال بايد خطي بروي صفحه رسم كرده و خط را به عنوان پروفايل باز معرفي نماييم. ما خودمان در صفحه بعد اين كار را انجام خواهيم داد.

زمان آن است كه از دستور BEND براي ايجاد خمش در قطعه استفاده كنيم.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Extrude فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر ماوس را روي دكمه Bend كه با فلش قرمز مشخص شده است بكشيد و كليد ماوس را رها نمائيد.

ملاحظه مي‌كنيد كه پنجره Bend براي شما باز شده است. توسط ليست بازشونده Combination ، كاربر مي‌تواند نوع اطلاعات ورودي را مشخص كند.
روي ليست بازشونده Combination كليك كنيد تا باز شود.

روي هر يك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Angle + Radius: به وسيله اين گزينه مي‌توانيد شعاع خمش و زاويه خمش را به عنوان ورودي مشخص كنيد.

Radius + ArcLen: به وسيله اين گزينه مي‌توانيد شعاع خمش و زاويه خمش را به عنوان ورودي مشخص كنيد.

ArcLen + Angle: به وسيله اين گزينه طول خمش و زاويه كمان خمش به عنوان ورودي مشخص مي‌شود.

گزينه‌هاي ديگري نيز در اين پنجره ديده مي‌شوند. البته بعضي از آنها مانند Arc Length تنها در شرايط خاص نمايش داده مي‌شوند. با استفاده از گزينه Radius ، شعاع خمش را مي‌توان تعيين كرد. زاويه خمش را با كمك گزينه Angle تعيين خواهيم كرد و Arc Length طول كمان خمش را مشخص مي‌كند. براي معكوس كردن جهت خمش در قطعه، از كليد Flip Bend Side استفاده كنيد. با كمك كليد Flip Direction مي‌توان جهت قوس خمش را معكوس كرد.
روي كليد Flip Bend Side كليك كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

بهتر است براي مشاهده بهتر نتيجه كار، نوع ديد قطعه را به حالت توپر تبديل كنيم.
روي دكمه Toggle Shading / Wire frame كليك كنيد.

شما به انتهاي اين فصل رسيده‌ايد. در فصل بعد با تكنيكهاي پيشرفته اندازه‌گذاري, قيد گذاري و رسم طرح آشنا خواهيد شد.
براي خروج از اين فصل، روي كليد خروج كليك كنيد.

: در جهت مثبت و منفي به يك اندازه برجسته مي‌كند.

Mid_Through : برجسته كردن را در هر دو جهت مثبت و منفي مانند گزينه Through انجام ميدهد.

Next : در يك جهت پروفايل انتخاب شده را طوري برجسته مي‌كند تا به دو سطح در امتداد خودش برخورد كند. اگر در هنگام برجسته كردن فقط با يك سطح برخورد كند، عمل برجسته سازي انجام نمي‌شود.

Plane :پروفايل را تا رسيدن به صفحه مسطح برجسته مي‌كند.

Face : پروفايل را تا رسيدن به يك وجه برجسته مي‌كند.

Extrude Face : با انتخاب اين گزينه كاربر ابتدا بايد يك وجه را انتخاب كند. با اين انتخاب، MTD پروفايل انتخاب شده را تا آن وجه برجسته مي‌كند.

From to : از يك Plane  (صفحه) يا Face  (وجه) شروع مي‌نمايد و به يك Plane يا Face ختم مي‌شود.

در قسمت Distance، ميتوان براي حالتهاي Blind و Mid Plane از قسمت Termination ، فاصله برجسته‌سازي را تعيين نمود.
روي كليد افزايش (حاوي فلش بالا) از فيلد Distance كليك كنيد.

توجه كنيد كه محور عمودي كه از مركز دايره موجود در طرح خارج شده بود، دو برابر شده است. براي بازگشت به حالت قبل، روي كليد كاهش (حاوي فلش پائين) از فيلد Distance كليك كنيد.

اگر مقدار زاويه ترسيم در كادر Draft Angle صفر باشد، پروفايل به شكل مستقيم برجسته خواهد شد. اعداد منفي در اين كادر، پروفايل را به صورت همگرا  برجسته مي‌نمايند و زاويه‌هاي مثبت، پروفايل را به صورت واگرا، برجسته و گسترده مي‌كند.

بعد از وارد كردن دستور  Extrude ، يك علامت پيكان روي صفحه ترسيم ظاهر مي‌شود كه جهت Extrude را نشان مي‌دهد. با فشردن دكمه 
Flip مي‌توانيد اين جهت را تغيير دهيد. گزينه Flip تنها براي گزينه‌هاي Base ، Blind يا Through فعال است. اندازه فلش نشاندهنده ارتفاع برجسته‌سازي مي‌باشد.
 دو بار روي دكمه Flip ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

دومين روش براي ايجاد يك قطعه، دوران (Revolve) يك پروفايل حول يك محور و يا لبه صاف مي‌باشد. دستور Revolve براي ايجاد قطعات و اجزاي استوانه‌اي مورد استفاده واقع مي‌شود.
روي كليد OK كليك كنيد.

مشاهده ميكنيد كه پروفايل رسم شده برجسته گشته و به يك استوانه توپر مبدل شده است. در ادامه ميخواهيم روش دوران دادن يك پروفايل را آموزش دهيم. براي اين منظور، ابتدا يك پروفايل از پيش آماده شده را رسم مي‌كنيم.
روي كليد Open از نوار ابزار كليك كنيد.

روي کليد Togle Shading / Wire Frame کليک کنيد.

روي فايل TU-   ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك كنيد.

براي دوران يك شكل دو بعدي، لازم است همان مراحلي كه براي عمل برجسته سازي انجام شد، (مانند  ترسيم طرح اوليه و پروفايل كردن، مقيد كردن و اندازه‌گذاري آن) طي گردد. لذا ما قبلاً اين طرح را پروفايل و اندازه‌گيري كرده‌ايم. براي انجام دوران، بايد در خط فرمان ، دستور AMREVOLVE را اجرا كنيد ويا در نوار ابزار  Part Modling بر روي علامت Revolve كليك كنيد. همچنين مي‌توانيد بر روي محيط طراحي راست كليك نموده و از منوي باز شده، منوي فرعي Sktetched & Work Features را باز كرده و گزينه Revolve را انتخاب كنيد.
داخل محيط طراحي كه با كادر قرمز مشخص شده است، راست كليك كنيد.
(كليد راست ماوس را بفشاريد)

منوي فرعي Sktetched & Work Features را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Revolve را انتخاب نماييد.

در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع شده است. ابتدا محوري را  به عنوان محور دوران انتخاب مي‌كنيم. ما يكي از اضلاع مثلث را به عنوان محور دوران انتخاب خواهيم كرد. اگر اشاره‌گر ماوس را روي هر يك از اضلاع‌ پروفايل مثلث ببريد، مشاهده خواهيد كرد كه آن ضلع به حالت پررنگ‌تر مشخص مي‌شود. ما در نظر داريم كه در اينجا ضلع سمت راست را
بعنوان محور دوران انتخاب نماييم. 
روي سمت راست مثلث، كه توسط فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

ملاحظه مي‌كنيد كه بعد از پنجره Revolution ظاهر شده است. اگر پروفايل مورد نظر مربوط به يك قطعه اصلي باشد، در قسمت Operation بطور پيش فرض عبارت Base نمايش داده مي‌شود و غير فعال مي‌باشد. در غير اين صورت، چهار گزينه براي كم يا اضافه كردن شكل حاصل از و يا به قطعه موجود، در اين قسمت وجود دارد: .Intersect, Join, Cut, Split

قسمت Termination از اين پنجره، حدود دوران را مشخص مي‌كند. اين بخش نيز مانند قسمت  Operation ، در هنگام كار روي قطعه اصلي، غيرفعال خواهد بود. 
روي ليست باز شونده Type كليك كنيد تا باز شود.

روي هر يك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه، به صفحه بعد برويد.

By Angle : با زاويه‌اي مشخص در جهت مثبت يا منفي دوران مي‌دهد. يك فلش جهت دوران را نشان مي‌دهد.

Mid Plane : در دو جهت مثبت و منفي با يك زاويه دوران مي‌دهد. مثلاً اگر زاويه  درجه باشد در جهت مثبت  درجه و در جهت منفي نيز  درجه دوران خواهد داد.

Plane : تا رسيدن به يك وجهي كه وجه بيروني باشد و يا يك صفحه مسطح، دوران را ادامه خواهد داد.

From-To : از يك Plane (صفحه يا وجه)شروع و به يك Plane ديگر ختم مي‌شود.

پس از اجراي دستور Revolve ، يك پيكان آبي رنگ روي تصوير ظاهر خواهد شد كه جهت دوران را نشان مي‌دهد. با انتخاب كليد Flip ، جهت دوران را مي‌توان تغيير داد. اين كليد فقط براي گزينه‌هاي By Angle و Plane قابل استفاده مي‌باشد. 
روي كليد Flip دو بار كليك كنيد تا تغيير جهت پيكان را مشاهده نماييد.

بار ديگر روي كليد Flip كليك كنيد تا جهت پيكان به حال اوليه بازگردد.
برنامه نويس: اطراف فلش آبي دايره‌اي، كادر قرمز

در جعبه متن Angle ، زاويه دوران و چرخش مشخص مي‌شود. حالت پيش‌فرض  درجه مي‌باشد كه موجب يك دوران كامل و ايجاد يك جسم كاملاً متقارن ميگردد.
روي جعبه متن Angle ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك كنيد.

عدد   را تايپ كنيد.
برنامه نويس: در حين تايپ، Capture تغيير ميكند.

روي دكمه OK كليك نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، پروفايل دوران پيدا كرده است. براي اينكه
شكل را بهتر ببينيد، مي‌توانيد روي دكمه Toggle Shading واقع در نوار ابزار Mechanical View كليك كنيد. (اين كليد توسط فلش قرمز مشخص شده است).

بعد از توليد يك قطعه، تمام اندازه‌گذاريها در قطعه پنهان مي‌شوند. اين
قطعه به عنوان جزء اصلي معرفي ميگردد. اگر به ويرايش اندازه‌ها، زاويه‌ها،
نوع عملگر (Operation) و يا Termination در يك قطعه اصلي نياز داريد، مي‌توانيد از دستور AMEDIT FEAT در خط فرمان استفاده نماييد. اين عبارت، مخفف دستور Edit Feature است. راههاي ديگر جهت دستيابي به اين دستور، دابل كليك كردن بر روي نام قطعه در مرورگر ، كليك روي
دكمه Edit Feature در نوار ابزار Part Modeling و راست كليك كردن در صفحه و سپس انتخاب گزينه Edit از منوي فرعي Edit Feature مي‌باشد. 
روي كليد Open از نوار ابزار كليك كنيد.

روي فايل TU-     ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك كنيد.

هر قطعه مي‌تواند در حالتهاي سايه‌گذاري شده (توپر)، سيمي
 (Wire Frame) و مخفي (Hidden) ويرايش شود. حالت سايه‌گذاري، قطعه
را به شكل يك جسم صلب نشان ميدهد. حالت سيمي، تنها خطوط اصلي تشكيل دهنده وجوه جسم را نشان ميدهد و حالت مخفي، مانند حالت سيمي است با اين تفاوت كه خطوطي كه در صورت كدر بودن جسم به چشم نمي‌خورند، نشان داده نميشوند.  تا وقتي در حالت سايه‌گذاري (Shaded) ‌باشيد، اندازه‌گذاري‌‌ها در بالا يا در راستاي قطعه ظاهر خواهند شد كه بستگي به محل جايگذاري آنها دارد. اگر در حالت مخفي باشيد، در هنگام ويرايش بطور موقت به حالت قاب سيمي خواهيد رفت و پس از پايان ويرايش دوباره به حالت مخفي برمي‌گرديد. 
روي دكمه Edit Feature ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

روي جسم موجود در محيط طراحي كليك كنيد.
برنامه نويس: اطراف جسم رسم شده، كادر قرمز

ملاحظه مي‌كنيد كه با انتخاب جسم، پنجره Extrusion ظاهر شده است. در ابتدا مي‌خواهيم جهت محور را تغيير دهيم. براي اين منظور، روي كليد F lip كليك نماييد.

حال مي‌خواهيم كه مقدار فاصله محور (Distance) را تغيير دهيم. 
روي جعبه متن Distance دابل كليك كنيد.

عدد    .   را تايپ كنيد.

شما به همين مي‌توانيد فيلدهاي ديگر اين پنجره را تغيير دهيد. به عنوان مثال، مقدار Darft Angle را تغيير ميدهيم. 
روي جعبه متن Darft Angle دابل كليك كنيد.

عدد -    را تايپ كنيد.
توجه داشته باشيد كه قبل از عدد ، علامت منفي وجود دارد.

روي كليد OK كليك كنيد.

اكنون براي آنكه ويرايش قطعه توسط دستور Edit Feature به پايان برسد،
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

حتماً از اينكه قطعه پس از ويرايش هيچ تغييري نكرده است تعجب كرده‌ايد. دليل اين امر آن است كه در MDT گاهي اوقات لازم است براي مشاهده تغييرات انجام شده، ترسيم را نوسازي (Update) كنيم. اين كار را ميتوان با استفاده از دستور AMUPDATE  در خط فرمان و فشردن كليد  Enter و يا راست كليك كردن در صفحه و انتخاب گزينه Update Part  انجام داد. 
داخل محيط طراحي راست كليك كنيد.

از منوي باز شده، گزينه Update Part را انتخاب نماييد.

در اينجا كار تمام شده و شما نتيجه تغييرات را مشاهده مي‌كنيد.

وقتي در حالت طرح اوليه (Sketch) قرار داريد، مي‌توانيد اجزايي را
به طرح كلي اضافه كرده و يا از آن كم كنيد. توانايي الحاق موضوعات
به طرح، همچنين شامل طرحهايي است كه هنوز دستوراتي نظير
 Sweep, Revolve, Extrude  و يا Loft بر روي آنها اجرا نشده است.

در هنگامي كه در حالت دستور Edit Feature هستيد و يا طرح هنوز به جسم سه بعدي تبديل نشده است، اين امكان وجود دارد كه با كمك دستوراتي مانند  Cicle, Arc, Ployline, Lines, … اجزايي را به آن اضافه يا از آن كم كنيد.
همچنين مي‌توانيد از تكنيك‌هاي اتوكد (Fillet, Extend, Trim, Erase) براي تنظيم طرح كلي استفاده نماييد. بر پايه همين قاعده، مي‌توان يك طرح جديد را به طرح اوليه ملحق نمود.

شما در انتهاي اين فصل قرار داريد. در فصل بعد خواهيد آموخت كه چگونه وجهي از يك قطعه را به عنوان صفحه فعال براي يك طرح در نظر بگيريد و همچنين قطعات را به وسيله كم و زياد كردن اشياء ديگر تغيير دهيد و چگونه اجزاء موضعي مانند گرد كردن، پخ كردن و سوراخ‌كاري و مانند آن را بر روي قطعه اصلي انجام دهيد.
براي خروج از اين فصل، روي كليد خروج كليك كنيد.

مشاهده مي‌كنيد كه وارد محيط Drawing Layout شده‌ايم. در اين مرحله اگر روي هر قسمت كليك نماييد، يك نماي ترسيمي به وجود خواهد آمد. ما مي‌خواهيم اين نما در گوشه سمت چپ و بالا قرار گيرد.
در محل  مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

اكنون با فشردن كليد Enter ، نماي ترسيمي در محل خود جايگذاري خواهد شد.
كليد Enter را فشار دهيد.

به اين ترتيب، ملاحظه مي‌كنيد كه نماي ترسيمي با تمام اندازه‌گذاري‌ها ظاهر شده است.
روي صفحه در قسمت طراحي راست كليك كنيد. 
برنامه نويس: قسمت طراحي با كادر قرمز نشان داده شود.

از منوي باز شده، روي گزينه New View كليك كنيد.

شما با پنجره Create Drawing View قبلاً آشنا شده‌ايد.
روي ليست باز شونده View Type كليك كنيد.

از ليست باز شده، گزينه Ortho را انتخاب نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

توجه كنيد كه در خط فرمان، عبارت Select Parent View نمايش داده شده و كرسر ماوس تبديل به شكل خود ماوس به همراه يك شكل مي‌باشد كه به معناي اين است كه بايد نماي منشأ (والد) انتخاب شود.
روي نماي ترسيمي موجود در صفحه، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

اكنون محل نماي جديد را تعيين مي‌كنيم.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

براي تأييد موقعيت نماي جديد، كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

براي ايجاد نماي جلو، بايد همين مراحل را تكرار كرده و فقط محل قرارگيري نماي جديد را در سمت راست قرار دهيم. اين بار براي دسترسي به پنجره
Create Drawing View ، از روش ديگري استفاده مي‌كنيم. براي اين منظور،
روي دكمه New View واقع در  نوار ابزار Drawing Layout كليك كنيد.

از آنجا كه همه تنظيمات مورد نياز در اين پنجره قبلاً انجام شده است، كافيست كه روي دكمه OK كليك نماييد.

روي نماي دوم Ortho ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

در ادامه، مي‌خواهيم يك نماي جديد كه نماي ايزومتريك را نمايش دهد را ايجاد نماييم.
روي كليد New View ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Create Drawing View مجدداً نمايش داده شده است.
روي ليست باز شونده View Type  كليك كنيد.

از ليست باز شده،  گزينه ISO را انتخاب نماييد.

روي جعبه متن Scale دابل كليك كنيد.

عدد    را وارد نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

توجه كنيد كه دوباره عبارت Select Parrent View در خط فرمان درج شده است. روي نماي مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

همانطور كه مي‌بينيد، با حركت ماوس يك خط متصل به اشاره‌گر ماوس و محل كليك شما وصل شده است و مثل قبل اين خط مقيد به افقي يا عمودي بودن نيست.
در محل مشخص شده  با فلش قرمز،كليك كنيد.
برنامه نويس: با حركت دادن ماوس خط وصل شده به نما، حالت كشسان پيدا ميكند.

براي تاييد محل نما، كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

به نتيجه كار دقت كنيد, ملاحظه مي‌كنيد كه زاويه مناسبي از قطعه در نماي ايزومتريك رسم شده است.

ما در اين صفحه فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم كه هنوز نماهاي آن ايجاد نشده است. . براي ايجاد نماهاي چندگانه، دستور New Drawing View را وارد نموده و گزينه Multiple را در قسمت View Type را انتخاب كنيد و يا ميتوانيد روي كليد  Multi Views واقع در نوار ابزار كليك كنيد. در اين حالت، اولين نمائي كه ايجاد مي‌كنيد نماي پايه خواهد بود و سپس لازم است نقاط قرار‌گيري نماهاي ايزومتريك و مستقيمي (Ortho) كه از نماي پايه تصوير شده‌اند را مشخص نمائيد. نماهاي برشي بعد از ايجاد نماهاي چندگانه ايجاد مي‌گردند.

در ادامه، نحوه ايجاد نماهاي چندگانه را خواهيم آموخت.
روي دكمه Drawing Layout ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

روي دكمه Multi Views از نوار ابزار Drawing Layout ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك نمائيد.

گزينه مورد انتخاب ما براي ليست باز شونده View Type ، گزينه Mutiple مي‌باشد. ما بقيه مقادير را به صورت پيش‌فرض قبول مي‌كنيم و فقط مقدار Scale را تغيير خواهيم داد.
روي جعبه متن Scale دابل كليك كنيد.

مقدار   .    را وارد نماييد.

براي تأييداعمال انجام شده، روي كليد OK كليك كنيد.

حال بايد يك صفحه مسطح را انتخاب نماييم.
روي صفحه كناري كه با فلش قرمز مشخص شده است،كليك كنيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

حال براي پاسخ به عبارت موجود در خط فرمان، لبه پائين سطح انتخاب شده را 
برمي‌گزينيم.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك نماييد.

اكنون  بردار سطح ظاهر شده است. جهت بردار به سمت مثبت محور  Z مي‌باشد. با فشردن كليد Enter ، جهت انتخاب شده به سمت خارج قطعه پذيرفته مي‌شود.
كليد Enter را بفشاريد.

به اين ترتيب، اولين نما انتخاب گرديد. براي جايگذاري آن در اين محيط،
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

مشاهده مي‌كنيد كه هنوز خطي از نماي اول به اشاره‌گر ماوس متصل مي‌باشد. براي ايجاد نماي سمت راست،  بايد جايي در سمت راست نماي فعلي كليك كرده و سپس  كليدEnter  را فشار دهيد.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

اكنون براي ايجاد نماي بالا، در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

براي ايجاد يك نماي ايزومتريك، ماوس را حركت دهيد تا خط متصل به اشاره‌گر ماوس حالت مورب به خود بگيرد و بعد از كليك در محل مشخص شده و براي تأييد محل نما، كليد Enter  را بفشاريد.
در  محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: با حركت دادن ماوس خط وصل شده به نما، حالت كشسان پيدا ميكند.

كليد Enter   را فشار دهيد.

به اين ترتيب، مجموعه نماها كامل شد. براي تأييد تمام عمليات انجام شده،
يك بار ديگركليد Enter   را بفشاريد.

ملاحظه مي‌كنيد كه اندازه‌گذاري‌هاي تمام نماها در كنار آنها رسم شده‌اند. حال كه با روش ايجاد نماهاي دلخواه آشنا شديد، در ادامه اين قسمت، روش ايجاد نماهاي نماهاي برشي (Section View) را براي شما شرح خواهيم داد.

در MDT ، سه نوع نماي برشي وجود دارد كه عبارتند از: Break Out 
Aligned و  Offset . نماهاي برشي Offset و Alignedنياز به خط برش 
(Cut Line) و نماي برشي (Break out) نياز به خط مرزي يا شكست 
(Break line) دارند.

نماي برشي متعامد Offset ،از پاره‌خطهاي عمودي و افقي استفاده مي‌كند. قبل از انجام برش روي نما, لازم است اين خطوط ايجاد شوند. اين خطوط بايد كاملاً افقي و يا عمودي باشند و خطوط زاويه‌دار پذيرفته نمي‌شود. خط برش بايد لبه خارجي قطعه را قطع نموده و در هنگام ورود و خروج موازي و عمود
بر نمايي كه تصوير مي‌شوند باشد.

بعد رسم خط برش دستور Cut Line  (AMCUTLINE) را وارد نماييد و اجزاي مورد نظر را انتخاب كردهو در صورت نياز آن را اندازه‌گذاري و قيدگذاري  نماييد. روش انجام اين كار مانند ايجاد پروفايل مي‌باشد.

در نماي برشي زاويه‌دار(Aligned) ، برش در نماهاي ترسيم قطعه را توسط دو خط برش مي‌زند كه مي‌توانند افقي، عمودي يا زاويه دار باشند. قبل از
ايجاد نماي برشي Aligned, لازم است خط برش را توسط دستورات Line و يا Polyline  رسم كرد. اين خطوط مي‌بايست حداقل يك لبه خارجي قطعه را قطع نمايند. پس از رسم دو خط برش, دستور Cut Line را وارد مي‌نماييم و خطوط رسم شده را انتخاب كرده و در صورت نياز آنها را قيد گذاري
و اندازه‌گذاري مي‌نماييم. قوانين اندازه‌گذاري و قيدگذاري، مانند قواعد
پروفايلها مي‌باشد.

نماي برش موضعي (Break Out) براي ديدن داخل قسمتي از قطعه كاربرد دارد. قبل از ايجاد نماي برش موضعي، بايد خط شكست (Break line) توسط دستورات Circle, Arc, Polyline, Line و يا Spline روي صفحه طراحي جاري رسم شود. اين خطوط حتماً بايد حداقل يك لبه خارجي قطعه را قطع نمايند. لازم است خط شكست يا بسته باشد و يا از لبه‌هاي قطعه براي بسته شدن استفاده كند. بعد از كشيدن طرح خط شكست, دستور Break Line را وارد مي‌نماييم. سپس خط رسم شده را انتخاب و در صورت نياز آن را اندازه‌گذاري يا قيدگذاري مي‌نماييم.
روي كليد Open كليك كنيد.

روي فايل  TU-  دابل كليك كنيد.

ملاحظه مي‌كنيد كه فايل جديد باز شده است. براي شروع كار بهتر است زاويه ديد طرح را تغيير دهيم.
عدد       را وارد نماييد.

كليد Enter را از صفحه كليد فشار دهيد.

حال مي‌خواهيم خطي را براي عمل برش رسم نماييم. براي ايجاد خط برش، از دستور Polyline استفاده خواهيم كرد.
روي صفحه راست‌كليك كنيد.

منوي فرعي D Sketching  را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Polyline را انتخاب نماييد.

در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده است و MDT منتظر انتخاب نقطه اول مي‌باشد.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس + ميشود.

از آنجا كه كليد ORTHO در نوار ابزار عمودي MDT در حالت فشرده قرار دارد، با حركت دادن ماوس فقط افقي خطوط يا عمودي رسم مي‌شود.
روي مركز شكل، كه با فلش قرمز مشخص است كليك كنيد.

تا اينجا يك خط عمودي رسم شده است. حال بايد در سمت راست حفره، جايي كه توسط فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

براي رسم آخرين خط، در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

براي اتمام عمليات رسم، كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

حال وقت آن است كه خط رسم شده را تبديل به يك خط برش نماييم.
روي صفحه راست كليك كنيد.

منوي فرعي Sketch Solving را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Cut Line را انتخاب نماييد.

دقت كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع شده و مطابق پيغامي كه در خط فرمان مشاهده مي‌كنيد، MDT به انتظار انتخاب خطي براي قسمت برش مي‌باشد.
روي خط Spline (خط برش)كليك كنيد تا انتخاب شود.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض مي‌شود. در ضمن، قابليت انتخاب تمام خط برش وجود داشته باشد.

براي اتمام عمليات انتخاب، كليد Enter را بفشاريد.

روي دكمه Drawing Layout كليك كنيد.

اكنون كه وارد محيط Drawing Layout شده‌ايم. ميتوانيم نماي دلخوه خود را از زاويه ديد برش انجام شده انجام دهيم.
روي دكمه New View كليك كنيد.

شما در طي اين فصل، بارها با پنجره Creat Drawing View كار كرده‌ايد. 
روي ليست بازشونده View Type كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده، گزينه Ortho را انتخاب كنيد.

قبلاً توضيح داديم كه برگه Section در اين پنجره، براي ايجاد نماهاي برشي به كار ميرود. در ادامه، نحوه انجام اين كار را آموزش مي‌دهيم.
روي برگه Section كليك كنيد.

روي ليست بازشونده Type كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده، گزينه Offset را انتخاب نماييد.

براي تأييد اعمال انجام شده، روي كليد  OK كليك كنيد.

بسيارخوب،  پنجره بسته شده و MDT همانطور كه از خط فرمان دستور داده شده است، منتظر انتخاب يك نماي والد مي‌باشد.
روي نماي اصلي كه با فلش قرمز  مشخص شده است،كليك كنيد.

در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد فشار دهيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

حتماً از اينكه به مد قطعه بازگشته‌ايد تعجب كرده‌ايد. اين اتفاق در مورد ايجاد نماهاي داراي برش مي‌افتد. در اين زمان، در خط فرمان عبارت
 Select Cutting line Sketch ديده ميشود. يعني شما بايد خط برش را انتخاب نماييد. سپس به حالت Drawing Layout بازخواهيد گشت. 
روي Spline (خط برش) رسم شده كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض مي‌شود. در ضمن، قابليت انتخاب تمام خط برش وجود داشته باشد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، نماي برش خورده قطعه رسم شد. توجه كنيد كه قسمتهاي برش داده شده داراي هاشور مي‌باشند. در ادامه، براي رسم نماي ايزومتريك اين قطعه مثل قبل عمل مي‌كنيم.
روي دكمه New View كليك كنيد.

روي ليست بازشونده View Type كليك كنيد.

از ليست باز شده گزينه ISO را انتخاب نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

مي‌خواهيم نماي ايزومتريك قطعه را در قسمت راست نماي  Section A-A رسم كنيم.
روي نماي SectionA-A ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: - كرسر ماوس عوض مي‌شود.  - وقتي ماوس در محل تعيين شده Over ميشود، Capture آن قسمت عوض مي‌شود. لطفا به خاطر اين قسمت كل Capture را عوض نكنيد.

در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: با حركت دادن ماوس خط وصل شده به نما، حالت كشسان پيدا ميكند.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

به اين ترتيب، كار تمام شده و نماي ايزومتريك، قطعه را به همراه برش نمايش مي‌دهد. شما همچنين مي‌توانيد نماهايي كه ساخته‌ايد را توسط دكمه‌‌هاي
Edit View, More View, Copy View, Delete View به ترتيب ويرايش, جابه جا, كپي و حذف نماييد.
شما در انتهاي اين فصل قرار داريد، روي كليد خروج كليك كنيد.

Included Angle: با انتخاب اين گزينه و وارد كردن يك مقدار عددي به عنوان  زاويه در جعبه متن Spacing Angle مي‌توانيد تعدادي درايه در يك بازه به اندازه زاويه داده شده, ايجاد كنيد.

Maintain Orientation: كنترل مي‌كند كه آيا درايه‌هاي قطبي و محوري در جهتي كه شما اعمال كرده‌ايد ايجاد شده‌اند يا نه.

Spacing Angle: زاويه‌اي كه درايه‌هاي قطبي بايد در آن بازه كپي شود را مشخص مي‌كند با انتخاب اين گزينه حالت Full Circle خاموش مي‌شود.

Full Circle: اين گزينه درايهيه انتخاب شده را در زاويه  درجه كپي مي‌كند.

Flip Rotation Direction: جهت كپي شدن درايه‌ها را در آرايه‌هاي قطبي و محوري (مارپيچ) مشخص مي‌كند.اين جهت به صورت پيش نمايش قابل ديدن است.

Rotation Center: مركز دوران را براي آرايه‌هاي محوري و قطبي مشخص مي‌كند.

و حالا مي‌خواهيم راجع به گزينه‌هاي آرايه نوع محوري‌ (Axial) ارائه نماييم.
روي ليست بازشونده Type كليك كنيد.

از ليست باز شده، گزينه Axial را انتخاب نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد كادر Placement Axial ظاهر شده است. البته بعضي از گزينه‌ها تكراري هستند كه از توضيح آنها صرف نظر مي‌كنيم. 
روي هر يك از گزينه‌هاي برگه Pattern Control در حالت Axial كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد.
برنامه نويس: با هر كليك، Capture هم عوض ميشود.

Revolutions: تعداد كل چرخشها را بيان مي‌كند.

Spacing Angle (Axial): زاويه بين درايه اول و آخر ( اگر گزينه Included Angle انتخاب شود) و زاويه بين دو نماي متوالي ( اگر گزينه Incremental Angle انتخاب شود) را تعيين مي‌كند.

Incremental Angle: با انتخاب اين گزينه، عددي كه در جعبه متن Offset Height نوشته مي‌شود، اختلاف بين دو درايه متوالي را نشان مي‌دهد.

Included Office: با فشردن اين گزينه عددي كه در جعبه متن 
Offset Hight مي‌باشد, اختلاف ارتفاع اولين و آخرين درايه ايجاد شده را نشان مي‌دهد.

Flip offset Direction: به وسيله اين گزينه مي‌توانيد جهت ايجاد نمايه‌ها در راستاي محور انتخاب شده را برعكس نماييد.

در اين صفحه، ما خودمان نوع آرايه را به Rectanglar تغيير داده‌ايم. در ادامه تمريني براي ايجاد يك ماتريس از سوراخ Hole انجام ميدهيم.
براي شروع در جعبه متن Instances از قسمت Column Placement، عدد    را به عنوان تعداد ستونها تايپ كنيد.

ما در نظر داريم فاصله سطرها را به عدد  برسانيم.
روي جعبه متن Row-Spaeing دابل كليك كنيد.

عدد    را تايپ كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد آرايه‌اي از سوراخ‌ها ايجاد شده است. حال مي‌خواهيم تمرين ديگري براي آرايه قطبي انجام دهيم. براي اين منظور، ابتدا فايل جديدي را باز مي‌كنيم.
روي دكمه Open كليك كنيد.

روي فايل    TU-  دابل كليك كنيد.

دستور AMPATTERN را وارد كنيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

ما مي‌خواهيم سوراخ Hole كه درقسمت پائين قطعه واقع مي‌باشد را به وسيله يك آرايه قطبي تكثير نماييم.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

يك بار ديگر كليد Enter را بفشاريد تا پنجره Pattern باز شود.

براي استفاده از آرايه قطبي ( ، Polar) بايد نوع آن را از طريق ليست بازشونده Type تغيير دهيم. 
روي ليست بازشونده Type كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده گزينه Polar را انتخاب نماييد.

مشاهده مي‌كنيد كه كادر Polar Placement ظاهر شده است. توجه داشته باشيد كه گزينه Full Circle در حالت انتخاب مي‌باشد.
عدد    را وارد كنيد.
برنامه نويس: اطراف Full Circle ، كادر قرمز

در اين مرحله به يك مركز چرخش نياز داريم. براي انتخاب اين مركز، 
روي كليد Rotation Center كليك كنيد.

ما در نظر داريم خط Work Axis كه محور طولي قطعه ميباشد را به عنوان محور چرخش انتخاب نماييم.
روي خط Work Axis كه با فلش قرمز مشخص شده است،كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.
در ضمن شكل اشاره‌گر ماوس مربع است.

همانطور كه در قسمت پيش نمايش مشاهده مي‌كنيد، محلهاي سوراخ در اطراف قطعه چرخيده‌اند و به رنگ آبي نمايان شده‌اند.
روي كليد OK كليك كنيد.

ما در صفحه بعد همين مراحل را براي سوراخ Hole كه در وسط قطعه قرار دارد انجام خواهيم داد. ما براي اين منظور از گزينه Included Angle و زاويه  درجه استفاده خواهيم كرد.

به نتيجه كار توجه كنيد. حتماً متوجه شده‌ايد كه استفاده از آرايه‌ها در ايجاد و جايگذاري سريع و دقيق اجزاي مختلف در قطعه بسيار كارآمد ميباشد. ما در صفحه بعد، حالت توپر جسم را نيز نمايش داده‌ايم.

در ادامه اين بخش خواهيد آموخت كه چگونه يك قسمت را در صفحه طراحي جاري كپي نمائيد. اجزاي يك قطعه مي‌توانند در همان قطعه و يا قطعات مختلف ديگركپي شوند. به هر حال قطعه‌اي كه قسمتي از آن كپي ميشود، بايد يك قطعه فعال باشد. در صفحه بعد، ما فايل جديدي را باز كرده‌ايم.

روي كليد New Sketch Plane ، كه با فلش قرمز قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

حال مي‌خواهيم وجه زاويه‌دار قطعه را به عنوان صفحه فعال طراحي درآوريم. تا بتوانيم قطعه كپي شده را روي آن قرار دهيم.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز (وجه زاويه‌دار قطعه) كليك كنيد.

براي تاييد عمل فعال سازي وجه به وجه فعال،  دو بار كليد Enter را فشار دهيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

بسيار خوب, صفحه مورد نظر فعال شده است. براي كپي كردن يكي از اجزاي قطعه، از دستور (AMCOPYFEAT)Copy Feature استفاده ميشود. اين دستور از طريق نوار ابزار و يا توسط راست كليك كردن در
صفحه ترسيم و يا راست كليك كردن روي اسم آن قسمت در مروگر قابل دسترسي مي‌باشد. توجه داشته باشيد كه اجزاي زير قابل كپي نمي‌باشند:
قطعه پايه (Base Feature), فيلتها, پخ‌ها, پوسته‌ها, اجزايي كه طرح اصلي آن به لبه‌هاي قطعه بسته شده‌ است و نيز اجزايي كه با گزينه‌هاي
 To Plane, To Face و From to ايجاد شده است.
عبارت AMCOPYFEAT را در خط فرمان تايپ نمائيد.

كليدEnter را فشار دهيد.

حال بايد قطعه مورد نظر براي كپي برداري را انتخاب نماييم.
روي قطعه بالايي كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك نماييد.

در ادامه، لازم است محلي كه مي‌خواهيد نمايه روي صفحه فعال طراحي
قرار گيرد را مشخص كنيد. اين كار توسط دكمه چپ ماوس انجام مي‌شود و قبل از فشردن كليد Enter مي‌توان چند بار آن را تكرار كرد.
درمحل مشخص شده كليك كنيد تا قطعه كپي شده در وجه زاويه‌دار قرار گيرد.

كليدEnter را فشار دهيد.

به اين ترتيب، قسمت بالايي قطعه در سطح شيبدار آن نيز قرار گرفت. حتماً متوجه شديد كه كپي كردن قطعات روش سريع و مناسبي براي ايجاد اجزاي تكراري در يك قطعه به حساب مي‌آيد. ما در صفحه بعد، فايل جديدي را باز كرده‌ايم.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد ما مربعي  را به اضلاع  ايجاد كرده‌ايم. در ابتدا، آن را توسط دستور Extrude به اندازه يك واحد برجسته خواهيم كرد. 
روي دكمه Extrude در نوار ابزار كليك كنيد.

ما كليه مقادير پيش فرض در پنجره Extrusion را قبول مي‌كنيم. بنابراين، كافيست كه شما روي دكمه OK كليك كنيد.

با اينكه عمل برجسته سازي انجام شده است، اما از آنجا كه زاويه ديد ما كاملاً مستقيم ميباشد امكان مشاهده جسم بصورت سه بعدب وجود ندارد. بنابراين، بهتر است ادامه كار را در نماي ايزومتريك انجام دهيم.
عدد   را در خط فرمان تايپ كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

اكنون كه جسم در نماي ايزومتريك قرار گرفته است، مي‌خواهيم سوراخي در آن ايجاد كنيم.
روي دكمه Hole واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

ما در نظر داريم يك سوراخ مستقيم (Drilled) به وسيله دستور Hole به قطر . در قطعه ايجاد نماييم، به طوري كه فاصله آن از دو لبه پائيني, هر كدام  باشد.
روي كليد OK كليك كنيد.

براي انتخاب اولين لبه، در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

حالا بايد دومين لبه را انتخاب نماييد. براي اين منظور، در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

در ادامه، بايد محل مركز سوراخ را تعيين نماييد. 
در مركز صفحه (جايي كه با فلش قرمز مشخص شده است) كليك كنيد.

براي تعيين فاصله سوراخ از لبه  اول،  عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

به همين ترتيب، براي تعيين فاصله سوراخ از لبه دوم، عدد     را تايپ كنيد. تا سوراخ دقيقاً درمركز جسم قرار بگيرد.

كليد Enter را فشار دهيد.

براي خاتمه دادن به دستور Hole ، يك بار ديگر كليد Enter را بفشاريد.

حال مي‌خواهيم مكعب را با كمك دستور Shell به صورت جداره نازك با ضخامت .  تبديل كنيم. براي اين منظور لازم است وجه بالايي آن را برداريم.
دستور AMSHELL را در خط فرمان تايپ كنيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

پنجره Shell كه در حال حاضر باز شده است، براي ايجاد اجسام داراي جداره به كار ميرود. براي تعيين ميزان ضخامت جداره جسم (از داخل)،
عدد  .  را وارد كنيد.

روي كليد Add كليك نماييد.

پيغام Select faces to exclude در خط فرمان، براي تعيين وجوهي كه نبايد داراي ضخامت شوند ظاهر شده است.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز  (وجه بالايي مكعب) كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

كليد Enter را دو بار فشار دهيد.

يکبار ديگر كليد Enter را فشار دهيد.

پنجره Shell مجدداً باز شده است. كافيست كه شما روي كليد OK كليك كنيد تا جسم داراي ديواره نازك ايجاد شود.

براي مشاهده بهتر قطعه، روي دكمه Toggle Shading/Wireframe كليك كنيد تا جسم در حالت توپر ديده شود.

اگر بخواهيد سوراخ فقط در كف قطعه وجود داشته باشد، ميتوانيد ترتيب قرار گيري اجزا را در قسمت مرورگر تغيير داده و Hole را زير Shell قرار دهيد. براي اين منظور،  كليد چپ ماوس را روي عبارت  Hole كه با فلش قرمز مشخص شده است فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي عبارت Shell كه با كادر قرمز مشخص شده است بكشيد و كليد ماوس را رها نماييد.

به نتيجه كار توجه كنيد. شما با كمك روشهاي مرتب سازي اجزا در مرورگر، به نتيج بسيار جالبي دست خواهيد يافت بهتر است به عنوان تمرين، چند طرح مختلف را به همين ترتيب تغيير دهيد و نتايج بدست آمده را بررسي نماييد.

هنگامي كه در يك فايل كارمي‌كنيد, ممكن است بخواهيد چندين
قطعه جديد در داخل فايل ايجاد نماييد. در اين حالت نبايد از دستور
New Part File استفاده نماييد, زيرا اين دستور امكان ايجاد فقط يك قطعه منفرد را به شما ميدهد. بعد از ايجاد قطعه در داخل فايل، سه روش ديگر
براي ايجاد قطعات جديد وجود دارد.

اولين روش، استفاده از مرورگر MDT مي‌باشد, براي اين منظور، در يك ناحيه خالي ازمرورگر راست كليك كرده و از منوي باز شده گزينه New Part را انتخاب كنيد. به اين ترتيب، پيغام زير در خط فرمان ظاهر خواهد شد: Select on object or enter new part <part>  در اين حالت مي‌توانيد يك نام جديد براي قطعه تايپ كرده و يا براي قبول نام پيش فرض (part) , كليد Enter را فشار دهيد. با توجه به تنظيمات انجام شده در پنجره Mechanical Options ، پيشوند اسم قطعات،  part مي‌باشد. بعد از ساخت هر قطعه اسم آن درمرورگر ظاهر مي‌شود و بعد از پيشوند به ترتيب شماره رديف قطعه و شماره فايل قرار مي‌گيرد (مانند : Part-)

دومين روش، استفاده از دستور New part از نوار ابزار Part Modeling مي‌باشد. بعد از اين كار همان مراحل روش اول تكرار خواهد شد.
کليد Enter را فشار دهيد.

سومين روش ساختن يك قطعه جديد, مبتني بر يك قطعه موجود مي‌باشد. اما اين قطعه جديد نمونه‌اي از قطعه موجود نمي‌باشد و در اين حالت يك قطعه جديد تعريف شده است. براي ايجاد كردن قطعه‌ جديدي مبتني بر قطعه موجود، بايد از دستور (AMCATALOGE) Assembly Catalog استفاده كنيد. بعد  از وارد كردن اين دستور, پنجره Assembly Catalog ظاهر خواهد شد. در زير قسمت All, اسم تمام قطعات موجود نماش داده ميشود.
در اين حالت بايد بر روي نام قطعه‌اي كه مي‌خواهيد مبناي قطعه جديد باشد راست كليك نموده و گزينه Copy Definition را انتخاب كنيد. سپس اسم قطعه جديد را در پنجره ظاهر شده وارد نماييد. آنگاه به صفحه ترسيم باز خواهيد گشت. در آنجا جايي كه مي‌خواهيد قطعه قرار بگيرد را مشخص نماييد. اين قطعه جديد ايجاد شده هيچ ربطي به قطعه اصلي ندارد. مگر آنكه در به وجود آوردن آن ازمتغيرهاي عمومي استفاده شده باشد. دستور Assembly Catalog در فصل بعد بررسي خواهد شد.

نمونه‌ها (Instances) , يك كپي از قطعه موجود مي‌باشد, نمونه يك قطعه داراي همان اسم قطعه اصلي مي‌باشد, ولي شماره رديف آن طبق رديف موجود, در مرورگر تنظيم خواهد شد. يك نمونه از يك قطعه همان
خصوصيات بلوكها در اتوكد را دارا مي‌باشد. اگر يكي از قطعه‌هاي اصلي كپي شده يا تغيير يابند، اين تغيير بر روي نمونه‌ها نيز اعمال خواهد شد. براي ايجاد يك نمونه قطعه مي‌توانيد از دستور Copy دراتوكد استفاده نماييد. همچنين اين امكان وجود دارد كه روي اسم قطعه واقع در مرورگر راست كليك كنيد. در اين حالت اگر بخواهيد نمونه‌اي ايجاد كنيد كه
وابستگي به قطعه اصلي نداشته باشد، با كمك گزينه Copy Definition از دستور (AMCATALOG)Assembly Catalog ، اين كار قابل انجام است.

توجه داشته باشيد كه اگر در يك فايل چند قطعه مجزا موجود باشد, فقط قطعه فعال را مي‌توان ويرايش نمود. در صورتيكه بخواهيد عمل ويرايش را روي قطعه‌اي كه فعال نيست انجام دهيد، يك پيغام خطا با مضمون زير ظاهر خواهد شد:
Invalid Selection.keep trying . Bad Selection:
Please try again:

همنطور كه گفتيم، در هر زمان فقط يك قطعه مي‌تواند فعال باشد. شما مي‌توانيد از روي نام قطعه بفهميد كه آيا آن قطعه فعال است يا خير. درصورتيكه نام قطعه به رنگ خاكستري باشد، قطعه فعال نيست. ولي اگر به رنگ آبي باشد قطعه فعال مي‌باشد. براي فعال كردن يك قطعه كافي است بر روي قطعه در صفحه اصلي و يا روي اسم آن در مرورگر دو بار كليك نماييد. همچنين مي‌توانيد روي اسم قطعه راست كليك كرده و گزينه Active Part را انتخاب نماييد و يا دستورAMACTIVATE را در خط فرمان تايپ كنيد.. در صفحه بعد، ما فايل جديدي را براي شما باز مي‌كنيم.

بعد از ايجاد يك قطعه، ممكن است نياز به ايجاد قطعه ديگري داشته باشيد كه نسبت به قطعه اول قرينه باشد. يك قطعه ممكن است نسبت به صفحه كاري و يا يك خط قرينه باشد. اين خط مي‌تواند يك قاعده رسم شده در اتوكد باشد و يا خطي كه با دونقطه در MDT ايجاد شده است. دستور (AMMICROR) Mirror Part براي ايجاد قرينه از يك قطعه به كار ميرود. اين دستور را مي‌توانيد از طريق نوار ابزار و يا توسط راست كليك كردن در صفحه ترسيم و انتخاب آن از منوي فرعي  Part وارد نماييد.
كليد چپ ماوس را روي دكمه New Part واقع در  نوار ابزار فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه Mirror Part كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

در جواب پيغام Select Part to mirror در خط فرمان بايد قطعه را براي قرينه شازي انتخاب كنيد.
روي قطعه كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

شما ميتوانيد قرينه سازي را بر اساس يك صفحه مانند يكي از وجوه جسم و يا يك خط مانند يكي از لبه‌هاي جسم انجام دهيد. ما ميخواهيم عمل قرينه‌سازي حول وجه كناري جسم كه مشخص شده است انجام گردد.
روي وجه كناري كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

وقتي كه يك صفحه را انتخاب مي‌كنيد, آن صفحه به صورت خط چين ظاهر خواهد شد. شما مي‌توانيد صفحه خط‌چين شده را قبول و يا در بين صفحات بچرخيد.
براي تأييد انتخاب، كليد Enter را بفشاريد.

در اين مرحله اگر بار ديگر كليد  Enter را بفشاريد, ايجاد قطعه جديد پذيرفته خواهد شد. همچنين مي‌توانيد يك نام براي قطعه جديد تايپ كنيد تا قطعه جديد به آن نام ايجاد شود. اين قطعه تمام خصوصيات قطعه اصلي از جمله قيود و اندازه‌هاي آن را در برمي‌گيرد, ولي وابستگي نسبت به قطعه اصلي نخواهد داشت.
كليد Enter را دو بار فشاردهيد.

كليد Enter را فشاردهيد.

همانطور كه ديديد، قطعه جديد بصورت قرينه قطعه اصلي ايجاد گرديد. در فصل آينده خواهيد آموخت كه چگونه دو قطعه مجزا را به هم متصل كرده و ه اصطلاح آنها را Assemble نماييد. استفاده از دستور قرينه‌سازي در ساخت برخي از اجسام منظم و همگن بسيار كاربرد دارد. در صفحه بعد، ما يك فايل جديد را باز خواهيم كرد.

گاهي اوقات، لازم ميشود كه يك قطعه به دو يا چند قطعه كوچكتر تفكيك شده و جدا گردد. يكي از روشهاي تقسيم قطعات، استفاده از دستور (AMPARTSPLIT) Part Split مي‌باشد. اين دستور, قطعه را به دو قطعه در راستاي يك صفحه انتخابي, يا يك خط تقسيم كننده, قسمت مي‌كند. هر قطعه اجزايي خود را قبل از تقسيم محفوظ مي‌دارد ولي نمايه‌هايي كه قطعات ديگر را تشكيل مي‌دهند, توقيف (Suppress) خواهند شد.

براي اعلان دستور Part Split مي‌توانيد آن را از نوار ابزار و يا توسط راست كليك كردن در صفحه نمايش و انتخاب گزينه Part Split از منوي فرعي Placed Feature انتخاب نمائيد.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Hole از نوار ابزار فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر ماوس را روي كليد Part Split كه با فلش آبي مشخص ميشود برده و كليد ماوس را رها كنيد.

در ادامه، يك صفحه افقي را بعنوان صفحه جدا كننده انتخاب مي‌كنيم.
روي وجه افقي مياني، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد يك فلش براي نشان دادن جهت جدا سازي
در صفحه انتخاب شده به وجود آمده است. 
كليد Enter را براي تاييد فشار دهيد.

اكنون مي‌توانيد نام قطعه را وارد كنيد و يا نام پيش فرض را قبول نماييد.
كليد Enter را بفشاريد.

مشاهده مي‌كنيد كه قطعه به نام part - جدا شده است و مي‌توانيم آن را جابجا كنيم. ما در صفحه بعد كمي آن را جابجا مي‌كنيم.

در طي اين فصل، سعي بر آن شد كه شما را با برخي از تكنيكهاي پيشرفته مدلسازي كه ساخت اجسام پيچيده را آسانتر مي‌كنند آشنا نماييم. از اين پس، مباحث مورد تدريس ما به ساخت و ايجاد قطعات نمي‌پردازد، بلكه روشهاي اسمبل كردن قطعات يا تكنيكهاي نقشه‌كشي و كار با قطعات استاندارد آموزش داده خواهد شد. بنابر‌اين، شما بايد با تمرين مداوم و رسم انواع قطعات، خود را كاملاً به سطح يك طراح حرفه‌اي برسانيد. براي اين منظور فايلهاي نمونه ميتوانند به شما كمك زيادي نمايند. اين فايلها را ميتوانيد از طريق اينترنت يا كتابهاي الكترونيكي بدست آوريد.
شما در انتهاي اين فصل قرار داريد. روي كليد خروج كليك كنيد.

به همين ترتيب قطعات ديگري را  انتخاب و در محيط طراحي جايگذاري كرده‌ايم.
روي كليد OK كليك كنيد.

براي تغيير نما به حالت ايزومتريك، عدد       را تايپ كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

در هنگام كار ممكن است بخواهيد يك گروه از قطعات را به يك جزء
اسمبل تبديل كنيد. قطعات مي‌توانند زماني كه جزء اسمبل فعال است, داخل آن قرار بگيرند. قطعات موجود دريك جزء اسمبل مي‌توانند محلي يا خارجي باشند.

براي ايجاد جزء اسمبلي بايد دستور (AMNEW) را اعلان نماييد و گزينه Subassembly را انتخاب كنيد و يا بر روي كليد Subassembly New در نوار ابزار Assembly Modeling كليك كنيد. همچنين مي‌توانيد در صفحه طراحي راست كليك كرده و از منوي فرعي Assembly ، گزينه
New Assembly را انتخاب كنيد. سپس لازم است نامي براي جزء اسمبلي تعيين كرده و كليد Enter را بفشاريد.

براي فعال كردن يك جزء اسمبل مي‌توانيد روي نام آن درمرورگر
دابل كليك كنيد. وقتي كه يك جزء اسمبل فعال مي‌شود, تمام قطعات موجود در جزء اسمبلي فعال و قابل رويت خواهند بود و جزء اسمبلي‌هاي ديگر و نيز قطعات موجود در آنها قابل رويت نمي‌باشند. اين حالت تا زماني كه يك جزء اسمبلي, ايجاد و تمام قطعات آن بر روي هم سوار شده‌اند, باقي مي‌ماند. براي بازگشت به فايل اصلي كافي است بر روي آيكون واقع بر بالاي مرورگر
دابل كليك كنيد.

در بخش گذشته ياد گرفتيد كه چگونه چندين قطعه را در يك فايل اسمبلي وارد كنيد. اما در آن زمان قطعات هيچگونه بستگي به يكديگر نداشتند. به عنوان مثال اگر يك پيچ در داخل يك سوراخ قرار مي‌داديم و بعد از يك
سري عمليات سوراخ جابجا مي‌شد, پيچ به موقعيت جديدي كه سوراخ به آن جابجا شده تغيير مكان نمي‌يافت. در MDT براي رفع اينگونه مشكلات از قيدها استفاده ميشود.

قيدهاي اسمبلي, يك سري بستگي (رابطه) بين قطعات ايجاد مي‌كنند. به اين ترتيب طبق مثال پيچ و سوراخ، اگر سوراخ جابجا شود, به دنبال آن پيچ نيز جابجا مي‌شود. شما در فصل اول با قيدهاي هندسي بطور مختصر آشنا شديد. وقتي كه قيدهاي هندسي اعمال مي‌شوند, شماره اندازه‌گذاريها يا
قيود مورد نياز براي مقيد كردن كامل يك پروفيل را كاهش مي‌دهند. وقتي
كه قيود اسمبلي بر قطعات اعمال مي‌شوند, درجه آزادي (  DOF) آنها, كاهش مي‌يابد.

هر جسمي كه در فضا معلق باشد و بتواند آزادانه حركت كند، داراي  درجه آزادي مي‌باشد كه عبارتند از جابجايي در راستاي هر يك از محورهاي سه‌گانه مختصات و دوران حول آنها. هنگامي كه بر يك جسم قيدي اعمال مي‌شود, تعداد درجات آزادي آن كم مي‌شود. اولين قطعه‌اي كه اضافه يا ساخته مي‌شود, داراي درجه آزادي صفر است, كه قطعه پايه را ايجاد مي‌كند و مربوط به اصليترين قسمت يك اسمبلي, مي‌باشد. بقيه قطعات حركت وابسته‌اي, نسبت به اين قطعه خواهند داشت.

براي نمايش دادن درجات آزادي باقيمانده بر روي يك قطعه, بايد روي
قطعه مورد نظر در مرورگر راست كليك كرده و از منوي باز شده گزينه
DOF Symbol را انتخاب كنيد. همچنين، اين كار را مي‌توانيد با كمك نوار ابزار Assembly Modeling نيز انجام دهيد. به اين ترتيب، عددي درمركز جرم هر قطعه ظاهر مي‌شود, كه تعداد درجات آزادي آن قطعه را نشان مي‌دهد.
روي نام Pin - در مرورگر راست كليك كنيد.

از منوي باز شده گزينه DOF Symbol را انتخاب نماييد.

در حال حاضر عدد   در مركز قطعه Pin- قرار گرفته كه به معني وجود سه درجه آزادي براي آن ميباشد. البته با بزرگنمايي بيشتر قطعه، اين عدد واضحتر خواهد گرديد. عددي كه در مركز جرم قرار داده شده, بيانگر شماره رديف قطعه و مرورگر مي‌باشد. رنگهاي نشان داده شده نيز به عنوان نشاني براي درجه  آزادي مي‌باشد. هر رنگ به عنوان يك جهت (قيد) عمل ميكند و قابل تعويض مي‌باشد. اين كار با كمك دستور (CDGEIPS) انجام مي‌شود. براي مشاهده درجه آزادي يك قطعه در يك فايل متني, از دستور (AMLISTASSM) List Part Data استفاده كنيد. بعد از اعلان اين فرمان و انتخاب قطعه مورد نظر، ليستي از درجه آزادي آن قطعه كه بر روي جسم باقي مانده است را دريافت خواهيد كرد. 
برنامه نويس: قطعه pin - با كادر قرمز مشخص شود.

قبلاً آموختيد كه اولين قطعه‌اي كه در مرورگر ظاهر مي‌شود, قطعه اصلي (پايه) مي‌باشد. پيشنهاد مي‌شود قطعات را به همان ترتيبي كه اسمبل مي‌شوند, در داخل فايل قرار دهيد. درجه رديفها, داراي اهميت خاصي مي‌باشند . وقتي كه قيدهاي اسمبلي را اعمال مي‌كنيد, اگر قطعه‌اي داراي رديف درست و صحيح نباشد، مرورگر رديف جديدي را براي آن در نظر مي‌گيرد.

Line: مي‌تواند مركز يك كمان يا لبه دايروي يك لبه يا محور كاري انتخاب شود.

Normal: شامل برداري است كه عمود برصفحه و به سمت خراج مي‌باشد.

Plane: به وسيله صفحه وجه انتخابي دو خط غير هم راستا, سه نقطه غير هم راستا, يك خط و يك نقطه كه در يك راستا نباشند, تعريف مي‌شود.

Point: مي‌تواند نقطه انتهايي و مياني از يك خط ويا مركز يك كمان يا لبه دايره‌اي باشد.

offset: اصله بين دو نقطه يا خط يا صفحه و يا تركيبي از آنها را مشخص ميكند.

MDT داراي چهارنوع قيد براي عمل اسمبل كردن مي‌باشد كه عبارتند از قيدهاي  Flash, Insert, Angle و Mate . هر يك از اين قيدها توسط دستورات متناظر قابل دسترسي مي‌باشند, كه به ترتيب عباتند از :
 (AMANGLE) Angle , (AMFLASH) Flash , (AMMATE) Mate و
 (AMINSERT)Insert.  هنگامي كه دستورات قيدهاي اسمبلي را اجرا مي‌كنيد, هيچ پنجره‌اي باز نمي‌شود. در ادامه، شما را با هر يك از اين قيدها آشنا مي‌كنيم.
روي دكمه Assembly Modeling از نوار ابزارDesktop Main ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

سه نوع قيد از نوع Mate وجود دارد: 
-	قيد Mate Plane: عمودهايي را كه بر روي صفحات قطعات انتخابي وجود دارد پس از اسمبل كردن بر روي يكديگر قرار مي‌دهد.
-	قيد Mate Line: خط يا مركز كمانها و لبه‌هاي منحني موجود را روي يكديگر قرار مي‌دهد.
-	قيد Mate Point: دو نقطه (مانند مركز كمانها و نقاط انتهايي و مياني لبه‌هاي منحني) را روي يكديگر قرار مي‌دهد.

قيد بعدي Flash مي‌باشد. عمودهايي كه بر روي صفحات انتخاب شده وجود دارند, اشاره به همان جهتي دارند كه عمل اسمبل شدن انجام مي‌گيرد. به عبارت ديگر، پس از اسمبل كردن عمودها در يك جهت قرار مي‌گيرند و نقطه ابتدايي آنها هم تراز مي‌شود. قيد Angle نيز زاويه بين صفحات انتخاب شده را مشخص مي‌كند.
     روي دكمه D Assembly Constraints  واقع در نوار ابزار 
Assembly Modeling  ، كه با فلش قرمز مشخص شده است كليك كنيد.

در صورت استفاده از قيد Insert, با انتخاب لبه‌هاي دايره‌اي از دو نقطه متفاوت, خط مركزهاي آنها به صورت همراستا مقيد مي‌شوند. براي تمرين،
روي قيد Insert واقع در  نوار ابزار D Constraints كليك كنيد.

همانطور كه در خط فرمان مشاهده مي‌كنيد، بايد اولين لبه مدور را انتخاب نماييم.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

اكنون انتخاب اول انجام شده است. در صورتي كه دوباره كليك چپ ماوس را انجام دهيد، انتخاب شما تغيير خواهد كرد. براي تاييد انتخاب، كافيست كه
روي صفحه راست كليك كنيد.

حال مي‌خواهيم دومين لبه مدور را انتخاب نماييم. براي اين كار قطعه BRACKET- را انتخاب خواهم نمود.
روي قطعه مورد نظر كه با فلش قرمز مشخص شده است كليك كنيد.

توجه كنيد كه جهت فلش نرمال رو به بالا مي‌باشد كه مورد تأييد ماست. بنابراين نيازي به تغيير جهت نمي‌باشد.
مجددا روي محل قبلي کليک کنيد تا جهت فلش عوض شود.

روي صفحه راست کليک کنيد.

پيغام Enter Offset <> در خط فرمان براي تعيين ميزان فاصله دو قطعه از هم نمايش داده شده است. ما فاصله پيش فرض يعني صفر را قبول خواهيم كرد.
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد قطعه Yoke - در قطعه BRACKET قرار گرفته است و عمل Insert انجام شده است. در ادامه اين مبحث، با  كمك قيد Mate قطعه ديگري را مونتاژ خواهيم كرد.
روي دكمه Mate از نوار ابزار D Constraints كليك كنيد.

توجه داشته باشيد كه بسته به نوع شكل هندسي كه انتخاب مي‌كنيد,
 MDT انتخاب شما را تحليل خواهد نمود و به شما اجازه مي‌دهد تا تمام احتمالات را بررسي كرده و لبه يا نقطه ديگري را براي تعريف صفحه انتخاب نماييد. اگر شما وسط صفحه را انتخاب كنيد, مي‌توانيد بين تمام صفحات بچرخيد. در صورتيكه تنها يك لبه را انتخاب كنيد, مي‌توانيد بين تمام نقاط پاياني و نقطه مياني لبه و لبه‌هايي كه در صفحه و مجاورت آن قرار دارد بچرخيد و اگر يك لبه دايره‌اي را انتخاب كنيد, بين تمام محورها, نقاط مركزي و صفحات مماس بر لبه بچرخيد.
روي قطعه مكعب شكل (Spider-) كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد محور Work Axis نمايان شده است. براي تأييد،  روي صفحه راست كليك كنيد.

ما در صفحه بعد براي داشتن ديد بهتر، قطعات را با استفاده از ابزار
D Orbit چرخانده‌ايم.

حال در جواب سوال Select Second Set of geometry بايد دومين قطعه را نيز انتخاب كنيم.
روي قطعه مشخص شده توسط فلش قرمز (Yoke -) كليك كنيد.

توجه ‌كنيد كه خط محوري جهت اشتباهي را نشان مي‌دهد. براي تصحيح جهت محور از كليد چپ ماوس استفاده خواهيم كرد. البته ما خودمان قطعه را با ابزار D orbit چرخانده‌ايم.
 بار روي طرح (محل مشخص شده با فلش قرمز) كليك كنيد تا جهت محور به شكل دلخواه در آيد.

يك بار ديگر روي صفحه كليك كنيد.

براي تاييد انتخاب، روي صفحه راست كليك كنيد.

مجدداً پيغام Enter Offset <> در خط فرمان ديده ميشود. براي قبول اندازه صفر كه حالت پيش فرض مي‌باشد، كليد Enter را بفشاريد.

براي مشاهده بهتر شكل، روي كليد Toggle Shading/Wrie fram كليك نماييد.

به همين ترتيب مي‌توانيم تمام قطعه را با كمك قيدهاي موجود مونتاژ نماييم.
روي كليد Close  (كليد *) از نوار ابزار  D Constraints كليك كنيد تا بسته شود.

بعد از اينكه قيدهاي اسمبلي را اعمال كرديد, ممكن است كه بخواهيد قطعات را ويرايش, حذف و يا جايگزين كنيد. براي اين كار لازم است در قسمت مرورگر، بر روي اسم قيد دابل كليك كنيد تا پنجره Edit D Constraint ظاهر شود. اين پنجره به شما اجازه مي‌دهد, تا قيود موجود را ويرايش نماييد. در صفحه بعد، ما فايل جديدي را باز خواهيم كرد.

بعد از اينكه يك فايل اسمبلي ساخته شد, ممكن است بخواهيد همه قطعات را در موقعيت‌هاي مختلف شبيه به يك نماي انفجاري (Exploded View) نمايش دهيد و يا قطعات خاصي را در نماهاي ترسيمي (Draw View) نامرئي كنيد. براي اين كار مي‌توانيد يك صحنه دلخواه ايجاد نماييد. محدوديتي براي تعداد صحنه در يك فايل نمي‌باشد. در MDT اين امكان وجود دارد كه صحنه‌هاي (Scene) مختلف را براي ايجاد نماهاي ترسيم بوجود آورديد. 
روي دكمه Scene واقع در نوار ابزار Desktop Main كليك كنيد.

دستور (AMNEW)Create Scene را, از نوار ابزار Scenes وارد نماييد و يا درصفحه ترسيمي, راست كليك كرده و از منوي باز شونده Assembly گزينه New Scene را انتخاب كنيد.
روي دكمه New Scene واقع در نوار ابزار Scene كليك كنيد.

در اين مرحله نام اسمبلي كه مي‌خواهيد صحنه را از آن ايجاد كنيد, تايپ نموده يا با فشردن كليد Enter حالت پيش فرض را قبول كنيد. به اين ترتيب، پنجره Create Scene ظاهر خواهد شد.
كليد Enter را بفشاريد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Create Scene  ظاهر شده است.
روي قسمتهاي مختلف اين پنجره كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Target Assembly: اين ليست باز شونده براي انتخاب  مدل اسمبلي مورد نظر به كار مي‌رود.

Scene Name: نام صحنه ايجاد شده در اين قسمت تعيين مي‌گردد.

Scene Explosion Factor: در اين قسمت, ضريب گستردش صحنه را درج مي‌نماييد. ضريب گستردگي (Explosion Factor) ضريبي است كه بر طبق آن، قطعات موجود در صحنه از يكديگر فاصله مي‌گيرند.

Synchronize Visibility with Target Assembly:با انتخاب اين گزينه, قابليت رويت قطعات در حالت اسمبلي, يا قابليت رويت آنها در صحنه ايجاد شده, مشخص مي‌شود.

بهتر است نام صحنه را تغيير دهيم. براي اين منظور، روي جعبه متن Scene Name دابل كليك كنيد.

عبارت     Assembled     را تايپ نماييد.

فقط كدهايي كه به دو روش Mate و Insert مقيد شده‌اند, به وسيله ضريب گسترش صحنه به طور خودكار جابجا مي‌شوند. توجه داشته باشيد قطعه‌اي كه در ابتداي مرورگر ظاهر مي‌شود, به صورت غير متحرك و ثابت باقي مي‌ماند و قطعات ديگر در اطراف آن حركت مي‌كنند.
روي كليد OK كليك كنيد.

اگر يك قطعه به صورت خودكار حركت نكند, مي‌توانيد از دستور (AMTWEAK) Add Tweak براي جابجايي قطعات استفاده كنيد. در ادامه مي‌خواهيم صحنه جديدي با نام Exploded ايجاد نماييم.
روي دكمه Scene New ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

براي ادامه كار، كليد Enter را فشار دهيد.

عبارت    Exploded     را به عنوان نام صحنه تايپ كنيد.

با استفاده از گزينه Explosion Factor كه مربوط به ضريب گستردگي مي‌باشد، مي‌توانيد فاصله بين قطعات موجود در صحنه را تعيين نماييد. 
روي جعبه متن Explosion Factor دابل كليك كنيد.

عدد        را تايپ كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، اسمبلي ما با فاصله جديد قطعات نمايش داده شده است. به علت اينكه تمامي اجزاي اين اسمبل ديده نمي‌شود, ما در صفحه بعد با استفاده از ابزار Zoom صحنه را كوچكنمايي كرده‌ايم.

براي اينكه بفهميد, كدام صحنه فعال مي‌باشد, ميتوانيد به مرورگر نگاهي بياندازيد. صحنه‌هايي كه غيرفعال باشند, در مرورگر با زمينه خاكستري رنگ نمايش داده ميشوند, همچنين در گوشه پايين سمت چپ MDT نام صحنه جاري بيان شده است. براي آنكه يك صحنه غيرفعال را فعال نماييد، كافيست روي نام آن در مرورگر دابل كنيد، براي مثال،  روي نام صحنه Assembled دابل كليك كنيد.
برنامه نويس: اطراف عبارت Scene Assembled در گوشه پايين سمت چپ، كادر قرمز

وقتي كه يك صحنه ايجاد شد, شما مي‌توانيد آن را كپي كرده و يك اسم ديگر به آن نسبت دهيد. به اين ترتيب همه خصوصيات مربوط به صحنه اصلي به صحنه جديد كپي خواهد شد. براي اعلان اين دستور، از فرمان (AMCOPYSCENE) Copy Scene استفاده مي‌شود. براي حذف كردن يك صحنه ميتوانيد از دستور (AMDELETE)Delete Scene استفاده كرده و سپس نام صحنه مورد نظر را تايپ نموده و كليد Enter را فشار دهيد.

در طي اين فصل، روشهاي اسمبل كردن قطعات موجود در طرح را آموخته و فرا گرفتيد كه چگونه قطعات را با كمك قيدهاي اسمبلي به هم متصل نماييد. همچنين، نحوه ايجاد و استفاده از صحنه‌هاي مختلف نيز به شما آموزش داده شد.
شما در انتهاي اين فصل قرار داريد، روي كليد خروج كليك كنيد.