Mechanical Desktop

توجه: به دلیل آنکه مالکین سایت مایل به ارائه متن تایپ شده نیستند، آن را به صورت کاملا به هم ریخته در این قسمت قرار داده اند. برای دسترسی به مطالب آموزشی، از سایت www.learninweb.com استفاده کنید.
در فصل قبل، آموختيد كه چگونه چندين قطعه را در يك فايل ايجاد كنيد. در اين فصل، روشها و تكنيك‌هاي مونتاژ (اسمبل) قطعات را ياد خواهيد گرفت. يك فايل اسمبلي به فايلي گفته ميشود كه داراي بيش از يك قطعه منفرد باشد. قطعات يك فايل اسمبلي شده ممكن است كه قطعات محلي (موجود در داخل همان فايل) و يا قطعه‌هاي خارجي و يا شامل هر دو نوع باشد.  
 
  دو روش براي طراحي فايلهاي مونتاژ شده (اسمبلي) وجود دارد: 
-	روش از بالا به پائين 
-	روش از پائين به بالا
شما در طي اين فصل نحوه استفاده از هر دو روش را  فراگرفته و همچنين مي‌آموزيد كه از انواع قيدها براي كنترل قطعات استفاده نماييد. MDT از يك تحليل‌گر قدرتمند براي مقيد كردن قطعات استفاده مي‌كند. اين نوع اسمبل كردن (مونتاژ كردن) به يك رابط بين انواع مختلف مكانيزم نياز دارد.
 
  قبل از شروع كار اسمبل كردن, نگاهي به قسمت Assembly از پنجره Option مي‌اندازيم. زيرا گزينه‌هاي موجود در اين قسمت براي تعيين خصوصيات كلي عمل مونتاژ مهم مي‌باشند.
روي دكمه Option واقع در قسمت پايين مرورگر كليك كنيد. 
 
روي برگه AM : Assembly كليك كنيد. 
 
   همانطور كه مشاهده مي‌كنيد برگه AM : Assembly فعال شده است و از دو قسمت كلي  Assembly Options در سمت چپ و Options Scene در سمت راست تشكيل شده است. 
    روي هر يك از گزينه‌هاي اين پنجره كه داخل كادر قرمز قرار دارند كليك
نماييد تا اطلاعات بيشتري در مورد آن گزينه بدست آوريد. سپس براي ادامه، روي كليد OK كليك كنيد تا پنجره Options بسته شود.

View Restore with Assembly Activation: 
با انتخاب اين گزينه، قطعات به موقعيت مقيد شده خود در زمان فعال شدن، اسمبلي, جابجا مي‌شوند.

Update Assembly as Constrained: 
انتخاب اين گزينه موجب مي‌گردد قطعات به قيدهاي اسمبلي اعمال شده جابجا ‌شوند. در صورت عدم انتخاب اين گزينه, عمل اسمبلي كردن نياز به بروزرساني (Update) دارد تا قيدهاي جديد در نظر گرفته شوند.

Update External Assembly Constraints: 
وقتي كه اين گزينه تيك زده شود، با ويرايش قيود فايل‌هاي خارجي نيز بروزرساني (Update) خواهند شد.

Lock Purging when Saving Assembly: 
با انتخاب اين گزينه، فايلهاي قفل شده در هنگام ذخيره فايل اسمبلي حذف مي‌شوند.

Attach and Insert Parts: براي وارد كردن يك قطعه, ميتوانيد يكي از حالتهاي قرارگيري در مركز هندسي قطعه موجود و يا قرارگيري در نقطه انتخابي توسط كاربر را انتخاب كنيد كه گزينه‌هاي مربوط به اين دو انتخاب در اين قسمت قرار دارد.

Naming Prefix: در اين قسمت نام پيش فرضي براي اجزاي مونتاژ تعيين مي‌كنيد. هر جزء اسمبل بعدي نيز با يك عدد ضميمه مي‌شود.

Lock part positions when a suppressed feature is encountered:
وقتي اين گزينه تيك زده مي‌شود, هر قطعه كه داراي اجزاي توقيف شده و قيدهاي اسمبلي اعمال شده باشد, در صحنه‌هاي مختلف قفل مي‌شود. اما اگر اين گزينه انتخاب نشود، يك قطعه آزاد خواهد بود به هر طرف كه قيدهاي اسمبلي بر آن اعمال شده‌اند, جابجا شود.

Update Scene as Modified: در صورت انتخاب اين گزينه، قطعات در هر صحنه با اعمال قيدهاي اسمبلي جابجا مي‌شوند.

Naming Prefix (Scene): در اين قسمت يك نام پيش فرض براي صحنه‌هاي در حال ساخت تعيين مي‌گردد.
 
  همانطور كه در فصول گذشته بحث شد, MDT به صورت پيش فرض در حالت اسمبلي راه‌اندازي مي‌شود. هنگامي كه شما كار در يك فايل جديد را آغاز مي‌كنيد، بخش Model در مرورگر فعال مي‌شود. در حالت مدلسازي مي‌توانيد يك قطعه منفرد يا چندين قطعه جداگانه ايجاد نماييد.

روش اسمبل كردن از بالا به پايين, اشاره به روش مونتاژي دارد كه در آن، تمام صفحات در يك فايل قرار داده شده‌اند. به عبارت ديگر, هر قطعه ساخته مي‌شود بدون آنكه در سطح بالايي مونتاژ گردد. اين قطعات بعداً بعنوان مرجع به صورت آشكار, براي اسمبل كردن مورد استفاده قرار مي‌گيرند. مزيت استفاده از اين روش آن است كه تمام قطعات در يك فايل ذخيره شده و اداره كردن آنها در يك فايل به سادگي قابل انجام است.

اسمبل از پايين به بالا, بيانگر آن است كه تمام قطعات مورد نظر در فايلهاي جداگانه ساخته شده و براي عمل كردن از فايلهاي مختلف به صورت نمونه, فراخواني مي‌شوند. مزيت استفاده از روش پايين به بالا آن است كه اندازه فايل ايجاد شده خيلي كوچكتر از فايل ايجاد شده در حالت قبلي بوده و نيز از فايل اسمبل ايجاد شده و قطعات ديگر, مي‌توان براي اسمبل كردن‌هاي جديد, استفاده نمود. هر كاربر مي‌تواند براي ساختن قطعات اسمبل شده بسته به نوع كار خود از بهترين روش استفاده مي‌كند.

بر طبق آنچه كه گفتيم، زماني كه چندين فايل محلي در يك فايل وجود داشته باشد، لازم است عمل اسمبل كردن از بالا به پايين انجام شود. اگر مي‌خواهيد چندين قطعه را در يك فايل منفرد ايجاد كنيد, نبايد دستور
New Part از منوي File را به كار ببريد. اين دستور به شما فقط اجازه ايجاد يك قطعه منفرد در يك فايل را مي‌دهد.

در MDT مي‌توانيد تعداد زيادي فايل (تا حدي كه نياز داريد), باز كنيد و اين قابليت وجود دارد كه صفحه نمايش مي‌تواند به تعداد تمام قطعه‌ها و فايلهاي باز شده تقسيم شود. همچنين شما مي‌توانيد از بين فايلهاي باز شده فايل مورد نظر را انتخاب كرده و آن را ويرايش نماييد. به كمك محيط پروفايلهاي چندگانه، مي‌توانيد توسط فشردن كليد ماوس و كشيدن آن، محتواي يك فايل را به يك فايل ديگري منتقل كنيد. بنابراين وقتي كه آن فايل را باز مي‌كنيد قطعه كپي شده را در آن فايل خواهيد ديد. فايل كپي شده در فايل ديگر هيچگونه رابطه‌اي با فايل اصلي ندارد.

در اينجا ما خودمان دو فايل را براي شما باز كرده‌ايم. براي مشاهده همزمان هر دو فايل، از منوي Window استفاده مي‌كنيم.
منوي Window را باز كنيد.

در اين منو، گزينه‌هاي Tile Horizontally و Tile Vertically ، محيط طراحي را بصورت افقي يا عمودي به تعداد فايلهاي باز شده تقسيم كرده و همگي را نمايش ميدهند. انتخاب گزينه Cascade موجب ميگردد كه هر يك از فايلها بصورت يك پنجره جداگانه بازشده و به ترتيب در زير ديگري قرار بگيرند.
گزينه Tile Horizontally  را انتخاب نماييد.

مشاهده مي‌كنيد كه نحوه نمايش فايلها تغيير كرده است. براي تمرين، مي‌خواهيم قطعه موجود در فايل بالايي را به فايل پائين كپي كنيم.  براي اين منظور، ابتدا روي قطعه فايل بالايي كليك كنيد تا انتخاب شود.

كليد راست ماوس را روي قطعه انتخاب شده، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را به محيط طراحي فايل پائين، كه با كادر قرمز مشخص شده است ببريد و كليد ماوس را رها كنيد. 
برنامه‌نويس: كليد صفحه بعد فعال باشد.

به اين ترتيب، يك منوي ميانبر باز شده كه از طريق گزينه‌هاي موجود در آن ميتوانيد نوع عمل كپي را تعيين كنيد. براي آشنايي بيشتر با گزينه‌هاي منوي باز شده، روي هر يك كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه يه صفحه بعد برويد.

Copy Here: قطعه در محل اشاره‌گر ماوس در فايل كپي شده و به صورت يك قطعه مجزا تعريف مي‌گردد.

Paste as Block: قطعه در فايل كپي شده و بعنوان يك بلوك تعريف گردد. (براي آشنايي با بلوكها ميتوانيد به CD آموزش مقدماتي  AutoCAD انياك مراجعه كنيد.)

Paste to Orig Coords: قطعه در همان مختصاتي كپي مي‌شود كه در فايل اصلي در آن قرار داشت.

Cancel: اين فرمان ترتيب تمام دستورات را باطل مي‌كند.

از منوي باز شده گزينه Copy Here را انتخاب نماييد.

هنگامي كه شما بر روي اسمبل كردن قطعه‌اي كارمي‌كنيد, نياز خواهيد داشت اسم قطعات را عوض كنيد و يا ببينيد كه چه قطعه‌هايي در يك فايل وجود دارد و كدام قطعه خارجي و كدام محلي است و يا يك نمونه يا مرجع داخل اسمبل خود قرار دهيد. دستور  Assembly Catalog كه قبلاً با آن آشنا شديد، تمام اين كارها را انجام مي‌دهد. براي بررسي اين موضوع، ما خودمان فايل جديدي را در صفحه بعد براي شما باز خواهيم نمود.

براي اعلان دستور Assembly Catalog مي‌توانيد در خط فرمان، عبارت AMCATALOG را وارد نماييد و يا با كليك بر روي آيكون  Catalog واقع در زير جدول مرورگر, اين دستور را فعال كنيد و يا بر روي صفحه نمايش
راست كليك كرده و از منوي باز شده, منوي فرعي Assembly و سپس گزينه Catalog را انتخاب نماييد.
روي دكمه Catalog واقع در پانل مرورگر كليك كنيد.

در اين پنجره شما مي‌توانيد بفهميد كه چه قطعاتي در يك فايل موجود مي‌باشد. همچنين مي‌توانيد يك قطعه نمونه, يا مرجع را وارد كنيد. پنجره شامل دو برگه All  و External است. جدول مربوط به برگه External ، همه فايلهاي خارجي كه به اين فايل جاري اسمبل شده, ملحق شده است را نشان مي‌دهد.
روي برگه All كليك كنيد.

جدول مربوط به برگه All ، تمام فايلهاي خارجي ملحق شده به فايل جاري اسمبل شده را در سمت چپ و فايلهاي محلي موجود در فايل جاري اسمبلي شده را در سمت راست نشان مي‌دهد. اگر در فايل اسمبل شده فايلهاي محلي موجود باشد, شما مي‌توانيد بر روي اسم قطعه راست كرده و از گزينه‌هاي
منوي باز شده براي مديريت آن قطعه استفاده نماييد.
روي عبارت  Part راست كليك كنيد.

براي آشنايي بيشتر با گزينه‌هاي منوي باز شده، روي هر يك كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه يه صفحه بعد برويد.

Instance: يك نمونه از قطعه (مانند ساختن بلوك در اتوكد) ايجاد مي‌كند. اگر نمونه تغيير كند, قطعه نيز تغيير خواهد كرد.

Copy Definition: يك قطعه جديد مبتني بر يك قطعه انتخاب شده مي‌سازد. اين قطعه هيچگونه بستگي به قطعه اصلي ندارد.

Rename Definition: به قطعه انتخاب شده يك نام جديد مي‌دهد.

Replace: قطعه انتخاب شده را به جاي قطعه ديگر, در فايل جاري قرار مي‌دهد. قطعه انتخاب شده اسم خود را حفظ مي‌كند, ولي شكل هندسي آن با قطعه جديد, جايگزين مي‌گردد.

Externalize: قطعه انتخاب شده را بيرون فايل جاري, در يك فايل جديد ايجاد مي‌كند. اين فايل جديد به فايل جاري متصل مي‌باشد.

Remove: قطعه انتخاب شده را حذف مي‌كند.

براي خارج شدن از اين پنجره، روي كليد Cancel كليك نماييد.

روش اسمبلي كردن از پايين به بالا, زماني مورد استفاده قرار مي‌گيرد كه فايلهاي مرجع در فايل اسمبلي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. براي استفاده از اين روش, لازم است قطعات مورد نياز را دريك فايل منفرد ايجاد كنيد. در ادامه اين فصل به بررسي اين روش مي‌پردازيم. در صفحه بعد، ما يك فايل خالي براي شما باز خواهيم كرد.

روي دكمه Catalog واقع در مرورگر كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، پنجره Assembly Catalog ظاهر شده است و بخش  External در حالت انتخاب است. اين بخش به دو قسمت اصلي تقسيم مي‌شود: 
- قطعه و اجزاي اسمبلي تعريف شده, در قسمت چپ قرار دارد كه فايلهاي موجود در شاخه جاري نشان مي‌دهد. 
- قسمت سمت راست بخش مربوط به كل شاخه‌ها مي‌باشد و شاخه‌هايي كه فايلها در آنها يافت مي‌شوند را نشان مي‌دهد. معمولاً همه شاخه‌هاي موجود ظاهر نخواهند شد, بلكه آنهايي كه اهميت بيشتري دارند به صورت پيش فرض نمايش داده مي‌شوند.
در كادر Directories (داخل كادر قرمز) راست كليك كنيد.

منوي باز شده، براي مديريت و پيمايش شاخه‌ها كاربرد دارد.
براي آشنايي بيشتر با گزينه‌هاي منوي باز شده، روي هر يك كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه يه صفحه بعد برويد.

Add Directory: يك مرورگر ظاهر خواهد شد كه به شما اجازه ايجاد يك شاخه جديد با نام دلخواه را خواهد داد.

Release Directory: شاخه انتخابي را از تنظيم جاري شاخه‌ها خارج مي‌كند.

Browse & Attach: به شما اين اجازه را مي‌دهد كه فايلها را به صورت انفرادي از هر شاخه كه مايليد، انتخاب نماييد.

Release All: همه شاخه‌ها را از تنظيمات تعيين شده براي شاخه‌ها خارج خواهد كرد.

Include Subdirectories: همه زيرشاخه‌ها (شاخه‌هاي فرعي) را به صورت ليست درمي‌آورد. اين گزينه قبل از افزودن يك شاخه جديد، احتياج به تنظيم دارد.

براي تمرين، مي‌خواهيم مسير فايلهاي اين فصل را تعيين نماييم.
روي گزينه Add Directory كليك كنيد.

ما خودمان شاخه درايو G را باز كرده‌ و فقط كافي است كه شما شاخه مورد نظر را انتخاب و تاييد نماييد. توجه داشته باشيد كه در هر كامپيوتري ممكن است فايلها در درايو و شاخه خاصي قرار داشته باشد.
روي شاخه AsnbV كه ا فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

روي كليد OK كليك كنيد.

توجه كنيد كه فايلهاي شاخه انتخاب شده در ليست سمت چپ قرار گرفته‌اند. براي ديدن يك تصوير پيش نمايش از يك فايل، كافيست بر روي
نام آن فايل كليك كنيد. به اين ترتيب، در كادر Preview پيش نمايشي از آن فايل يك عكس مختصر ظاهر خواهد شد. 
در قسمت خالي پائين ليست فايلها (محل مشخص شده با كادر قرمز)،
راست كليك كنيد.

توسط اين منو، فايلها مي‌توانند برحسب حروف الفبا (Alphabetical) يا زمان ذخيره‌سازي (Chronological) آن فايل رديف شوند.
روي گزينه Sort Chronological كليك كنيد.

براي داخل كردن يك فايل به طرح، مي‌توانيد بر روي نام آن دابل كليك كنيد. بعد از آن به ناحيه ترسيمات بازخواهيد گشت, تا نقطه‌اي را كه مي‌خواهيد قطعه در آن قرار گيرد, انتخاب نماييد.
روي فايل CRANK كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك نماييد.

حال بايد نقطه‌اي را كه مي‌خواهيد قطعه در آن محل قرار گيرد را تعيين نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

شما ميتوانيد به هرتعداد كه بخواهيد در طرح كليك كرده و نمونه‌اي از اين قطعه را در آن قرار دهيد و در انتها، لازم است كليد Enter را بفشاريد.

ملاحظه مي‌كنيد كه پنجره Assembly Catalog مجدداً باز شده است تا قطعات ديگر را نيز انتخاب كنيد.ما براي تكراري نشدن كار،  
در طي اين فصل، تكنيكهاي پيشرفته مدلسازي شامل توقيف كردن اجزاء، ايجاد قطعات پوسته‌اي، تقسيم كردن قطعات به دو يا چند قطعه و تركيب چند قطعه در يك قطعه را خواهيد آموخت. براي شروع، به بحث توقيف نما

قابليت توقيف اجزاء (Feature Suppression) , كارايي و توان ايجاد قطعه را افزايش مي‌دهد. توقيف اجزاء مانند نگه داشتن موضوعات در لايه‌ها عمل مي‌كند. عمل توقيف مي‌تواند در مورد قطعات خيلي ساده مورد استفاده قرار گيرد, به طوريكه ميزان كارايي را افزايش دهد. همچنين اين عمل
مي‌تواند مراحل ايجاد قطعه را در فرايند ساخت و توليد نشان دهد و نمايش و مشاهده وجوه و لبه‌هايي كه طرف ديگر آن قابل رويت نيست را امكان پذير نمايد.
 
براي مثال، اگر بخواهيد محل تقاطع يك لبه را كه گرد شده است اندازه‌گذاري نمائيد, مي‌توانيد قطعه Fillet شده را توقيف كرده و بعد از انجام اندازه گذاري آن را از توقيف خارج نماييد. سه راه براي توقيف اجزا و از توقيف خارج كردن آنها وجود دارد كه در صفحه بعد آن را شرح خواهيم داد.
 
   راه‌هاي دسترسي به دستورات توقيف اجزا عبارتند از:
-	راست كليك بر روي نام قطعه درمرورگر و انتخاب گزينه Suppress 
-	راست كليك بر روي صفحه كاري و انتخاب گزينه Suppress by type از منوي فرعي Edit Features 
-	استفاده از دكمه‌هاي توقيف (Suppression) از طريق نوار ابزار 
Part Modeling 
ما براي تمرين، راه دوم را مورد استفاده قرار مي‌دهيم.
روي صفحه و داخل محيط طراحي راست كليك كنيد.
 
منوي فرعي Edit Features را باز كنيد.
 
همانطور كه مشاهده مي‌كنيد در اين منو گزينه‌هاي Suppress و Unsuppress كه مرتبط با عمل توقيف هستند وجود دارند.
از منوي فرعي باز شده، گزينه Suppress by Type را انتخاب نماييد.
 
اكنون ميتوانيد در پنجره Suppression by Type اجزاي مورد نظر خود را بر اساس نوع آنها توقيف نماييد. براي مثال، ما ميخواهيم كليه سوراخها، لبه‌هاي گرد و پخها را توقيف كنيم. بنابراين، به ترتيب  روي گزينه‌هاي Holes ، Fillets  و Chamfers كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد تا انتخاب شوند.
 
روي كليد OK كليك كنيد.

در خط فرمان، پيغامي مبني بر اعمال دستور Suppression ديده ميشود. از آنجا كه پاسخ پيش فرض، Yes ميباشد، لذا كافيست كليد Enter را بفشاريد.

هنگامي كه يكي از اجزاي طرح توقيف مي‌شود، علامت مربوط به آن قسمت در مرورگر به رنگ خاكستري تيره درمي‌آيد و خاموش مي‌گردد. به اين ترتيب، تمام اجزاي اين قطعه در حالت توقيف در آمده‌اند و قابليت ويرايش بر روي
آنها وجود ندارد.
برنامه نويس: قسمت Browser در كادر قرمز

وقتي قطعه‌اي را ايجاد مي‌كنيد ممكن است بخواهيد همه ابعاد آن را به يك نسبت بزرگ و يا كوچك نماييد و يا آن را مثلاً از ابعاد ميلي‌متري به اينچ تبديل نماييد. دستور (SCALE)Scale Part در مكانيكال اين كار را انجام مي‌دهد. بعد از وارد كردن اين دستور, بايد قطعه يا قطعات مورد نظر را انتخاب كنيد و سپس كليدEnter را فشار داده و در آخر نقطه مبنا را انتخاب نماييد. براي تفهيم كامل اين موضوع، ما در صفحه بعد فايلي را براي شما باز كرده‌ايم.

نقطه مبنا, نقطه‌اي است كه قطعه بر اساس آن مقياس مي‌شود. پس از انتخاب نقطه مبنا، مي‌توانيد ضريب بزرگنمايي (Scale Feature) را وارد كنيد. اعداد بزرگتر از يك, اندازه قطعه را افزايش داده و اعداد كوچكتر از يك، اندازه
ابعاد را كاهش مي‌دهند. زاويه‌ها در اين دستور هيچ تغييري نمي‌كنند. براي مثال اگر مقدار زاويه‌اي  درجه باشد, بعد از اعمال دستور نيز ثابت خواهد ماند. 
     كليد چپ ماوس را روي دكمه New Part واقع در نوار ابزار 
Part Modeling، كه با فلش قرمز مشخص شده است، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه Scale Part ، كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

همانطور كه از پيغام خط فرمان متوجه ميشويد، نوبت به انتخاب اشياء مورد نظر است.
روي قطعه كليك كنيد.

براي اتمام انتخاب قطعه، كليد Enter را فشار دهيد.

مشاهده مي‌كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده است. در اين مرحله بايد نقطه مبنا را انتخاب كنيد.
درمحل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

بسيار خوب, نقطه مبنا انتخاب شد. در اين حالت اگر ماوس را حركت دهيد، شكل قطعه به طور مكرر رسم خواهد شد. شما همچنين مي‌توانيد يك مقدار عددي را براي مقياس رسم وارد كنيد.     
عدد   .    را تايپ نماييد.

كليد Enter را فشار دهيد.

گاهي ممكن است نياز به ايجاد كردن مجدد يك قطعه با ديواره‌هاي نازك پيدا كنيد. راحتترين راه براي ايجاد يك قطعه با جداره نازك، ساختن قطعه به صورت كامل و سپس استفاده از دستور Shell مي‌باشد.
روي كليد Open كليك كنيد.

دستور Shell مواد داخل قطعه را خالي مي‌كند و قطعه, بصورت جداره نازك درمي‌آيد. هر قطعه فقط يك بار مي‌تواند تحت اين دستور واقع شود, ولي هر وجه از قطعه مي‌تواند ضخامت متفاوتي با بقيه داشته باشد. اگر قسمتي از
قطعه  كه داراي ضخامت كمي باشد در هنگام پوسته كردن قطعه باريكتر ‌شود، دو وجهي كه بر هم مماس هستند در هنگام عمل پوسته سازي هر دو به يك
اندازه نازك مي‌شوند.
روي فايل  - TU دابل كليك كنيد.

براي وارد كردن دستور (AMSHELL)Shell مي‌توانيد روي كليد مربوط به آن در نوار ابزار كليك كنيد و يا توسط راست كليك كردن در صفحه نمايش و انتخاب گزينه Shell عمل نماييد. بعد از وارد كردن دستور, پنجره Shell ظاهر خواهد شد.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Hole كه با فلش قرمز مشخص شده است، فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي دكمه Shell ، كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Shell باز شده است.
روي هر يك از قسمتهاي مختلف اين پنجره كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Inside: ضخامت پوسته را از لبه خارجي قطعه, به سمت داخل درنظر
مي‌گيرد و بقيه را خالي مي‌نمايد.

Outside: ضخامت پوسته را از لبه خارجي قطعه, به سمت خارج درنظر مي‌گيرد و بقيه را خالي مي‌نمايد.

Mid-Plane: ميزان ضخامت پوسته را كه بستگي به مقدار داده شده دارد تعيين مي‌كند. نيمي از آن داخل قطعه و نيم ديگر در خارج از آن ايجاد مي‌شود.

Add:  با اين كليد مي‌توانيد وجوهي كه مي‌خواهيد باز شود را انتخاب كنيد.

Reclaim:  با استفاده از اين كليد, وجوهي كه به عنوان وجوه باز در نظر گرفته شده‌اند را مي‌توان به صورت وجوه بسته درآورد.

Thickness:  به كمك اين گزينه ضخامتهاي مختلف وجوه قطعه قابل تعيين ميباشد.

New: با كمك اين كليد مي‌توانيد ضخامتهاي متفاوتي را براي وجوه مورد نظر كه به وسيله Add آنها را انتخاب كرده‌ايد, در قسمت Thickness وارد كنيد.

Delete:  با اين كليد وجهي را كه مي‌خواهيد به ضخامت قبلي خود باز گردد, انتخاب مي‌كنيد.

Add:  با اين كليد مي‌توانيد وجه يا وجوهي كه مي‌خواهيد ضخامتشان تغيير كند انتخاب نماييد.

Reclaim: با انتخاب اين كليد مي‌توانيد وجوهي كه ضخامتشان عوض شده است را به مقدار پيش فرض خود درآوريد.

اكنون كه با قسمتهاي مختلف اين پنجره آشنا شديد، به مقداردهي پارامترهاي آن ميپردازيم. 
عدد   .   را در قسمت Inside تايپ نماييد.

براي انتخاب وجه مسطح زير شكل،  روي كليد Add در قسمت Excluded Faces كليك كنيد.

در حال حاضر شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع براي انتخاب اجزاء شده است. 
درمحل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد تا وجه مسطح زير
شكل انتخاب شود.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

در صورتي  كه در اين مرحله دوباره كليك كنيد، وجه انتخاب شده تغيير مي‌كند. براي تأييد اين مرحله، کليد Enter را فشار دهيد.

براي خاتمه دادن به مرحله انتخاب و بازگشت به پنجره Shell ، 
كليد Enter را بفشاريد.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Shell كه موقتاً بسته شده بود, باز شده است.
روي كليد New كليك كنيد.

براي تعيين ضخامت قطعه, مقدار مورد نياز  را در جعبه متن Thickness وارد مي‌نماييم.
عدد   .    را در جعبه متن Thickness تايپ نماييد.

حال براي تعيين وجه كناري قطعه ، از كليد Add در قسمت Faces استفاده مي‌كنيم. 
روي كليد Add  از قسمت Faces ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

روي وجه كناري (در محل مشخص شده با فلش قرمز) كليك كنيد.

براي تأييد عمل انجام شده، بايد  بار كليد Enter را بفشاريم تا مجدداً پنجره Shell باز شود. 
كليد Enter را فشار دهيد .

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Shell باز شده است. براي اينكه عمليات پوسته كردن قطعه را به اتمام رسانده و تمام انتخابها را تأييد نماييم، 
روي كليد OK كليك كنيد.

بسيار خوب, عمل Shell پوسته كردن قطعه به اتمام رسيده است. ما خودمان در صفحات بعد& چند بار قطعه را با ابزار D orbit مي‌چرخانيم تا مشاهده نماييد كه چگونه داخل جسم خالي شده است.
روي كليد صفحه بعد كليك كنيد.

روي كليد صفحه بعد كليك كنيد.

شما ميتوانيد وجوه مختلف را توسط دستور Face Draft داراي شيب نماييد. شيب وجه مي‌تواند براي قطعه‌هاي پوسته شده توسط دستور Shell و يا هر وجه مخصوص ديگري بكار گرفته شود. بعد از وارد كردن دستور, پنجره Face Draft ظاهر مي‌شود. ما خودمان در صفحه بعد فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم.

براي وارد كردن دستور Face Draft ،  روي دكمه Hole از نوار ابزار
Part Modeling ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليد چپ ماوس را فشرده و نگاه داريد و همزمان اشاره‌گر را روي دكمه Face Draft ، كه با فلش آبي مشخص ميشود ببريد و كليد ماوس را رها نماييد.

براي شروع، بهتر است شما را با محتويات اين پنجره آشنا كنيم. ليست Type براي تعيين نوع شيب به كار ميرود.
روي ليست بازشونده Type كليك نماييد.

روي هريك از گزينه‌هاي ليست باز شده، كه با كادر قرمز مشخص شده است، كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

From Plane: با انتخاب اين گزينه, زاويه شيب ازصفحه انتخاب شده در قسمت FaceDraft اندازه گذاري مي‌گردد, و اين صفحه جايي است كه شيب از آن شروع مي‌شود.

From Edge: شيب وجه از لبه انتخابي و يا خط تقسيم شروع مي‌شود. اين گزينه باعث مي‌شود كه لبه انتخاب شده ثابت باقي بماند و براي شيب دار كردن وجه لبه‌هاي ديگر تغيير كنند.

Shadow: اين گزينه اين امكان را مي‌دهد تا وجوهي كه بر هم مماس هستند بعد از اعمال شيب نيز, مماس باشند.
new-
اكنون از ليست باز شده گزينه From Edge را انتخاب نماييد.

با استفاده از جعبه متن Angle مي‌توانيد مقدار زاويه شيب را  بيان كنيد كه بايد بين   تا  باشد. مقادير منفي در اين قسمت پذيرفته نمي‌شوند. جهت شيب, موقعيكه جهت فلش را تعيين مي‌نماييد مشخص خواهد شد.
روي جعبه متن Angle دابل كليك كنيد.

عدد    را تايپ نمائيد.

صفحه Draft Plane محل شروع شيب را مشخص مي‌نمايد و بهتر است كه بر صفحه‌اي كه مي‌خواهيد داراي شيب شود عمود باشد. لبه‌هايي كه صفحه شيب (Draft Plane) را مشخص مي‌كنند, با عمل شيب‌دار كردن تغيير نمي‌كنند و در مقابل, لبه‌هاي ديگر وجهي كه مي‌خواهيد داراي شيب شود, حركت خواهند كرد.
روي كليد Draft Plane كليك نماييد.

در حال حاضر پنجره Face Draft موقتاً مخفي شده است و اشاره‌گر ماوس به شكل مربع انتخاب درآمده است. ما بايد وجه بالايي را انتخاب نماييم.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض ميشود.

بعد از انتخاب صفحه شيب, مانند قبل مي‌توانيد با ادامه كليك ماوس بين تمام صفحات, گردش نمائيد تا به صفحه مورد نظر برسيد. سپس لازم است كليد Enter را براي قبول آن صفحه فشار دهيد.
كليد Enter را بفشاريد.

توجه كنيد كه يك مخروط به همراه يك فلش ظاهر شده است كه جهت شيب را مشخص مي‌كند. عمل پخ زدن, در راستاي فلش انجام خواهد شد و زاويه شيب نيز از راستاي آن اندازه‌گيري مي‌شود. شما مي‌توانيد با فشار دادن كليد سمت چپ ماوس, جهت فلش را تغيير دهيد. براي تاييد جهت انتخاب شده، كافيست كليد Enter را فشار دهيد.

مشاهده مي‌كنيد كه پنجره Face Draft ظاهر شده است. در اين مرحله توسط كليد Add, وجوهي كه مي‌خواهيد داراي شيب‌ شوند را انتخاب نماييد. به اين ترتيب كه با كمك كليد سمت چپ ماوس, بين صفحات مختلف گردش نموده و پس از فشردن كليد Enter صفحه مورد نظر را تأييد نماييد. در صورتيكه چند وجه در اين مرحله انتخاب شوند، همگي به صورت يك جزء شيب‌دار, در قسمت مرورگر ظاهر خواهند شد.
روي كليد Add كليك نماييد تا دوباره به محيط ترسيم بازگرديد.

در اين مرحله، بايد از صفحه انتخاب شده، وجوهي كه ميخواهيد داراي
شيب شوند را انتخاب نماييد. ما ميخواهيم تمام وجوه بالايي را انتخاب كنيم. براي اين منظور، به ترتيب، روي هريك از وجوه كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد.
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض ميشود.
در ضمن، قبل از هر كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

براي تأييد و اتمام انتخابها، كليد Enter را فشار دهيد.

در جواب پيغام Select fixed edge در خط فرمان، بايد خط تقسيم بين قطعه را انتخاب نمود.
در محل مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

كليد Enter را فشار دهيد.

شما با استفاده از كليد Reclaim مي‌توانيد وجهي را كه قبلاً براي شيب‌دار كردن انتخاب كرده‌ايد, از انتخاب خارج نمائيد. همچنين در صورت انتخاب گزينه Include Tangencies , هر وجه كه به وجه مورد نظر مماس باشد نيز ‌داراي شيب خواهد شد.
روي كليد OK كليك كنيد.

نتيجه كار را مشاهده مي‌كنيد. توجه كنيد كه چطور وجوه انتخابي با زاويه   درجه شيب پيدا كرده‌اند. در صفحات بعد، در مورد آرايه‌ها صحبت خواهيم كرد و شما با انواع آن آشنا مي‌شويد. براي اين منظور، در صفحه بعد ما خودمان فايل جديدي را براي شما باز كرده‌ايم.

در MDT سه نوع آرايه وجود دارد: آرايه مستطيلي(Rectangular) , آرايه قطبي (Polar) و آرايه محوري (Axial). قبل از شروع كار با آرايه‌ها، لازم است صفحه‌اي كه مي‌خواهيد آرايه‌ها روي آن قرار بگيرند را فعال كنيد. همچنين قبل از ايجاد آرايه‌هاي قطبي و محوري, يك نقطه كاري يا محور كاري يا لبه دايره‌اي مورد نياز مي‌باشد.

با وارد كردن دستور (AMPATTERN) ، پنجره Pattern ظاهر خواهد شد. اين پنجره شامل هر سه نوع آرايه مي‌باشد. همچنين، اين امكان وجود دارد
كه  از طريق نوار ابزار Part Modeling آرايه مورد نظر خود را انتخاب كنيد و يا بر روي صفحه نمايش راست كليك كرده و از منوي Features Placed, گزينه Pattern را انتخاب نماييد. 
در خط فرمان،  عبارت   AMPATTERN    را تايپ نماييد.

كليد Enter را فشار دهيد.

توجه كنيد كه در خط فرمان پيغام Select a Feature to Pattern براي انتخاب قطعه ظاهر شده است.
روي سوراخ Hole كه با فلش قرمز مشخص شده است كليك نماييد.
برنامه نويس: قبل از كليك، حالت Hilight شده در زمان Over شدن ماوس نمايش داده شود.

در اين مرحله با فشردن كليد Enter ، قسمت انتخابي شما پذيرفته مي‌شود. شما توسط گزينه Add مي‌توانيد اجزاي بيشتري را انتخاب كنيد. در اين حالت يك دستگاه مختصات كه جهت ايجاد طول و عرض آرايه‌هاي مستطيلي را نمايش مي‌دهد و پنجره Pattern ظاهر مي‌گردد.
كليد Enter را بفشاريد.

بسيار خوب, پنجره Pattern , باز شده است. در ليست بازشونده Type از اين پنجره، ميتوانيد نوع آرايه مورد نظر خود را انتخاب كنيد. همانطور كه ميبينيد، در حال حاضر، گزينه Recatangular از اين ليست انتخاب شده است و گزينه‌هاي ديگر موجود در پنجره، همگي مربوط به تنظيمات اين نوع آرايه مي‌باشند. ما قصد داريم در اين صفحه گزينه‌هاي مختلف نوع آرايه‌ Rectangular را براي شما شرح دهيم. براي اين منظور، روي هر يك از گزينه‌هاي مختلف برگه Pattern Control كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه نويس: با هر كليك، Capture هم عوض ميشود.

Instances: تعداد اجزاي ايجاد شده در راستاي قائم يا افقي را نشان مي‌دهد.

Incremental  Spacing: اين گزينه فاصله بين ابتداي هرقسمت (درايه) با قسمت بعدي را در حالت افقي يا عمودي در جعبه متن Spacing مشخص مي‌كند.

Included Spacing: اين گزينه فاصله بين اولين و آخرين درايه را در حالت افقي يا عمودي در جعبه متن Spacing تعيين مي‌كند.

Flip Column Direction: با انتخاب اين گزينه مي‌توانيد جهت قرار گرفتن افقي يا عمودي درايه‌ها را تغيير دهيد.

Align to Edge: با انتخاب اين گزينه مي‌توانيد زاويه بين درايه‌ها را به وسيله انتخاب يك لبه خطي از قطعه كنترل كنيد.

Angle: زاويه بين درايه‌هاي افقي و عمودي را مي‌تعيين ميكند. اين مقدار در حالت پيش فرض  درجه درنظر گرفته مي‌شود.

Preview: به شما اجازه مي‌دهد تا يك پيش نمايش واقعي از آرايه داشته باشيد.

Dynamic: انتخاب اين گزينه به شما كمك مي‌كند تا هر گونه تغيير در پنجره را به صورت عملي در صفحه نمايش ببينيد.

Suppress Instance: به وسيله اين كليد مي‌توان هر درايه ايجاد شده در آرايه را حذف نمائيد.

Plane Orientation: اين كليد به شما اين امكان را مي‌دهد تا بتوانيد توزيع درايه را در صفحه‌اي غير از صفحه جاري انجام دهيد.

حال مي‌خواهيم اطلاعاتي راجع به نوع آرايه قطبي (Polar) به شما بدهيم.
روي ليست بازشونده Type كليك كنيد تا باز شود.

از ليست باز شده گزينه Polar را انتخاب نماييد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، گزينه‌هاي مربوط به آرايه قطبي با نوع مستطيلي تفاوت دارد. روي هر يك از گزينه‌هاي برگه Polar كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه نويس: با هر كليك، Capture هم عوض ميشود.

Instances: تعداد درايه‌هاي ايجاد شده را مشخص مي‌كند.

Incremental Angle: با انتخاب اين گزينه و وارد كردن يك مقدار عددي به عنوان زاويه در جعبه متن Spacing Angle مي‌توانيد زاويه مركزي بين هر دو درايه متوالي رامشخص كنيد.
 
   مرحله بعد از ايجاد هر قطعه و يا اسمبل كردن قطعات با هم، به وجود آوردن نماهاي ترسيم (Drawing Views) مي‌باشد. نماهاي ترسيم هر زمان بعد از ايجاد قطعه مي‌تواند ايجاد شود. براي ايجاد نماهاي ترسيم نيازي به تمام كردن قطعه نيست، بلكه هر قدر كه ترسيم كاملتر مي‌شود، نماي ترسيم قطعه نيز خود به خود كاملتر مي‌گردد. وقتي كه يك اندازه‌گذاري پارامتري در نماهاي ترسيمي تغيير مي‌كند، ابعاد قطعه نيز تغيير خواهد كرد.
 
بهتر است قبل از ايجاد نماهاي ترسيم، تنظيمات مورد نياز را در بخش AM:Drawing كه در پنجره  Mechanical Optins واقع است انجام دهيم. 
روي دكمه Optins واقع در پايين پنجره Browser (مرورگر) كليك كنيد.
 
همان طور كه مشاهده مي‌كنيد پنجره Optins باز شده است. براي دسترسي به برگه AM:Drawing  لازم است  بار روي كليد حاوي فلش سمت راست كليك كنيد.

روي كليد مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

روي برگه AM:Drawing كليك كنيد.

روي هر يك از گزينه‌هاي قسمت Suppress و Hatch، كه با كادر قرمز مشخص شده است، كليك نماييد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Hidden Line Calculations : زماني كه اين گزينه غيرفعال باشد، محاسبات مربوط به خطوط مخفي (يعني خطوطي كه در زاويه ديد شما قرار ندارند) انجام نمي‌گردد و نماي ترسيم مانند مدل قاب سيمي 
(Wireframe) ظاهر خواهد شد.

Automatic View Updates : در صورت فعال بودن اين گزينه، اجزاي ترسيم به طور خودكار بعد از ايجاد تغييرات در مدل ارتقاء مي‌يابند.

Drawing Viewport Borders : با انتخاب اين گزينه، كادر دريچه‌هاي ديد در تصوير ديده نمي‌شوند.

Thread Lines : با انتخاب اين گزينه، خطوط مربوط به رزوه‌هايي كه در هنگام سوراخكاري ايجاد شده، در مد نقشه‌كشي نشان داده مي‌شود.

Surface UV Flow Lines : با فعال كردن گزينه، خطوط  UV در نماي سايه‌گذاري شده نشان داده مي‌شود.

Pattern : با فشردن اين كليد مي‌توانيد الگوي هاشورخورده نيز نحوه هاشور زدن را مي‌مشخص كنيد.

On Layer for Hatch Pattern : در صورت انتخاب اين گزينه، همه هاشورها در لايه‌اي به نام AM_ ايجاد مي‌شود. در غير اين صورت، هر هاشور براي هر نماي برشي در لايه مربوط به آن ذخيره مي‌گردد.

Display Hatch in Iso Views : ا انتخاب اين گزينه‌, يك هاشور در نماي ايزومتريك ظاهر مي‌شود.

كد مربوط به نوع هاشور و نحوه هاشور زدن را نمايش ميدهد.

براي تمرين، نوع و نحوه هاشور مورد استفاده را تغيير ميدهيم.
روي كليد Pattern كليك كنيد.

روي ليست باز شونده Pattern كليك كنيد.

از ليست باز شده گزينه Brick را انتخاب نماييد.

روي كليد OK كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، داخل كادر مقابل كليد  Pattern، نام BRICK نوشته شده است. ليست Visible Edge كه در پائين پنجره قرار دارد، براي تعيين رنگ خطوط لبه‌هاي جسم و يا رنگ مدل سيمي آن كاربرد دارد.
روي ليست بازشونده Visible Edges ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

در صورتي كه در اين ليست گزينه Use Layer Color انتخاب شود، قطعه از رنگ لايه براي لبه‌هاي قابل ديد استفاده مي‌كند و با انتخاب گزينه
 Use Part Color ، لبه‌ها به رنگ قطعه  (Part) مربوط به خود درمي‌آيند. درصورتي كه از گزينه Use Part & Feature Color استفاده شود، از رنگ قطعات و اجزاي وابسته‌ به آن براي لبه‌‌هاي قابل ديد استفاده مي‌شود. براي بستن ليست باز شده، كليد Esc را از صفحه كليد فشار دهيد.

در مورد ليست Hidden Edges نيز به همان ترتيبي كه در حالت قبل بيان شد بر حسب انتخاب كاربر، قطعه از رنگ لايه (Use Layer Color) يا رنگ قطعات (Use Part Color) و يا از رنگ قطعات و اجزاي وابسته  به آن 
(Use Part and Feature Color) براي رنگ خطوط و لبه‌هاي مخفي استفاده مي‌كند. در مورد ليست Hatch نيز مانند قبل براي هاشور زدن در نماي برش استفاده مي‌كند.
برنامه نويس: اطراف قسمتهاي توضيح داده شده، كادر قرمز

براي به دست آوردن  اطلاعات در مورد گزينه‌‌هاي قسمت 
Parametric Dimension Display ، روي هر كدام از آنها كليك نماييد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Active Part Views : در صورت انتخاب، اندازه‌گذاريهاي قطعه فعال در نماهاي ترسيم آن ظاهر مي‌شود.

Scenes, Gruops and Selected Objects : در صورت انتخاب اين گزينه، اندازه‌گذاريهاي پارامتريك قطعه فعال براي اطلاعات تنظيم شده از صفحات، گروهها و اشياء انتخابي نشان داده مي‌شود.

Section View : در صورت فعال كردن اين گزينه، اندازه‌گذاريها در نماي برشي ظاهر مي‌شوند.

Hide Zoro-Length Dims : با انتخاب اين گزينه، اندازه‌گذاريهاي داراي طول صفر نشان داده نمي‌شوند.

Automatically Arrange : در صورت انتخاب، اندازه‌گذاريها با توجه به سبك تعيين بعد (Dimension Style) جاري جايگزين مي‌شوند.

On External Parts as Referece Dims : در صورت  انتخاب اين گزينه، اندازه‌گذاريهاي پارامتريك روي قطعات خارجي در نماهاي ترسيم، مانند اندازه‌گذاريهاي مرجع انجام مي‌شود.

با فعال كردن گزينه Automatic Conterlines ، تمام محورهاي موجود (خطوط مركزي) در نماها بصورت خودكار نمايش داده مي‌شوند.
روي كليد Settings كليك كنيد.     
برنامه نويس: اطراف قسمت توضيح داده شده، كادر قرمز

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، پنجره Conterlines ظاهر شده است. اين پنجره در مورد ظاهر شدن خطوط ‌مركزي سوراخها (Holes)، فيلت‌‌ها و لبه‌هاي دايره‌اي و نيز در مورد نوع نما از شما سوال خواهد كرد.
روي كليد Cancel كليك كنيد.

در صورت انتخاب گزينه  Save Orphaned Annotations ، اگر يك حاشيه‌نويسي كه به يك موضوع مشخص در يك نماي ترسيم ملحق شده است حذف گردد، نتايج حاشيه‌نويسي در گروهي به نام Orphan ذخيره مي‌شوند. همچنين با انتخاب گزينه Copy Cutting Lines With Section Views خطوط برش دهنده (Cutting Lines) نيز در هنگام كپي كردن نماهاي برشي كپي خواهند شد.
روي كليد Cancel كليك كنيد.

قبل از ايجاد نماهاي ترسيم، لازم است قطعه را ايجاد كرده و يا قطعات
را سرهم (اسمبل) كرده باشيد. سپس براي ايجاد نماهاي ترسيم قطعه
جاري، دستور (AMDWGVIEW) New View را از طريق نوار ابزار
 Drawing Layout و يا توسط راست كليك كردن و انتخاب آن دستور از منوي باز شده وارد نماييد. 
روي كليد Drawing Layout ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

به محيط Drawing Layout خوش آمديد. تمام نماهاي ترسيم در حالت رسم كاغذي (Paper Space) رسم مي‌شوند كه پس از وارد كردن دستور
New View و دادن اطلاعات لازم، به طور خودكار در آن فضا قرار خواهيد گرفت. تمام تنظيمات مورد نياز و اطلاعات لازم براي نماهاي ترسيم را مي‌توانيد در پنجره Create Drawing View وارد نماييد.
روي دكمه New View واقع در نوار ابزار Drawing Layout كليك كنيد.

اكنون پنجره Crate Drawing View باز شده است. حال مي‌خواهيم گزينه‌هاي موجود در ليست باز‌شونده View Type را شرح دهيم توجه نماييد كه بعضي از گزينه‌ها در شرايط خاصي به اين ليست اضافه مي‌شوند.
روي ليست بازشونده View Type كليك كنيد تا باز شود.
برنامه نويس: Capture اين صفحه وجود ندارد و بايد از روي  ساخته شود.

روي هر يك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد، سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Base : اولين نما از يك قطعه يا مجموعه‌اي از قطعات است. اين نما قبل از به وجود آوردن نماهاي ديگر مورد نياز مي‌باشد. اين بستگي به شما دارد كه
كدام نما را به عنوان نماي پايه در نظر بگيريد.

Multiple : در اين حالت مي‌توانيد با انتخاب يك نقطه، تصوير نماهاي پايه و ايزومتريك را بر روي صفحه داشته باشيد.

Borken : نمايي كه نيمي از قطعه در آن حذف مي‌شود و باقيمانده آن نمايش داده مي‌شود ولي اندازه‌‌گذاريها در اين حالت همان اندازه‌هاي واقعي مي‌باشد.

Ortho : در اين نماي ترسيم، شكل در حالت افقي و يا عمودي تصوير مي‌شود.

Aux : نماي ترسيمي كه بر يك لبه انتخابي از نماي ديگر عمود مي‌باشد.

Iso : يك نماي ايزومتريك  درجه  از شكل نشان مي‌دهد. اين نما مي‌تواند در هر چهار ربع دايره حول جسم واقع شود.

Detail : با انتخاب اين گزينه، يك ناحيه انتخاب شده از نماي موجود با يك مقياس معين بزرگنمايي مي‌شود.

لازم است بدانيد كه گزينه‌هاي موجود در ليست باز شونده DataSet چه هستند و به چه كار مي‌آيند.  بنابراين به شرح گزينه‌هاي موجود در اين ليست مي‌پردازيم. با انتخاب گزينه Scene ، صحنه‌اي كه نماي ترسيم از آن توليد خواهد شد را مشخص مي‌كنيد. اين گزينه براي نماهاي ترسيم مجموعه قطعات اسمبل شده كاربرد دارد. با انتخاب گزينه Select فقط قطعات و اجزاي انتخابي در نماهاي ترسيم ظاهر مي‌شوند.

با استفاده از ليست باز شونده Layout ، مي‌توانيد نام صفحه‌آرايي (Layout) مورد نظري كه نماي ترسيم (نماي نقشه كشي) بايد در آن واقع باشد را
 انتخاب مي‌كنيد.

پنجره Create Darwing View داراي  برگه است كه بهتر است هر يك از  آنها را نيز براي شما توضيح دهيم. روي هر يك از گزينه‌هاي موجود در كادر قرمز كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري به دست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Calculate Hidden Lines : محاسبات مربوط به خطوط مخفي را نيز انجام ميدهد و آنها را از خطوط ممتد و قابل رويت متمايز مي‌كند. در حالت غيرفعال، همه خطوط مانند حالت سيمي (Wireframe)، به صورت ممتد نشان داده مي‌شود.

Display Hidden Lines : در صورت انتخاب، خطوط مخفي نيز در نماي ترسيم ظاهر مي‌شوند.

Display Tangencies : با انتخاب اين گزينه،  وجوه مماس نمايش داده Display Tangencies   : باانتخاب اين گزينه,  وجوه مماس نمايش داده 
مي شود.

Remove Concident Edges : لبه‌هاي تكراري را در ترسيم حذف مي‌نمايد.

Display Interference Edges : با انتخاب اين گزينه، نتايج مربوط به تداخل لبه‌ها در هنگام جفت شدن در محيط اسمبلي، محاسبه گشته و نمايش داده مي‌شوند.

دو گزينه داخل ليست بازشونده Display As وجود دارد كه با غير فعال بودن Calculate Hidden Lines فعال مي‌شود.

با استفاده از قسمت Section، امكان ايجاد نماي برشي را خواهيد داشت. اين نما مي‌تواند به عنوان نماي پايه (Base) و يا مستقيم (Ortho) باشد. همچنين در MTD مي‌‌توانيد نماي ايزومتريك را نيز بصورت يك نماي برشي نمايش دهيد. 
روي برگه Section كليك كنيد تا گزينه‌هاي موجود در آن را مشاهده نماييد.

روي ليست بازشونده تايپ كليك كنيد تا باز شود.
برنامه نويس: Capture اين صفحه وجود ندارد

روي هريك از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

با انتخاب گزينه None ، هيچ نماي برشي ايجاد نخواهد شد.

با انتخاب گزينه Full، نما ر ا به طور كامل و مستقيم از يك نقطه انتخابي و
يا يك صفحه كاري (Work Plane) برش خواهد زد. در صورت انتخاب نقطه
روي شكل مركز كمان ويا دايره و يا نزديكترين نقطه انتهايي (Endpoint) ، يك خط انتخابي در نظر گرفته مي‌شود.

انتخاب گزينه Half، يك نماي نيمه برش خورده عمود بر نقطه انتخابي ايجاد مي‌كند. شما مي‌توانيد با كمك گزينه‌هاي Accept و Flip در همين پنجره، جهت برش را تاييد كنيد و يا بچرخانيد.

با انتخاب گزينه Offset ، يك نماي برشي بر پايه يك خط برشي ايجاد مي‌گردد.

برش نوع  Aligned، نياز به وجود يك خط برش (Cutline) قبل از ايجاد نماي برشي دارد. نماي برشي شامل خطي است كه بايد بر نمايي كه از آن تصوير شده عمود باشد و بقيه خطوط مي‌توانند زاويه‌دار باشند.

گزينه Break out نماي برش موضعي را ايجاد مي‌نمايد. نماي برشي موضعي نياز به وجود يك خط مشخص كننده موضع در شكل دارد. اين گونه خطوط مي‌توانند يك خط، كمان، دايره و يا يك Spline باشند.

برش چرخشي (Redial) نمائيست كه به اندازه مشخص مي‌چرخد تا نماي برشي ايجاد شود و به صورت عمود بر زاويه تصوير مي‌شود.

گزينه Symbol نوع سمبل مورد استفاده را براي استفاده در نماي برشي مشخص مي‌كند.

براي بستن ليست باز شده، كليد Esc را از صفحه كليد بفشاريد.

گزينه‌هاي ديگري نيز در برگه Section وجود دارد كه براي تنظيم خصوصيات مربوط به گزينه انتخاب شده در ليست Type به كار مي‌روند. با استفاده از جعبه متن Label مي‌توانيد متن برچسب نماي برشي را مشخص كنيد. همچنين، انتخاب گزينه Hatch ، نماي برشي را هاشور مي‌زند.  با انتخاب گزينه Hide Obscure Hatch، در نماي ايزومتريك در  صورت برش خوردن هاشورهايي كه به واسطه پنهان شدن پشت لبه ديگري نبايد نشان داده شوند را مخفي مي‌كند.
روي برگه Standard Part كليك كنيد.

با تنظيمات داخل برگه Standard Part امكان كنترل نمايش قطعه در
نماي ترسيم در اختيار شما قرار مي‌گيرد. گزينه‌هاي موجود در  ليست باز شونده D Representation عبارتند از : 
Simplify : يك نماي برشي از قطعه بدون نشان دادن تمام جزئيات در نماي ترسيم را نمايش مي‌دهد.
Standard : يك نماي برشي از قطعه را همراه با تمام جزئيات در نماي ترسيم نشان مي‌دهد.
True : نمايش قطعه در نماي ترسيم را همراه با تمام جزئيات انجام مي‌دهد.
روي جعبه متن Scale دابل كليك كنيد. 
برنامه نويس: موارد اين صفحه در كادر قرمز قرار بگيرد.

براي ايجاد يك نماي پايه،  بعد از وارد كردن دستور (AMDWGVIEW) 
New Drawing View  مقياس مورد نظر را در كادر باز شده وارد نماييد و سپس روي كليد OK كليك كنيد. با اين كار شما به مدل و يا مجموعه اسمبلي باز خواهيد گشت. سپس يك وجه يا صفحه يا صفحه كاري را براي منطبق شدن با صفحه XY نماي پايه انتخاب نماييد.
مقدار    .    را تايپ كنيد.

ترتيب اين عمليات، مشابه فعال ساختن يك صفحه براي رسم طرح مي‌باشد. بعد از انتخاب صحيح جهت, بايد كليد Enter را فشار دهيد. در مرحله بعد، يك لبه يا يك محور را براي هم‌راستايي نما با آن انتخاب كنيد و كليد Enter را فشار دهيد. پس از آن به حالت Paper Space (محيط كاغذي) باز خوهيد گشت. در اين مرحله لازم است يك نقطه را در آن براي محل قرار‌گيري نما  مشخص نماييد. انتخاب نقطه را تا رسيدن به نقطه صحيح ادامه دهيد و در انتها، كليد Enter را بفشاريد. به اين ترتيب، نما در آن نقطه ظاهر خواهد شد.
در ادامه، روش انجام اين مراحل را قدم به قدم توضيح خواهيم داد.
روي كليد OK كليك كنيد.

ملاحظه مي‌كنيدكه وارد محيط شده‌ايم. با حركت دادن ماوس روي سطوح مختلف قطعه، آن سطح به حالت Highlight نمايش داده مي‌شوند.
روي سطح بالايي قطعه كليك كنيد تا انتخاب شود.

بسيار خوب، سطح بالايي انتخاب شده است. 
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

براي پاسخ به پيغام موجود در خط فرمان، لبه بالايي و افقي از صفحه انتخاب شده قبلي را انتخاب مي‌كنيم.
در محل  مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

مشاهده مي‌كنيد كه يك فلش آبي ظاهر شده كه هم جهت با محور  Z مي‌باشد.در اين حالت، در صورتي كه توسط كليد چپ ماوس كليك كنيد، جهت محورهاي Y و X تغيير خواهد كرد و با راست كليك كردن و يا فشردن كليد Enter ، جهت انتخاب شده تأييد خواهد شد.
كليد Enter را بفشاريد تا جهت خارج از قطعه پذيرفته شود.

بعد از اينكه طرح اوليه را رسم كرده و آن را پروفايل, مقيد و اندازه‌گذاري كرديد، نوبت به تبديل آن به يك قطعه سه بعدي است. در اين فصل درباره نماهاي مختلف (Views) ، برجسته كردن (Extrude)، دوران (Revolve) و ويرايش اجزاي اصلي يك قطعه سه بعدي بحث خواهيم كرد.
 
    در فصل قبل، شما فقط با طرح‌هاي دو بعدي در صفحه  XY كار مي‌كرديد كه بسيار شبيه ترسيم دو بعدي در محيط AutoCAD بود. مرحله بعد اينست كه طرح دو بعدي را در راستاي  Z (عمق) قرار دهيد. براي ديدن هندسه سه بعدي كافيست مدل را از دريچه‌هاي ديد متفاوت مشاهده كنيد.
 
در AutoCAD ، گزينه‌هاي فراواني براي ديدن مدل از ديدگاه پرسپكتيو وجود دارد و هر گزينه در واقع نماهاي از پيش مشخص شده مدل مي‌باشد. در MDT علاوه بر آنكه اين قابليت وجود دارد، دو گزينه ديگر نيز براي تجسم سه‌بعدي مدل در اختيار شما گذاشته شده است كه عبارتند از اعداد كليدي و چرخش ديناميكي.
 
      براي استفاده از نماهاي از پيش تعيين شده, مي‌توانيد از منوي فرعي 
D Views واقع در منوي View استفاده كنيد. 
منوي View را باز كنيد.

منوي فرعي D Views را باز كنيد.
 
همانطور كه مي‌بينيد، از طريق اين منوي فرعي، نماهاي مختلفي در دسترس شما قرار مي‌گيرد. كساني كه با روشهاي نقشه‌كشي در كامپيوتر آشنا هستند، اين نماها را كاملا ميشناسند.
 هرجا خارج از منوهاي باز شده كليك كنيد تا بسته شوند.
 
    شما ميتوانيد به جاي استفاده از منوي فرعي D Views از روش اعداد كليدي استفاده كنيد. در اين روش، كافيست عدد مربوط به نماي مورد نظر را در خط فرمان تايپ كرده و كليد Enter را فشار دهيد. اعداد ، ,  و 
صفحه را به تعداد دريچه‌هاي ديد متناظر تقسيم مي‌كنند كه هر دريچه ديد نقطه ديد (View Point)  متفاوتي دارد. در جدول اين صفحه، عملكرد هر كليد را مشاهده مي‌كنيد.

T
نماهاي فعال	كليد 	نماهاي فعال	كليد
جلو		آخرين نقطه ديد فعال را در صفحه مي‌آورد.	
پهلو		نماهاي بالا – ايزومتريك	
ايزومتريك جنوب شرقي		نماهاي بالا - جلو -  ايزومتريك	
ايزومتريك جنوب غربي		نماهاي بالا - جلو – پهلو – ايزومتريك	
نمايي از صفحه طراحي جاري		نماي بالا

براي استفاده از اعداد جدول، بايد عدد مورد نظر را در خط فرمان وارد نموده, كليد Enter را فشار دهيد. براي اينكه اين روش را تمرين كنيم، ما يك فايل از پيش ترسيم شده را براي شما باز كرده‌ايم. حال اعداد را وارد مي‌كنيم تا نماي متناظر آن را مشاهده كنيم.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.

ملاحظه ميكنيد كه نماي ايزومتريك و نماي از بالاي جسم در دو كادر جداگانه قابل مشاهده شده است.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.

اكنون، نماي بالا، نماي جلو و نماي ايزومتريك نمايش داده شده است.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.

در حال حاضر، هر سه نماي دوبعدي و استاندارد بالا، جلو و پهلو، به همراه نماي ايزومتريك ديده ميشوند.
عدد     را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد را بفشاريد.
برنامه نويس: در تمام حالات بالا، اطراف قسمت طراحي كادر قرمز وجود داشته باشد. در ضمن، Capture مربوط به تايپ عدد  حذف شد.

شما به همين ترتيب مي‌توانيد خودتان اعداد ديگر را نيز وارد كرده و نماهاي ديگر را مشاهده كنيد. در ادامه، به تشريح نحوه مشاهده نماها توسط چرخش ديناميكي مي‌پردازيم.

براي استفاده از قابليت چرخش ديناميكي در MDT ، كافيست قطعه يا قطعات مورد نظر را انتخاب نموده و سپس يكي از دستورات چرخش را انتخاب نماييد. آنگاه در نقطه‌اي از محيط ترسيم، كليد چپ ماوس را پائين نگاه داريد و ماوس را حركت دهيد تا مدل طبق دستور انتخاب شده، متناظر با حركت ماوس در فضا دوران پيدا كند. زماني كه نماي مورد نظر خود دست يافتيد، كافيست كليد ماوس را رها نماييد.

براي دسترسي به دستورات دوران، بايد از نوار ابزار Mechanical View استفاده كنيم. البته روش ديگر براي دستيابي به دستورهاي Rotation و گزينه‌هاي آن وارد كردن دستور D orbit در خط فرمان و يا راست كليك كردن بر روي طرح و انتخاب گزينه مورد نظر مي‌باشد.
منوي View را باز كنيد.

منوي فرعي Toolbars را باز كنيد.

از طريق اين منوي فرعي، امكان افزودن، حذف و يا ويرايش نوار‌هاي ابزار موجود است.
منوي فرعي Desktop Toolbars را باز كنيد.

از آخرين منوي فرعي باز شده، گزينه Mechanical View را انتخاب نماييد.

به اين ترتيب، نوار ابزار Mechanical View باز شده است و ما خودمان آن را در موقعيتي از صفحه قرار داده‌ايم كه مزاحم نباشد. در  اين نوار ابزار  كليد وجود دارد كه  عدد از آنها در واقع يك گروه از ابزارها هستند كه با نگاه داشتن كليد ماوس باز ميشوند.
 روي هريك از كليدهاي نوار ابزار Mechanical View كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.
برنامه‌نويس: اطراف نوار ابزار مورد بحث، كادر قرمز
Pan Real time امكان حركت دادن تصوير به اطرف را مي‌دهد. اين ابزار زماني استفاده ميشود كه ترسيمهاي موجود بطور كامل در محيط نمايش ديده نشوند.

Zoom  Real time : اين  گروه ابزار، دربرگيرنده دستورات بزرگنمايي و كوچكنمايي (Zoom) مي‌باشند.

D Orbit : اين گروه ابزار شايد بيشترين كاربرد را در  اين نوار ابزار داشته باشد. كليدهاي اين گروه باعث چرخش شكل به روشهاي مختلف مي‌شوند.

Sketch View : نماهاي استاندارد و از پيش تنظيم شده را نمايش ميدهد.

Restore View اين امكان را مي‌دهد كه يك نماي ايجاد شده را براي استفاده در آينده ذخيره نموده و يا نماهاي ذخيره شده را نمايش ميدهد.

Toggle Shading/Wireframe : اين علامت و منوي باز شونده آن به شما اجازه مي‌دهد مدل را در حالت سايه‌گذاري شده و توپر و يا حالت مدل سيمي به همراه بعدهاي قابل ديد، مشاهده نماييد.

همانطور كه گفتيم، در نوارهاي ابزار كليدهايي وجود دارند كه داراي
يك علامت فلش كوچك در قسمت پائين و سمت راست خود مي‌باشند. اين نوع كليدها شامل گروهي از ابزارهاي مختلف ميباشند. به عنوان مثال، 
روي دكمه D Orbit  كه با فلش قرمز مشخص شده است، چند لحظه كليد چپ ماوس را نگه داريد تا باز شود.

اكنون گروه ابزارهاي  D Orbit را مشاهده مي‌كنيد. البته بايد توجه داشته باشيد در صورتي كه كليد ماوس را رها كنيد، اين منوي ابزار بسته خواهد شد. ولي از آنجا كه مي‌خواهيم شما را با اين ابزارهاي بيشتر آشنا كنيم،  اين نوار ابزار را به صورت باز نگه داشته‌ايم.
روي هريك از اعضاي گروه ابزار D Orbit كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

D Orbit : چرخاندن مدل حول مركز هندسي آن

‌New Rotation Center : قبل از چرخاندن, هندسه را روي صفحه در مركز قرار مي‌دهد.

Select Rotation Center : مدل را حول يك نقطه انتخابي مي‌چرخاند.

Lighting  Control : به وسيله اين كليد مي‌توان نورپردازي انجام شده بر روي اجسام را تنظيم كرد.

D Continuous Orbit : مدل را پيوسته در جهت و با سرعت حركت ماوس مي‌چرخاند.

D Pan : عمل حركت دادن تصوير را در حالت سه‌بعدي انجام مي‌دهد.

D Zoom : عمل بزرگ نمايي و كوچك‌نمايي را در حالت سه بعدي انجام مي‌دهد.

D Siwvel : حالتي را نشان مي‌دهد كه يك دوربين دور قطعه در حال گردش باشد.

D Adjust Distance : فاصله قطعه و دوربين را تنظيم مي‌نمايد.

D Adjust Clip Panes : امكان تنظيم صفحات برش (Clip) را مي‌دهد.

Front Clip On/Off : امكان خاموش يا روشن كردن صفحات برش جلويي را مي‌دهد.

Back Clip On/Off : امكان خاموش يا روشن كردن صفحات برش پشتي را مي‌دهد.

حال مي‌خواهيم چگونگي چرخش ديناميكي طرح را بياموزيم. براي اين كار،
روي ابزار  D Orbit واقع در نوار ابزار  Mechanical View كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، شكل اشاره‌گر ماوس تغيير يافته است. براي آموزش چگونگي عمل چرخش، يك فيلم آموزشي در اين صفحه آماده كرده‌ايم. 
روي كليد پخش فيلم كليك كنيد و يا به صفحه بعد برويد. 
برنامه نويس: شكل كرسر ماوس عوض شود.

در اين فيلم، ما طرح را توسط ماوس به هر جهتي كه بخواهيم در حول مركز ثقل طرح دوران ميدهيم. يعني كليد چپ ماوس را فشرده و همزمان ماوس را به محل دلخواه حركت ميدهيم. توجه كنيد كه در حين دوران، جهت محورهاي سه‌گانه واقع در گوشه پائين و چپ طرح نيز تغيير ميكنند.
برنامه نويس: در اين صفحه و تمام صفحات ديگر كه داراي فيلم ،  ثانيه بعد از اتمام فيلم، برنامه بطور خودكار به صفحه بعد برود. مشروط در صورت وجود متن و صوت،  صداي در حال پخش به اتمام رسيده باشد.

حال مي‌خواهيم دوران را به صورت مداوم و با حالتهاي سايه‌گذاري و توپر (Shaded)، مدل سيمي (Wire Farme)، مدل شفاف (Transporent) و حالت ابعاد مخفي شده (Hidden)  نشان دهيم.

در اين فيلم، عمل دوران اشياء توسط دستور D Continuous Orbit انجام ميشود. اين دستور موجب ميگردد كه دوران ايجاد شده تا زماني كه بخواهيد، ادامه پيدا كند. توجه داشته باشيد كه براي خروج از حالت چرخش مداوم از كليد Esc استفاده خواهيم كرد. ما سعي كرده‌ايم در حين دوران دادن اجسام، حالات مختلف نمايش آنها مانند حالت سايه گذاري، سيمي، شفاف و غيره را نشان دهيم. بهتر است قبل از ادامه اين درس، به محيط واقعي MDT مراجعه كنيد و كاملاً با اين حركات آشنا شويد.

يكي از ويژگيهاي جالب MDT آن است كه اگر فقط يكي از اشياء موجود را انتخاب كنيد و سپس به آن دوران دهيد، تنها همان Object حركت خواهد كرد. براي مثال، در اين مرحله نيز ما چرخش ديناميكي بدون وقفه را بر روي جسم مكعب امتحان خواهيم كرد.

دقت كنيد كه براي انتخاب جسم مكعب، تنها كافيست كه روي يكي
از اضلاع آن كليك نماييد. پس از انتخاب جسم، خطوط لبه‌هاي آن بصورت خط‌چين در‌مي‌آيند. ما دوران اين مكعب را در حالت شفاف نيز نشان داده‌ايم.

در فصل اول، نحوه پروفايل كردن يك طرح ساده را آموزش داديم. مرحله بعدي، تبديل پروفايل به يك قطعه سه بعدي مي‌باشد. اولين پروفايل يك قطعه كه به يك جسم سه بعدي تبديل مي‌شود، به عنوان  قطعه اصلي جسم مشخص مي‌شود.

به غير از قطعه اصلي، اجزاي ديگري نيز وجود دارند. براي مثال، در جايي كه شما يك طرح را روي يك صفحه كاري رسم مي‌كنيد و يا يك قطعه را ويرايش كرده و تكه‌اي را از آن حذف نموده و يا به آن مي‌افزاييد، در طرح خود از
اجزاي ترسيمي استفاده كرده‌ايد. دستورات Extrude ، Revolve، Sweep و Loft همگي اجزاي ترسيمي را به وجود مي‌آورند.

همچنين، مي‌توانيد در جسم اجزاي موضعي مانند گرد كردن لبه‌ها (Fillet)، پخ زدن (Chamfer) و سوراخكاري (Hole) به وجود آوريد. اجزاي موضعي نياز به يك قطعه پايه يا اصلي دارند تا به آن قطعه اضافه شوند.

تمام اجزايي كه  در مورد آنها بحث شد، بلوكهاي ساختاري هستند كه يك قطعه را به وجود مي‌آورند. براي مثال، يك ورق و يك سوراخ در وسط آن،
يك جزء اصلي در مرورگر خواهد داشت كه وجود يك ورق (  Plate) در طرح را بيان مي‌كند. همچنين، جزء Hole وجود سوراخ در شكل را بيان مي‌كند.

هنگامي كه يكي از اجزاء تعريف شده به قطعه اضافه مي‌شود، مرورگر نيز ظاهر مي‌گردد تا پرونده ايجاد شكل و مراحل به وجود آمدن آن را مشخص كند. تمام اجزاء مي‌توانند در هنگام نياز حذف، ويرايش و يا دوباره جايگزين شوند. در فصول بعدي درباره افزودن وحذف اجزاء به روش‌هاي مختلف بحث خواهيم كرد.

يكي از عمليات متداول براي ايجاد قطعات سه بعدي، برجسته كردن (Extrude) پروفايل آن مي‌باشد كه به پروفايل در جهت  Z  ارتفاع مي‌دهد. قبل از برجسته سازي پروفايل بهتر است در يك نماي ايزومتريك باشيد، زيرا MDT از يك پيكان (در جهت مثبت يا منفي) براي نمايش جهت  Extrude استفاده مي‌نمايد. قبلاً فرا گرفتيد كه براي رفتن به نماي ايزومتريك مي‌توانيد از عدد  در خط دستوري استفاده نماييد.

توجه داشته باشيد كه اگر شما پروفايل را به طور مستقيم از بالا نگاه كنيد و پيكان به سمت شما بيايد، فلش به صورت يك دايره و يك نقطه در مركز آن ديده مي‌شود. اگر جهت پيكان به سمت داخل صفحه باشد، بصورت يك دايره
و علامت ضرب در داخل آن خواهد بود.     
 روي كليد Open در نوار ابزار كليك كنيد.

روي فايل TU- ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، دابل كليك كنيد.

براي برجسته‌سازي اين پروفايل بايد از دستور Extrude استفاده نماييم تا پنجره Extrusion ظاهر ‌شود. (توجه داشته باشيد كه اين فايل از قبل پروفايل شده است. در صورتي كه خودتان رسم جديدي را آغاز كرديد بايد ابتدا آن طرح را پروفايل كنيد.)
روي دكمه Extrude از نوار ابزار مشخص شده كليك كنيد.

پنجره Extrusion حاوي پنج بخش است كه عبارتند از: 
Draft Angle, Distance, Termination, Operation و كليد Flip 
وقتي كه در هر بخش تغييراتي انجام مي‌شود، در سمت راست اين پنجره
پيش نمايشي از تنظيم انجام شده نمايش داده ميشود.
روي ليست بازشونده Operation  كليك كنيد تا باز شود.

اگر قطعه موجود در طرح، جزء اصلي باشد، بخش Opertion خاموش شده و 
عبارت Base در آن قرار مي‌گيرد. اما اگر پروفايلي كه قصد  Extrude آن را داريد پروفايل اصلي نباشد، در اين بخش مي‌توانيد آن را از يك قطعه موجود كسر كرده و  يا به آن اضافه نماييد. در اين حالت، چهار گزينه وجود دارد كه عبارتند از: Join, intesect, Cut و Split در آينده با هر يك از اين گزينه‌ها بيشتر آشنا خواهيد شد.
هر جا خارج از ليست باز شده كليك كنيد تا بسته شود.

بخش Termination در اين پنجره ، حدود و ميزان برجسته كردن (Extrude) را مشخص مي‌نمايد. اين بخش نيز مانند قسمت  Operation ، وقتي كه روي پروفايل اصلي يا پايه كار مي‌شود، غير فعال مي‌باشد. 
روي ليست باز شونده Type  كليك كنيد تا باز شود.
برنامه نويس: اطراف بخش Termination كادر قرمز

توجه داشته باشيد كه محتويات اين ليست بر اساس انتخاب انجام شده در ليست Operation تغيير ميكند. براي مثال، در صورتي كه در ليست Operation گزينه Base انتخاب شود، در اين ليست گزينه‌هاي كمتري وجود خواهد داشت.
روي هر كدام از گزينه‌هاي ليست باز شده كليك كنيد تا اطلاعات بيشتري بدست آوريد. سپس براي ادامه به صفحه بعد برويد.

Blind : در يك فاصله خاص در راستاي  Z و در جهت مثبت يا منفي ، عمل برجسته سازي را انجام مي‌دهد.

Through : در يك جهت و بصورت بي انتها برجسته مي‌كند.

Mid_Plane 
      تا اين مرحله، شما طرحها را روي صفحاتي كه بر روي قطعه قرار داشت ايجاد كرده و آن را قيد گذاري و تعيين ابعاد مي‌نموديد و سپس آن را برجسته كرده و يا دوران مي‌داديد. اما  گاهي اوقات نياز به ايجاد طرح بر روي صفحاتي خواهيد داشت كه روي قطعه واقع نيستند. براي اين منظور لازم است كه صفحه كاري (Work Plane), محور كاري (Work Axis) و نقطه كاري (Work Point) را ايجاد ‌كنيد.
 
  محور كاري (Work Axis) خطي است كه از مركز دايره و يا لبه يك منحني و يا از يك نقطه انتخابي ديگر عبور ‌‌كند. همچنين اين محور مي‌تواند روي يك صفحه رسم شود.
 
   مشاهده مي‌كنيد كه ما فايلي را براي شما باز كرده‌ايم. براي ايجاد يك محور كاري (Work Axis) ، دستور Work Axis (AMWORKAXIS) را وارد مي‌كنيم . براي دسترسي به اين دستور مي‌توانيد به جاي تايپ آن در خط فرمان، از طريق راست كليك كردن در طرح و بازكردن منوي فرعي Sketched & Work Features اقدام نماييد و يا از طريق نوار ابزار 
Part Modeling روي كليد مربوط به  اين دستور كليك كنيد. 
داخل محيط طراحي راست كليك كنيد.

منوي فرعي  Sketched & Work Features را باز نماييد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Work Axis را انتخاب كنيد.

حال اگر اشاره‌گر ماوس را روي صفحه حركت دهيد مشاهده خواهيد كرد كه فقط يك قسمت از شكل به صورت Highlight درمي‌آيد. همانطور كه در خط فرمان مشاهده مي‌كنيد بايد يك استوانه, مخروط, ستون و يا يك طرح را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: وقتي ماوس روي خط مشخص شده قرار ميگيرد، Hi ilight شود.

محور كاري، از مركز دايره يا كمان انتخابي عبور كرده و در هر طرف نقطه امتداد پيدا خواهد كرد. اگر كمان يا لبه دايره‌اي شكل در هر طرف قطعه
موجود باشد، فرقي نمي‌كند كه كدام طرف شكل انتخاب گردد. براي مثال، دريك استوانه تفاوت نمي‌كند كه دايره بالايي يا پائيني انتخاب شود. زيرا در هر دو حالت يك نتيجه واحد بدست مي‌آيد. محور كاري به صورت پارامتري به كمان يا لبه دايره‌اي شكلي كه براي به وجود آوردن آن انتخاب شده بود، وابسته مي‌شود. يعني اگر موقعيت كمان و يا لبه دايره‌اي شكل عوض شود، محل محور كاري نيز تغيير خواهد كرد .

محورهاي كاري از تقريبي كه براي خطاي زاويه‌اي نسبت به خطوط افقي و عمودي در پنجره Mechanical Options معرفي شده است, پيروي مي‌كنند. توجه داشته باشيد كه براي افقي يا عمودي  رسم كردن يك محور كاري، بايد حالت Ortho را فعال نماييد.

يك صفحه كاري (Work Plane) صفحه‌اي است مستطيل شكل كه در وضع مطلوب به صورت پارامتري به قطعه متصل است و پهنايي بيشتر از وسعت
قطعه دارد. قبل از اينكه تصميم به ايجاد صفحه كاري ( Work Plane) بگيريد، مهم است بدانيد كه چرا صفحه كاري ايجاد مي‌شود. اگر روي قطعه وجهي باشد كه بتواند به عنوان صفحه طراحي استفاده شود, بهتر است آن را
به عنوان صفحه فعال طراحي قرار ‌دهيد. اما در جايي كه وجه مورد نظر موجود نباشد, بايد يك صفحه كاري ايجاد نماييد. صفحه كاري مي‌تواند به عنوان صفحه فعال طراحي قرار بگيرد و به جاي دستورات Sweep، Revolve و Extrude به كار رود. همچنين، صفحه كاري براي مشخص كردن جهت برش
در نماهاي ترسيم كاربرد دارد.

اگر صفحه كاري بصورت پارامتري ايجاد شده باشد, در صورت حركت قطعه حركت خواهد كرد. براي مثال، اگر يك صفحه كاري به وجه بيروني يك
استوانه به قطر  مماس باشد و قطر استوانه را به  تغيير دهيم، صفحه كاري همراه با وجه خارجي استوانه حركت خواهد كرد.
روي كليد Open كليك كنيد.

بطور كلي ميتوان گفت كه صفحه كاري يكي از اجزاي طرح است و مي‌تواند ويرايش و يا حذف شود. قبل از ايجاد صفحه كاري تصميم بگيريد كه اين صفحه بايد كجا ايجاد شود و بايد بدانيد كه چه اطلاعاتي درباره محل ايجاد آن داريد. براي مثال، آيا مي‌خواهيد كه صفحه كاري, مماس بر يك وجه مشخص
و يا موازي با صفحه ديگري باشد و يا از مركز دو كمان بگذرد.
روي فايل TU- دابل كليك كنيد.

موقعي كه يك صفحه كاري را ايجاد مي‌كنيد، بهتر است كه آن را از يك قطعه MDT به وجود آوريد. همچنين مي‌توانيد صفحه كاري را از طريق
سيستم مختصات ايجاد نمائيد. ولي با اين كار در صورت چرخش قطعه در فضاي سه بعدي، امكان دارد به دليل تبعيت نكردن صفحه كاري از حركت
قطعه، نتايج غير منتظره‌اي بدست آوريد.
روي صفحه كليك كنيد تا به حالت فعال درآيد.

در ادامه، با انجام يك تمرين چگونگي كار با Work Plane و Axis را به شما مي‌آموزيم.
     كليد چپ ماوس را روي دكمه Work Plane واقع در  نوار ابزار 
Part Modeling فشرده و نگاه داريد تا مجموعه ابزارهاي آن باز شود و 
بدون رها كردن كليد ماوس، اشاره‌گر را  روي دكمه Work Axis برده و كليد ماوس را رها نماييد.
برنامه نويس: كليد صفحه بعد در اين صفحه فعال باشد.

اگر اشاره‌گر ماوس را در كادر سمت راست حركت دهيد، متوجه خواهيد شد
كه اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك شده است. در اين حالت شما
بايد يكي از مواردي كه در خط فرمان مشخص شده است را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس در كادر سمت راست عوض ميشود.

روي صفحه راست كليك كنيد.
New-
روي گزينه Repeat Work Axis كليك كنيد.

مجدداً مي‌خواهيم لبه منحني سمت چپ را انتخاب نمائيم.
روي لبه منحني سمت چپ كه با فلش قرمز مشخص شده‌اند، كليك كنيد.

به اين ترتيب، دو محور كاري ايجاد شده است.
روي كليد Work Plane واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

پنجره Wok Plane از چهار بخش اصلي تشكيل شده است. بخشهاي nd Modifier , st Modifier تعريف كننده‌هاي اول و دوم صفحه كاري مي‌باشند و مشخص مي‌كنندكه صفحه كاري چگونه به قطعه مربوط و به آن ملحق شود. مهم نيست كه كدام معرف و خصوصيت بعنوان معرف اول يا دوم مطرح شود. (به استثناي صفحه كاري ايجاد شده د رحالت Sweep كه به معرف دوم نياز ندارد).
روي كليد OK كليك كنيد.

حال بايد هر دو محور كاري (Work Axis) را انتخاب كنيم.
به ترتيب، روي محورهايي كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد.

روي محور مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.

همانطور كه مشاهده مي‌كنيد، MDT يك صفحه كاري پس از دو خط ايجاد كرده است. شما مي‌توانيد سيستم مختصات را توسط كليك ماوس به صورت متوالي انتخاب نمائيد. با رسيدن جهت دستگاه به حالت مورد نظر، كافيست راست كليك كنيد تا حالت مورد نظر پذيرفته شود. بنابراين از آنجا كه ما حالت فعلي را قبول داريم، روي صفحه راست كليك كنيد.

در ادامه، يك Work Plane جديد ايجاد مي‌كنيم. پس لازم است مجدداً پنجره Work Plane را باز نماييم.
روي كليد Work Plane واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

توجه كنيد كه درقسمت nd Modifier , st Modifier  ، گزينه 
On Edge / Axis انتخاب شده است. 
روي گزينه Planar Angle در قسمت nd Modifier  كليك كنيد.

دقت كنيد كه با انتخاب گزينه Planar Angle گزينه Angle فعال شده است.
روي جعبه متن Angle دابل كليك كنيد تا مقدار داخل آن انتخاب شود.

عدد  را تايپ كنيد.

براي تأييد مقدار جديد، روي كليد OK كليك كنيد.

در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك براي
انتخاب شده است. درابتدا بايد يك Work Axis را انتخاب نمائيد.
روي محور كاري سمت چپ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، 
كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض مي‌شود.

حرف U را تايپ کنيد.

کليد Enter را فشار دهيد.

به اين ترتيب، يك صفحه با زاويه  درجه نسبت به صفحه‌اي كه انتخاب كرده‌ايد ظاهر شده است.
کليد Enter را فشار دهيد.

نتيجه كار را مشاهده مي‌كنيد. صفحه كاري (Work Plane) با زاويه  درجه از صفحه اول ايجاد شده است.

يك نقطه كاري (Work Point) جزئي از قطعه مي‌باشد كه از يك نقطه كوچك و سه جهت در راستاي محورهاي سه‌گانه تشكيل شده است. نقطه كاري مي‌تواند به عنوان محور چرخش در آرايه‌هاي قطبي و محوري, جايگذاري سوراخ و يا تعيين موقعيت مسير Sweep به كار رود.

براي ايجادنقطه كاري، دستور (AMWIRPT)Work Point را از نوار ابزار Part Modeling انتخاب كرده و يا اين عمل را با راست كليك كردن در صفحه و انتخاب  از منوي فرعي Sketched & Work Features انجام دهيد. سپس بايد نقطه‌اي روي صفحه فعال طراحي انتخاب كنيد. از آنجا كه نقطه كاري يك نمايه است, نيازي به پروفايل كردن آن نمي‌باشد، ولي نياز به اندازه گذاري و مقيد كردن در آن وجود خواهد داشت. براي حذف نقطه كاري، دستور (AMEDLFEAT)Delete Features را به كار برده و نقطه كاري مورد نظر را انتخاب كنيد.

هنگامي كه در اتوكد كار مي‌كنيد، براي كنترل قابليت رويت اجزاي قطعه مي‌توانيد لايه‌هاي مربوط به آن اجزاء را خاموش و يا روشن نماييد. براي
كنترل قابليت رويت انواع اجزاي انتخابي (مستقل از روشن بودن لايه مربوط به آن، بايد از دستورPart Visibility (AMVISIBLE) در خط فرمان و يا از نوار ابزار Part Modeling استفاده كنيد. در صفحه بعد، ما فايل جديدي را براي شما باز خواهيم كرد.

روي دكمه Part Visibility ، كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

در پنجره Desktop Visibility ، شش قسمت وجود دارد كه همه اين قسمتها ممكن است در كادر ظاهر شده, بسته به به وجود يا عدم وجود مصداق آنها, وجود نداشته باشند. براي مثال، عدم وجود صحنه‌هاي (Scenes) مختلف درMDT باعث مي‌شود قسمت Scene در اين كادر ديده نشود. براي مخفي يا ظاهر كردن تمام موضوعات، از گزينه‌هاي Hiide يا Unhide استفاده ميشود. با استفاده از قسمت Objects ميتوانيد قسمتهاي مورد نظر خود براي مخفي يا آشكار شدن را برگزينيد. در صورتي كه گزينه All  را انتخاب كنيد، كل موضوعات طرح مخفي و يا ظاهر خواهند شد.
روي گزينه All كليك كنيد.

روي دكمه Apply كليك كنيد.

در قسمت Object ، اين امكان وجود دارد كه  قابليت رويت اجزاي مختلف طرح از قبيل خطوط, كمانها, دايره‌ها, Splineها, قطعات, سطوح و غيره را تنظيم نمائيد. روش ديگر براي تنظيم قابليت رويت قطعات و نمايه‌هاي كاري مانند Work Plane, راست كليك بر روي اسم آنها در مرورگر و انتخاب گزينه Visibility از منوي بازشده است.
روي گزينه Unhide كليك كنيد.

روي کليد OK كليك كنيد.

استفاده از دستور Part Visibility، در بسياري از موارد كه شما با يك قطعه پيچيده و يا با اسمبلي پيچيده سروكار داريد بسيار مفيد واقع ميشود.
با اين كار مي‌توانيد مدلسازي خود را بطور ساده‌تري پيش ببريد.

روش ديگر براي ايجاد ويا تعريف قطعه، روئيدن (Sweeping) است. در اين بخش خواهيد آموخت كه چگونه يك رويش دو بعدي (D Sweep) را توسط گزينه‌هاي (Pipe)D Poly line ، Helical ، Edge و Spline انجام دهيد.

روش رويش مشابه برجسته سازي مي‌باشد, با اين تفاوت كه رويش از يك مسير تعيين شده تبعيت مي‌كند ولي برجسته سازي فقط در يك امتداد و جهت انجام مي‌گردد.

قبل از انجام يك رويش دوبعدي D Sweep ، شش مرحله براي اين كار وجود دارد: ايجاد مسير رويش, مقيد كردن آن, ايجاد صفحه كاري, ترسيم طرح و پروفايل كردن آن, مقيد كردن پروفايل و بالاخره، رويش پروفايل در طول مسير.

هدر اينجا ما خودمان مسيري را توسط دستورات Arc و Line ايجادكرده‌ايم. توجه داشته باشيد كه اين مسير مي‌تواند بسته يا باز باشد ولي بايد روي يك صفحه قرار داشته باشد. حال بايد اين شكل را با استفاده از دستور D Path تبديل به يك مسير نماييم.
روي صفحه راست كليك كنيد.

منوي فرعي Sketch Solving را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه D Path  را انتخاب نمائيد.

توجه كنيد كه شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك مربع كوچك شده است. پيغام Select Object در خط فرمان به ما مي‌گويد كه بايد مسير رويش را انتخاب نمائيم.MDT اين مسير را مانند يك پروفايل بررسي كرده و از شما مي‌خواهد نقطه شروع رسم پروفايل را تعيين نماييد.
به ترتيب، در محلهاي مشخص شده با فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

در محل مشخص شده با فلش قرمز کليک کنيد.

براي تأييد عمليات انجام شده، كليد Enter را بفشاريد.

در صورتي كه ماوس را حركت دهيد و آن را به ابتدا و انتهاي مسير نزديك نماييد، مشاهده خواهيد كرد كه نشانه‌اي به رنگ آبي, ابتدا يا انتهاي مسير را نشان مي‌دهد. 
در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: مطابق مطلب اين صفحه، شبيه سازي شود.

عبارتي كه در خط فرمان ظاهر شده است، درباره ايجاد صفحه كاري عمود
بر مسير سوال مي‌كند. پيشنهاد مي‌شود كه اجازه دهيد MDT خود اين صفحه كاري را ايجاد نمايد. زيرا درغير اين صورت لازم است آن را به صورت دستي در نقطه شروع مسير ايجاد نماييد.
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

اكنون مي‌توانيد جهات X و Y  صفحه كاري ايجاد شده را در صورت نياز با كليك ماوس چرخانده و تغيير دهيد. از آنجا كه همين جهت فعلي براي كار ما مناسب مي‌باشد، كليد Enter را فشاردهيد.

در اين مرحله بايد صفحه‌اي كه مسير برروي آن قرار دارد را به عنوان صفحه فعال طراحي قرار داده و اندازه‌گذاريها و قيود لازم را به مسير (همانگونه كه در مورد پروفايل انجام مي‌داديد) اضافه نماييم. اگرچه نياز مبرمي به مقيد كردن مسير نيست، ولي پيشنهاد مي‌شود كه اينكار  را انجام دهيد.
روي صفحه راست كليك كنيد.

روي گزينه New Sketch Olane کليک کنيد.

در حال حاضر اگر اشاره‌گر ماوس را روي خط Work Plane حركت دهيد، مشاهده خواهيد كرد كه آن خط Highlight مي‌شود. 
روي خط Work Plane كليك نمائيد تا انتخاب شود.
برنامه نويس: Highlight شدن خط در هنگام Over شدن ماوس، شبيه سازي شود.

كليد Enter را فشار دهيد.

مرحله بعد، رسم پروفايل براي رويش (Sweep) در طول مسير است. اين پروفايل مانند پروفايلي است كه براي برجسته سازي (Extrude) و يا دوران (Revolve) ايجاد كرديم.
عدد   را در خط فرمان تايپ نماييد.

كليد Enter را بفشاريد.

به اين ترتيب، نماي ديد تغيير كرده است. ما خودمان در صفحه بعد يك طرح براي رويش (Sweep) ايجاد كرده و آن را پروفايل خواهيم نمود.

مرحله نهايي دراين روند, رويش پروفايل در طول مسير مي‌باشد. شما مي‌توانيد روي دستور (AMSWEEP) Sweep از نوار ابزار Part Modeling كليك كنيد و يا بر روي صفحه راست كليك كرده و سپس منوي فرعي Sketched & Work Feature را باز كرده و گزينه  Sweep را انتخاب نماييد.
كليد چپ ماوس را روي دكمه Extrude فشرده و نگاه داريد و همزمان، اشاره‌گر را روي گزينه Sweep برده و كليد ماوس را رها نماييد.
برنامه نويس: كليد صفحه بعد فعال باشد.

پنجره Sweep شامل چهار قسمت Termination ، Body Angle ، Operation و Draft Angle مي‌باشد. ما در فصلهاي قبل قسمتهاي Operation و Darft Angle را توضيح داده‌ايم.

در ليست Type از قسمت Termination ، يك گزينه جديد به نام
Path Only اضافه شده كه باعث مي‌گردد كه پروفايل مسير مشخص شده از نقطه آغاز تا پايان مسير تبعيت كند و تنها در آن مسير رويش نمايد.
برنامه نويس: در اين صفحه و صفحه بعد از كادر قرمز استفاده شود.

درقسمت Body Type ، درباره چگونگي حركت پروفايل در طول مسير دو گزينه Normal و Parallel وجود دارند. با انتخاب گزينه Normal ، پروفايل همواره عمود بر مسير حركت خواهد بود و با انتخاب گزينه Parallel ، پروفايل هميشه با صفحه پروفايل اوليه موازي خواهد بود.
روي كليد OK كليك كنيد.

براي تغيير نما،  عدد      را در خط فرمان تايپ نمائيد.

كليد Enter را فشار دهيد.

مشاهده مي‌كنيد كه چطور پروفايل در طول مسير حركت كرده است. ما در صفحه بعد، عمل نزديكنمايي (Zoom) را انجام خواهيم داد.

براي وضوح بيشتر و تجسم كامل قطعه، از روش نمايش سايه گذاري (توپر) استفاده ميكنيم. براي مشاهده آن ميتوانيد به صفحه بعد برويد.

در ادامه اين فصل، كار با مسيرها و رويشهاي سه بعدي را شرح مي‌دهيم.
در رويش سه بعدي، مسير مي‌تواند در جهت محور  Z نيز تغييرات داشته باشد. براي اين كار مي‌توانيد از گزينه‌هاي Helical  ،  Edge، D Pipe و Spline استفاده نماييد. 
روي دكمه Open از نوار ابزار اصلي كليك كنيد. 
ي
    آسانترين روش براي ايجاد يك مسير سه بعدي، استفاده از لبه
(Edge) قطعه موجود مي‌باشد. مسير مي‌‌تواند مقادير Z مختلفي داشته باشد, ولي همواره بايد بر لبه‌ها مماس باشد. مسير به صورت پارامتري به قطعه وابسته خواهدشد، يعني اگر شكل لبه قطعه تغيير كند، شكل مسير نيز تغيير خواهدكرد. 
روي فايل TU- دابل كليك كنيد.

براي آنكه لبه را براي استفاده به عنوان مسير انتخاب نماييد، بعد از وارد كردن دستور (AMDPATH)D Path ، حرفE را تايپ كنيد و كليد Enter را فشار دهيد.
دستور AMDPATH را در خط فرمان تايپ كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

روي گزينه Edge کليک کنيد
فصل اول : ايجاد طرحهاي دو بعدي 
 
از آنجا كه  Mechanical Desktop برمبناي نرم افزار Autocad طراحي شده است، لذا ضروريست كه كاربران به اين نكته توجه داشته باشند كه براي استفاده از اين نرم افزار, تسلطي هر چند مقدماتي بر نرم افزار AutoCAD از جمله آشنايي با دستورات Line, Arc, Polyline, Cricle, Erase ، Fillet و غيره مورد نياز مي‌باشد. براي يادگيري اين دستورات و مفاهيم، ميتوانيد از CD آموزشي مباحث دوبعدي و سه بعدي AutoCAD محصول شركت انياك استفاده نماييد. بايد توجه داشت که Mechanical Desktop با AutoCAD Mechanical متفاوت است لذا بايد Mechanical Desktop را از منوي Start اجرا کرد. 
روي منوي Start کليک کنيد.

روي گزينه All Programs کليک کنيد.

روي گزينه Autodesk کليک کنيد.

روي گزينه Autodesk Mechanical Desktop  کليک کنيد.

حال كه توضيح در مورد اجزاء برگه AM:Preferneces تمام شده است، شما را با برگه مهم ديگري از پنجره Options آشنا ميكنيم.

روي گزينه as  Save کليک کنيد.

روي گزينه Hor کليک کنيد.

روي محل مشخص شده  کليک کنيد.

آخرين مرحله، اندازه‌گذاري يك پروفايل، يعني تعيين ابعاد مدل مي‌باشد. اين اندازه‌ها درنماهاي ترسيمي ظاهر مي‌شوند . لازم نيست نگران محل قرارگيري اندازه‌ها باشيد. زيرافصل ششم
 
در طي اين فصل، تكنيكهاي پيشرفته اندازه‌گذاري،قيدگذاري و ترسيم طرح را  خواهيد آموخت. در MDT مي‌توانيد، طرحهاي چندگانه‌اي داشته باشيد كه هريك بطور مجزا پروفايل شده باشند و يابه صورت يك جا در يك دستور پروفايل شوند. نتيجه اين كار به نام پروفايل چندگانه حلقه‌اي ناميده مي‌شود.
 
اگر طرحها را به صورت منفرد پروفايل كرده باشيد, در هنگام Extrude, Revolve يا Sweep كردن از شما درباره انتخاب پروفايلي كه مي‌خواهيد با آن كار كنيد، سوال مي‌شود. تا وقتي كه بيش از يك پروفايل در طرح وجود داشته باشد, از شما سوال مي‌شود كه مي‌خواهيد از كدام پروفايل استفاده نماييد. اگر بيش از يك طرح را پروفايل كنيد، در هنگام كار با دستورات Extrude, Revolve يا Sweep ، قسمتهايي به شكل جزيره‌اي از قطعه كم مي‌شود.
 
پروفايلهاي منفرد تا هنگامي كه طرحها در يك پروفايل بتوانند با يكديگر اندازه‌گيري شوند, قابل اندازه‌گذاري نيستند. وقتي كه يك مجموعه طرح را ويرايش مي‌كنيد، مي‌توانيد پروفايلهايي به آن اضافه نموده و يا از آن كم كنيد. اين كار توسط دستور Append to Sketch (AMSOLVESK) انجام مي‌شود.
 
در اينجا، همانطور كه مشاهده مي‌كنيد ما خودمان مربعي را به اضلاع *
رسم كرده‌ و مي‌خواهيم آن را پروفايل نماييم.
روي دكمه Profile a Sketch كليك كنيد.
 
در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس به يك مربع تبديل شده است. در اين حالت، لازم است مطابق پيغام Select objects for  sketch در خط فرمان، مربع رسم شده را انتخاب نماييم.
روي يكي از اضلاع مربع كه با فلش قرمز مشخص مي‌شود كليك كنيد.
 
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.
 
براي تغيير نماي ديد، عدد    را تايپ كنيد.
 
كليد Enter را فشار دهيد.

حال مي‌خواهيم پروفايل را به اندازه  واحد برجسته نماييم. براي اين كار نياز به پنجره‌ Extrusion داريم.
روي دكمه Extrude كليك كنيد.

روي كليد OK كليك كنيد.

در صفحه بعد، ما خودمان يك دايره به قطر  واحد در گوشه بالا وسمت چپ رسم نموده و آن را پروفايل خواهيم كرد.

حال اگر دستور Extrude را اجرا كرده و عملگر Cut را انتخاب نماييم، سوراخي در شكل پديد مي‌آيد.
روي دكمه Extrude در نوار ابزار كليك كنيد.

توجه كنيد كه عملگر پيش‌فرض روي Cut قرار دارد و مقدار فاصله برابر يك واحد مي‌باشد. 
روي كليد OK كليك كنيد.

براي مشاهده بهتر كار، روي كليد Toggle Shading كليك كنيد.

شما مي‌توانيد با انتخاب نام قطعه در قسمت مرورگر, فشردن كليد راست ماوس و انتخاب گزينه Edit Sketch ، اندازه هر يك از اجزاء سوراخ و يا قطعه گسترده شده را تغيير داده و به دلخواه خود در آوريد. بعد از انجام هر تغيير،
كافيست با اجراي دستور Update Part, قطعه خود را ارتقاء دهيد.

در ادامه، خواهيد آموخت كه چگونه طرحهايي را كه روي قطعات موجود رسم مي‌شوند و باز هستند را به وسيله لبه‌هاي موجود قطعه ببنديد. در صورت نياز, يك طرح باز مي‌تواند از بيش از يك لبه براي بسته شدن در هنگام ايجاد پروفايل, استفاده كند.

وقتي براي بستن طرح از لبه‌ها استفاده مي‌نماييد, از همان مراحلي كه قبلاً آموختيد تبعيت خواهيد كرد. يعني يك صفحه را به عنوان صفحه فعال طراحي تعيين كرده و طرح را روي آن رسم كنيد. اگر طرح اوليه مي‌تواند توسط يك لبه موجود روي قطعه بسته شود، طرف آن را رسم نكنيد. توجه داشته باشيد كه شكل باز نبايد فاصله‌اي بيش از اندازه مربع انتخاب (PickBox ?)  داشته باشد.

بعد از بستن طرح و پروفايل كردن آن، تعداد قيود و اندازه‌هاي مورد نياز در خط فرمان ظاهر خواهد شد. آنگاه بايد قيود و اندازه‌هاي مورد نياز را اضافه نماييد. توجه داشته باشيد طرحهايي كه از لبه‌هاي قطعه براي بسته شدن استفاده مي‌كنند، نمي‌تواند كپي و يا آرايه شوند. ما در صفحه بعد فايل جديدي را براي تمرين باز كرده‌ايم.

در ابتدا مي‌خواهيم صفحه افقي بالايي قطعه را به صورت يك صفحه فعال طراحي (Active Sketch Plane)  درآوريم. براي اين منظور، لازم است كه
روي دكمه New Sketch Plane واقع در نوار ابزار كليك كنيد.

روي صفحه افقي بالا كليك كنيد.
برنامه نويس: با Over  شدن ماوس، سطح بالايي Hilight  ميشود.

براي تأييد انتخاب صفحه، كليد Enter را  بار بفشاريد.

يك بار ديگر،كليد Enter را فشار دهيد.

حال بايد طرحي را با استفاده از دستور Line رسم نماييم.
روي صفحه راست كليك كنيد.

شما قبلاً با دستور Line كار كرده‌ايد و ميدانيد كه اين دستور در منوي فرعي D Sketching قرار دارد.
منوي فرعي D Sketching را باز كنيد.

از منوي فرعي باز شده، گزينه Line را انتخاب نماييد.

حال بايد اولين نقطه خط را انتخاب نماييد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.    
برنامه نويس: مراحل ترسيم شبيه‌سازي شود.

نوبت انتخاب نقطه بعدي براي رسم خط مي‌باشد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.

به همين ترتيب، با انتخاب نقطه بعدي خط دوم رسم خواهد شد.
در محل مشخص شده با فلش قرمزكليك كنيد.

براي پايان دادن به رسم خط، بايد آن را تأييد نماييم.
كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

همانطور كه ديديد، ما براي رسم يك مستطيل فقط دو ضلع از آن را رسم كرديم و براي دو ضلع بعدي از قطعه موجود استفاده خواهيم كرد. حال مي‌خواهيم شكل را پروفايل نماييم.
روي دكمه Profile a Sketch كليك كنيد.

پس از اجراي دستور Profile بايد اضلاع طرح را انتخاب كنيم.
به ترتيب، روي دو ضلع جديد كه با فلش قرمز مشخص ميشوند كليك كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

در حال حاضر اگر يك بار ديگر Enter را بفشاريد MDT طرح شما را به صورت يك طرح باز (Open Profile) در نظر خواهد گرفت. ما براي بستن مستطيل، لبه‌هاي لازم را انتخاب مي‌كنيم.
به ترتيب، در محلهاي مشخص شده با فلش قرمزكليك  كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

به اين ترتيب، مستطيل كوچك، خود يك صفحه مجزا و جدا محسوب مي‌گردد. شما مي‌توانيد توسط دستور Extrude يك ارتفاع و برجستگي بر روي صفحه بالايي بسازيد.
روي دكمه Extrude روي نوار ابزار كليك كنيد.

ما تمام پيش‌فرض‌هاي موجود در پنجره را قبول مي‌كنيم. بنابراين، كافيست كه شما روي كليد OK كليك كنيد.

به نتيجه كار توجه كنيد. ملاحظه مي‌كنيد كه مستطيل كوچك به تنهايي برجسته شده است. براي نمايش بهتر قطعه، روي كليد Toggle Shading كه با فلش قرمز مشخص شده است، كليك كنيد.

به وسيله دستور Text Sketch مي‌توانيد عباراتي با اندازه و قلمهاي متفاوت, بر روي يك قطعه ايجاد كنيد. براي اين منظور، كافيست فرمان (AMTEXTSK) را در خط فرمان تايپ نموده و يا بر روي صفحه نمايش راست كليك كرده, از منوي فرعي Sketch Solving, گزينه Text Sketch  را انتخاب نماييد. همچنين امكان دسترسي به اين دستور از طريق نوار ابزار
Part Modeling نيز ممكن مي‌باشد. توجه داشته باشيد متني كه توسط اين دستور ايجاد مي‌شود، نيازي به پروفايل شدن ندارد.

در اينجا ما خودمان مستطيلي به ابعاد . در  واحد ايجاد كرده و سپس آن را توسط دستور Extrude به اندازه . واحد برجسته كرده‌ايم. همچنين، صفحه بالايي مستطيل را به عنوان صفحه فعال طراحي انتخاب نموده‌ايم.
فرمان   AMTEXTSK  را تايپ كنيد.

كليد Enter را بفشاريد.

در پنجره Text Sketch مي‌توانيد نوع قلم و اندازه و سبك نگارش را تعيين نماييد و همچنين عبارت دلخواه خود را در جعبه متن Text واقع در پائين پنجره تايپ نماييد.
عبارت AFSHINفصل سوم

در اين فصل قصد داريم چگونگي فعال كردن وجهي از يك قطعه را براي طراحي آموزش دهسم تا شما بتوانيد پروفايل‌ها را در محيط طراحي ايجاد
كرده و شكل اجسام را توسط كم و زياد كردن اشياء ديگر تغيير دهيد و نيز
فرا خواهيد گرفت كه چگونه اجزاي موضعي مانند گردكردن, پخ كردن و سوراخكاري را ايجاد نماييد.
 
هميشه قبل از ترسيم يك شكل، فكر كنيد كه شكل در پايان چگونه خواهدشد. سپس آن را به اشكال ساده‌تر تقسيم نمائيد. سپس رسم قطعه را با يك شكل ساده شروع كرده و قسمتهاي ديگر را به آن افزوده ويا از آن كم نمائيد. اگر براي ايجاد قطعات پيچيده هنوز تازه كار هستيد, با قطعات ساده شروع كنيد.
 
 هنگامي كه مي‌خواهيد كه يك قطعه طرح ريزي شده را به يك قطعه اضافه كنيد , ممكن است نياز داشته باشيد كه همزمان روي بيش از يك صفحه كار كنيد. صفحه طراحي (Sketch Plane) صفحه‌اي است كه طرح دوبعدي روي آن رسم مي‌شود و مي‌تواند صفحه كاري و يا هر يك از وجوه مسطح قطعه باشد. صفحه فعال طراحي (Active Sketch Plane)  صفحه‌اي است كه پروفايل روي آن رسم مي‌شود. در يك زمان، تنها يك صفحه به عنوان صفحه فعال طراحي مي‌تواند وجود داشته باشد. هر وجه مسطح يك قطعه و يا هر صفحه كاري (WorkPlane) مي‌تواند به عنوان صفحه فعال برگزيده شود.
 
   دو شرط براي فعال ساختن يك صفحه روي يك قطعه وجود دارد: 
- قطعه‌اي كه صفحه روي آن جايگذاري مي‌شود, بايد يك قطعه تعريف شده 
در MDT باشد.
- قطعه بايد شامل يك وجه مسطح و يا صفحه كاري باشد.
(در مورد وجه لازم نيست كه لبه آن صاف باشد. براي مثال يك قطعه
استوانه‌اي دو وجه مسطح  دارد, يكي بالا و ديگري در پائين كه هيچكدام لبه صاف ندارند.)
روي صفحه راست كليك كنيد.
 
براي تمرين، يك پروفايل چهارگوش رسم كرده و در مراحل بعد، قطعه مورد نظر را از روي آن ايجاد مي‌نماييم.
منوي فرعي D Sketching را باز كنيد.
 
گزينه Rectangle را انتخاب نماييد.
 
در حال حاضر، شكل اشاره‌گر ماوس تبديل به يك علامت مثبت بزرگ شده است. براي رسم چهارگوش، در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.
برنامه نويس: كرسر ماوس عوض ميشود.

مجددا در محل مشخص شده توسط فلش قرمز كليك كنيد.

حال كه مربع مورد نظر رسم شده است،  بايد آن را پروفايل كنيم.
روي كليد Part Modeling Profile a Sketch ، كه با فلش قرمز مشخص شده است،كليك كنيد.

پيغام موجود در خط فرمان، بيانگر آن است كه بايد شكل مورد نظر براي تبديل به پروفايل را انتخاب نماييد.
روي يكي از اضلاع مربع كليك كنيد.
برنامه نويس: از دو ليبل داخل هم استفاده شود تا بتوان روي اضلاع كليك كرد ولي امكان كليك در داخل مربع وجود نداشته باشد.

حال بايد انتخاب خود را تأييد كنيد. كليد Enter را از صفحه كليد بفشاريد.

بهتر است ادامه كار را در نماي ايزومتريك ادامه دهيم. براي انتقال به نماي ايزومتريك، كافيست عدد مربوط به نما را در خط فرمان تايپ كرده و كليد Enter را بفشاريد.
    عدد      را تايپ كنيد.

كليد Enter را از صفحه كليد فشار دهيد.

اكنون وارد نماي ايزومتريك شده‌ايد. ما در صفحه بعد با استفاده از ابزار Zoom  اندازه نما را كوچك كرده‌ايم.

براي برجسته كردن پروفايل، از كليد Extrude واقع در نوار ابزار  Part Modeling استفاده خواهيم كرد.
روي كليد Extrude كليك كنيد.

ما قصد داريم مقدار  واحد فاصله را براي فيلد Distance و زاويه شيب - درجه را براي فيلد Draft Angle در نظر بگيريم.
عدد      را تايپ كنيد.

روي جعبه متن Draft Angle دابل كليك كنيد.

مقدار    -    را تايپ كنيد.

روي كليد OK كليك نماييد.

توجه كنيد كه پروفايل برجسته شده و يك جسم سه بعدي به وجود آورده است. حال بايد صفحه‌اي را به عنوان صفحه فعال انتخاب نمائيم. براي اين منظور، از دستور New Sketch Plane استفاده خواهيم كرد. براي دسترسي به اين دستور مي‌توانيد در خط فرمان عبارت AMSKP